Uchwała SN z 30 września 2014, sygn. I KZP 11/14
Data orzeczenia
30 września 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Stanisław Zabłocki
Tagi
Podstawa prawna
UCHWAŁA
Dnia 30 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Rafał Malarski
Protokolant Łukasz Majewski
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Beaty Mik
w sprawie A. M.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 września 2014 r.,
przedstawionego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w C.,
postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r., zagadnienia prawnego wymagającego
zasadniczej wykładni ustawy:
„czy straż gminna (miejska) jest uprawniona do złożenia wniosku o
ukaranie za wykroczenie z art. 96§3 k.w. w sytuacji, gdy w trakcie
prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniła popełnienie tegoż
wykroczenia przez właściciela lub posiadacza pojazdu?”
podjął uchwałę:
Udzielić odpowiedzi jak w pkt 1. uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014r. w sprawie I
KZP 16/14.
UZASADNIENIE
W dniu 5 grudnia 2013r. Straż Miejska w P. skierowała do Sądu Rejonowego
w Z. wniosek o ukaranie A. M. za to, że:
2
- od dnia 8 kwietnia 2013r. do dnia 2 grudnia 2013r. nie stawił się w Straży
Miejskiej w P. i nie wskazał osoby, której w dniu 22 lutego 2013r. o godzinie 10:47
w miejscowości P.3 powierzył do kierowania pojazd marki Opel, który to kierujący
tym pojazdem jadąc z prędkością 95 km/h przekroczył dozwoloną prędkość o 45
km/h, to jest popełnienie wykroczenia z art. 96§3 k.w.
Sąd Rejonowy w Z. postanowieniem z dnia 3 lutego 2014r. w sprawie II W
1414/13 na podstawie art. 62§1 k.p.s.w. w zw. z art. 5§1 pkt 9 k.p.s.w. umorzył
postępowanie o zarzucony A. M. czyn z uwagi na brak skargi uprawnionego
oskarżyciela.
Zażalenie na to postanowienie wniosła Straż Miejska w P. podnosząc w nim
zarzuty:
1/ naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 129b ustawy Prawo
o ruchu drogowym, poprzez niezastosowanie go i uznanie, że Straż Gminna
(Miejska) nie posiada ustawowego uprawnienia do wnoszenia wniosków o ukaranie
wobec właścicieli/posiadaczy pojazdów, którymi popełniono zarejestrowane za
pomocą urządzenia rejestrującego wykroczenie drogowe;
2/ naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydane w
sprawie orzeczenie, a w szczególności błędne uznanie, iż zachodzi przesłanka z art.
5§1 pkt.9 k.p.s.w. – brak skargi uprawnionego oskarżyciela, pomimo braku takiej
przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy w C., rozpoznając wniesiony środek odwoławczy, uznał, że
wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy.
Przedstawił je do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w formie pytania: „czy
zwrot „w tym w trakcie prowadzenia czynności wyjaśniających”, wprowadzony art. 4
ust.1 ustawy z dnia 29 października 2010r. (Dz. U. Nr 225 poz. 1466) do przepisu
art. 17§3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, może upoważnić
3
straż gminną (miejską) do wykonywania uprawnień oskarżyciela publicznego w
sprawach o wykroczenia z art. 96§3 Kodeksu wykroczeń?”
Prokurator Prokuratury Generalnej w pisemnym wniosku wyraził pogląd, że
zadane przez Sąd Okręgowy pytanie rzeczywiście wymaga dokonania zasadniczej
wykładni ustawy, o czym świadczy między innymi to, iż postanowieniem z dnia 6
maja 2014r. Sąd Najwyższy rozpoznający kasację Rzecznika Praw Obywatelskich
zwrócił się o rozstrzygnięcie przez powiększony skład Sądu Najwyższego
zagadnienia prawnego, które swą treścią odpowiada pytaniu postawionemu przez
Sąd Okręgowy w C. W sprawie tej w dniu 30 września 2014r. (sygn. akt I KZP
16/14) Sąd Najwyższy podjął uchwałę następującej treści:
„Na podstawie przepisu art. 17 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. –
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t.: Dz. U. z 2013 r., poz.
395 ze zm.), w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 29 października 2010 r.
o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 225, poz. 1466), straży gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia
oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu
wykroczeń.”, nadając jej moc zasady prawnej.
W tej sytuacji, Prokurator wniósł o podjęcie uchwały, jak w sprawie Sądu
Najwyższego sygn. akt I KZP 16/14.
Rozpoznając przedstawione pytanie prawne
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak słusznie wskazano we wniosku prokuratora Prokuratury Generalnej
zagadnienie prawne o treści tożsamej do zadanej w niniejszym pytaniu stało się już
przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego i skutkowało podjęciem uchwały w
sprawie I KZP 16/14. Nie ma zatem potrzeby powtarzania w tym miejscu rozważań
poczynionych dla potrzeb uzasadnienia wyżej wskazanej uchwały.
4
Stąd dla potrzeb pytania zadanego w niniejszej sprawie wystarczające jest
odesłanie do treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r., sygn.
akt I KZP 16/14.
Należy też stwierdzić, że uchwale tej skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
nadał moc zasady prawnej, a zatem wyrażony w niej pogląd prawny wiąże skład
rozpoznający niniejszą sprawę.
Mając na uwadze powyższe – uzasadnione jest udzielenie Sądowi
Okręgowemu odpowiedzi w formie uchwały o treści tożsamej z uchwałą składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014r.
Z powyższych względów uchwalono jak wyżej.