Postanowienie SN z 20 sierpnia 2014, sygn. II KK 197/14
Data orzeczenia
20 sierpnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 20 sierpnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 sierpnia 2014 r.,
sprawy K. Ś.,
skazanego z art. 286 § 2 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 14 listopada 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 24 kwietnia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za
postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., skazał K. Ś. za
czyn z art. 286 § 2 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę
150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł. Po
rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, Sąd
Okręgowy w Ł. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając ten środek
odwoławczy za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca
skazanego, podnosząc w niej 3 zarzuty: naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z 4
k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.; naruszenia art. 433 §
2
2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. oraz art. 170 § 2 k.p.k.; a także
naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. – kwestionując w tym miejscu prawidłowość kontroli
odwoławczej w zakresie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wymierzenia
skazanemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Autor kasacji wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawi Sądowi odwoławczemu do
ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Okręgowego w Ł.
zażądał jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym
należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej odpowiedzi tę skargę.
Na wstępie należy podnieść, że stawiane zarzuty, a także ich uzasadnienie,
poza ich nieznacznym przeredagowaniem mającym na celu doprowadzenie do
spełnienia przezeń wymogów kasacyjnych, stanowią dosłowne powtórzenie
apelacji. Kasacja w istocie skierowana więc została przeciwko orzeczeniu Sądu a
quo, wbrew treści art. 519 k.p.k. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że
postępowanie kasacyjne nie może być utożsamiane z trzecią instancją w sprawie, a
co za tym idzie nie jest miejscem, gdzie powtarzana miałaby być kontrola
apelacyjna wyroku Sądu pierwszej instancji. Trzeba również zauważyć, że autor
pod pozorem naruszenia prawa procesowego, w sposób zawoalowany dopuścił się
także kwestionowania ustaleń faktycznych, który to zarzut w postępowaniu
kasacyjnym, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., nie jest dopuszczalny.
Obrońca, doszukując się uchybień z art. 433 § 2 k.p.k., kwestionował
prawidłowość ustosunkowania się Sądu odwoławczego do zarzutów apelacyjnych.
Krytycznie do tej tezy skarżącego odniósł się prokurator w swojej odpowiedzi, z
czym należy się w pełni zgodzić. Stwierdzić należy, że w sferze merytorycznej
stanowisko autora kasacji nie zasługiwało na jakąkolwiek akceptację. Negując de
facto w pierwszym z zarzutów wiarygodność poszczególnych dowodów, obrońca
przedstawił w zasadzie własną ocenę materiałów zgromadzonych w sprawie. Takie
ujęcie zarzutu, w sytuacji gdy Sąd odwoławczy dokonał prawidłowej kontroli
instancyjnej, o czym świadczy rzeczowe i wyczerpujące uzasadnienie
zaskarżonego wyroku, nie mogło przynieść oczekiwanego przez obrońcę skutku.
3
Stąd o naruszeniu w sprawie art. 433 § 2 k.p.k. w powiązaniu z art. 4 k.p.k., art. 7
k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. nie mogło być mowy.
Niezasadny okazał się również zarzut oddalenia przez Sąd a quo wniosków
dowodowych. Zważyć należy, że okoliczność ta była przedmiotem rozpoznania w
toku postępowania odwoławczego i Sąd ad quem szeroko się do tych kwestii
odniósł. Stanowisku Sądu odwoławczego w tym zakresie nie sposób czynić
żadnych zarzutów, albowiem w sposób przekonujący wykazał zbędność dla sprawy
dowodów, których przeprowadzenia domagała się obrona. W związku z tym w toku
postępowania odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k.
Treść ostatniego podnoszonego uchybienia wskazuje, że skarżący pod
pozorem naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zasadzie forsował zarzut rażącej
niewspółmierności kary, który, o czym wprost mówi art. 524 § 1 k.p.k., jest
niedopuszczalny. Niemniej również i w tym zakresie Sąd ad quem przedstawił
szeroką i zasługującą na akceptację krytykę stanowiska obrońcy co do możliwości
warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej
wobec skazanego.
Z tych względów kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną,
skutkującą jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego, jako że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt
uciążliwe ze względu na sytuację majątkową.