Postanowienie SN z 17 lipca 2014, sygn. V KK 168/14
Data orzeczenia
17 lipca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Tomasz Grzegorczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Grzegorczyk
w sprawie J. J.
skazanego z art. 155 i art. 160 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 17 lipca 2014 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 grudnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś.
z dnia 31 lipca 2013 r.
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając
skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W sprawie tej J. J. został uznany przez Sąd Rejonowy w Ś. winnym
zarzucanego mu przestępstwa, popełnionego w M. w okresie od 20 do 21 sierpnia
2011 r., a kwalifikowanego z art. 155 i 160 § 1 k.k. i skazany za nie na karę 1 roku i
6 miesięcy pozbawienia wolności, z zaliczeniem okresu tymczasowego
aresztowania oraz orzeczeniem nawiązki na rzecz Funduszu Pomocy
Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W apelacji od tego wyroku,
złożonej przez obrońcę oskarżonego, zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych
oraz obrazę przepisów art. 7 i 410 k.p.k. Po jej rozpoznaniu, Sąd Okręgowy
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, uznając apelację za oczywiście
bezzasadną.
2
W kasacji wywiedzionej od tego ostatniego wyroku obrońca skazanego
zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie art. 433 § 2 w zw.
z art. 457 § 3 i art. 7 k.p.k. przez nierozważenie zarzutów apelacji dotyczących
błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujących przyjęciem, że J. J. dokonał
podłączenia przewodu elektrycznego w ogrodzeniu, w sytuacji, gdy zgromadzony w
tej sprawie materiał dowodowy, nie dostarcza na tę okoliczność żadnych dowodów
bezpośrednich i nie pozwala na wykluczenie innej wersji zdarzeń. Wywodząc w ten
sposób, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonego lub przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego
rozpoznania. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej
wystąpił o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna, i to w oczywistym stopniu, stąd jej
rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Jej autor w istocie
swej polemizuje w swych wywodach z argumentacjami Sądu Okręgowego, i to w
sytuacji, gdy nie jest bynajmniej prawdą, aby Sąd nie odniósł się do jakiegokolwiek
zarzutu, mimo podniesienia w kasacji obrazy art. 433 § 2 k.p.k., a jedynie w kwestii
w kwestii niewłaściwego jakoby odniesienia się do nich, i to tylko w aspekcie art. 7
k.p.k. Chce on zatem tym samym poddać właściwie kontroli Sądu Najwyższego
kwestię oceny dowodów, dokonaną przez Sądy w tej sprawie. Fakt, że nie było w
tym postępowaniu dowodu o charakterze bezpośrednim, nie oznacza jednak, że
tym samym, w świetle zgromadzonego materiału tej sprawcy, nie było podstaw do
przypisania oskarżonemu zarzuconego mu czynu i skazania go za popełnione
przestępstwo. Wskazywały na to zarówno dowody osobowe, jak i z opinii biegłego,
a argumentacja zaprezentowana przez Sąd Okręgowy, z przywoływaniem
poszczególnych dowodów i własnymi wywodami, a nie tylko bynajmniej z
odwoływaniem się do pisemnych rozważań Sądu meriti, świadczy, że w sposób
zgodny z wymogami art. 457 § 3 k.p.k. dokonał on kontroli odwoławczej w
aspektach podnoszonych w apelacji obrońcy.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, w sprawie tej nie ujawniły się przy tym
żadne okoliczności, które mogłyby wskazywać, że przyjęty przez Sądy przebieg
zdarzenia jest tylko jedną z możliwych tu jego wersji. Wysuwane zaś twierdzenia,
3
że także jakakolwiek osoba trzecia, a nie tylko skazany, mogła dokonać
podłączenia przewodu elektrycznego do ogrodzenia, które to podłączenie
doprowadziło do narażenia, o jakim mowa w art. 160 § 1 k.k. i skutku
przewidzianego w art. 155 k.k., są jedynie spekulacjami autora kasacji i nie mają w
żadnym aspekcie potwierdzenia w materiałach tej sprawy. Nie można tym samym
mówić w ogóle o zaistnieniu w tym postępowaniu jakiegokolwiek uchybienia po
stronie Sądu odwoławczego, nie mówiąc już o zaistnieniu, wymaganej przy kasacji,
rażącej obrazy prawa.
Kasacja ta jest więc bezzasadna w stopniu oczywistym. Oddalając ją z tego
powodu Sąd Najwyższy, stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., obciążył
skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Mając zaś na uwadze
sposób formułowania zarzutów tej skargi, i to w ponad 15 lat od powrotu do
polskiego procesu karnego instytucji kasacji, Sąd Najwyższy zdecydował też o
sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego postanowienia.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.