Wyrok SN z 20 sierpnia 2014, sygn. II KK 203/14
Data orzeczenia
20 sierpnia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 sierpnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Ryński
SSN Jarosław Matras
Protokolant Ewa Oziębła
w sprawie M. W.
skazanego z 284 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 20 sierpnia 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 20 marca 2012 r.
1. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazuje
Sądowi Rejonowemu w
W. do ponownego rozpoznania;
2. obciąża Skarb Państwa wydatkami związanymi z
rozpoznaniem kasacji.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 marca 2012 r., M.
W. został skazany za czyn z art. 284 § 2 k.k. na karę 200 stawek dziennych
grzywny, przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzeczono
wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody. Od
wyroku tego żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu, wobec czego uprawomocnił się
on w dniu 6 kwietnia 2012 r.
Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wywiódł Prokurator
Generalny, zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające
istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art.
500 § 1 i 3 k.p.k. polegające na rozpoznaniu sprawy M. W. w postępowaniu
nakazowym i wydaniu wyroku skazującego za czyn z art. 284 § 2 k.k., pomimo
wynikających z materiału dowodowego wątpliwości co do okoliczności popełnienia
przez niego zarzucanego przestępstwa, odnoszących się do okresu jego
popełnienia, a tym samym wątpliwości co do możliwości przypisania mu
zawinionego w inkryminowanym okresie przestępczego zachowania; 2) art. 502 § 1
k.p.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego M. W. w postępowaniu
nakazowym kary grzywny przekraczającej przewidzianą w tym przepisie wysokość,
tj. powyżej 100 stawek dziennych. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność,
podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Należy w pełni zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie brak było podstaw do
wydania wyroku w trybie nakazowym. Zgodnie z art. 500 § 1 i 3 k.p.k. możliwość
taka istnieje w przypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na
stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. W
przeciwnym wypadku koniecznym jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej.
Niewątpliwie rację ma autor kasacji, że wątpliwości budzi wskazany w zarzucie
okres, w jakim M. W. miał dopuścić się przywłaszczenia powierzonego mu mienia.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem niezbicie, że w tym
czasie nie był już on związany z pokrzywdzoną firmą, nie wykonywał dla niej
3
żadnych usług, nie było mu w tym czasie również powierzone żadne jej mienie.
Stąd koniecznym było skierowanie sprawy na rozprawę celem wyjaśnienia tych
okoliczności, co niestety nie miało miejsca. Sąd właściwy rażąco więc obraził art.
500 § 1 i 3 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem przy
zaistniałych wątpliwościach, które powinny być wyjaśnione w toku procesu,
zastosowanie trybu nakazowego było wykluczone.
Za zasadny należało również uznać drugi z zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z
art. 502 § 1 k.p.k. w postępowaniu nakazowym możliwe jest orzeczenie kary
grzywny w wymiarze nieprzekraczającym 100 stawek dziennych. Zaskarżonym
wyrokiem nakazowym M. W. wymierzono zaś karę 200 stawek dziennych grzywny.
W sprawie doszło zatem do oczywistego i rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k.,
które niewątpliwie miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem wymiar kary
przekroczył górną granicę zakreśloną tym przepisem.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd a quo powinien uniknąć uchybień
będących przyczyną uwzględnienia kasacji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w
świetle uwag zawartych w treści niniejszego uzasadnienia zastosowanie trybu
nakazowego jest wyłączone. Należy przy tym również pamiętać o kierunku
przedmiotowej kasacji i związanym z tym zakazem reformationis in peius.
O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono po myśli art.
638 k.p.k.