Uchwała SN z 30 września 2014, sygn. I KZP 12/14
Data orzeczenia
30 września 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Stanisław Zabłocki
Tagi
Podstawa prawna
UCHWAŁA
Dnia 30 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Rafał Malarski
Protokolant Łukasz Majewski
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Beaty Mik
w sprawie Z. M.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 września 2014 r.,
przedstawionego na podstawie art. 441§1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w Ś.
postanowieniem z dnia 19 marca 2014r. zagadnienia prawnego wymagającego
zasadniczej wykładni ustawy:
„czy po zmianie art. 17§3 k.p.w. od 31 grudnia 2010 roku straże
gminne posiadają uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach
o wykroczenie z art. 96§3 k.w. ujawnione w trakcie prowadzonych
czynności wyjaśniających ?”
podjął uchwałę:
Udzielić odpowiedzi jak w pkt 1. uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014r. w sprawie I
KZP 16/14
UZASADNIENIE
W dniu 12 sierpnia 2013r. Straż Miejska w W. skierowała do Sądu
Rejonowego w K. wniosek o ukaranie Z. M. za to, że:
2
- w dniu 9 stycznia 2013r. w W. będąc właścicielem pojazdu o nr rej. […] nie
wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd do kierowania
lub używania w dniu 27 września 2012r. o godz. 11.13.41, kiedy to przedmiotowym
pojazdem w miejscowości D. popełniono wykroczenie drogowe polegające na
przekroczeniu dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o 23 km/h, to jest
popełnienie wykroczenia z art. 96§3 k.w. w zw. z art. 78 ust.4 ustawy- Prawo o
ruchu drogowym.
Wyrokiem nakazowym z dnia 19 sierpnia 2013r. Sąd Rejonowy w N. uznał
obwinionego Z. M. winnym zarzuconego mu wykroczenia i wymierzył mu karę 500
zł grzywny.
Obwiniony złożył sprzeciw od tego wyroku nakazowego.
Postanowieniem z dnia 20 września 2013r. Sad Okręgowy w Z. na
podstawie art. 36 k.p.k. przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w
K.
Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 12 listopada 2013r. na podstawie
art. 5§1 pkt 9 k.p.s.w. umorzył postępowanie o zarzucony Z. M. czyn z uwagi na
brak skargi uprawnionego oskarżyciela.
Zażalenie na to postanowienie wniosła Straż Miejska w W.
Wschowie podnosząc w nim zarzut naruszenia prawa procesowego, które
miało istotny wpływ na wydane w sprawie orzeczenie, a w szczególności błędne
uznanie, iż zachodzi przesłanka z art. 5§1 pkt.9 k.p.s.w. – brak skargi
uprawnionego oskarżyciela.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Okręgowy w Ś., rozpoznając wniesiony środek odwoławczy, uznał, że
wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy.
Przedstawił je do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w formie pytania: „czy po
zmianie art. 17§3 k.p.w. od 31 grudnia 2010 roku straże gminne posiadają
uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie z art. 96§3 k.w.
ujawnione w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ?”
Prokurator Prokuratury Generalnej w pisemnym wniosku wyraził pogląd, że
zadane przez Sąd Okręgowy pytanie rzeczywiście wymaga dokonania zasadniczej
3
wykładni ustawy, o czym świadczy między innymi to, iż postanowieniem z dnia 6
maja 2014r. Sąd Najwyższy rozpoznający kasację Rzecznika Praw Obywatelskich
zwrócił się o rozstrzygnięcie przez powiększony skład Sądu Najwyższego
zagadnienia prawnego, które swą treścią odpowiada pytaniu postawionemu przez
Sąd Okręgowy w Ś. W sprawie tej w dniu 30 września 2014r. (sygn. akt I KZP
16/14) Sąd Najwyższy podjął uchwałę następującej treści:
„Na podstawie przepisu art. 17 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. –
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t.: Dz. U. z 2013 r., poz.
395 ze zm.), w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 29 października 2010 r.
o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 225, poz. 1466), straży gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia
oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia z art. 96 § 3 Kodeksu
wykroczeń.”, nadając jej moc zasady prawnej.
W tej sytuacji Prokurator wniósł o podjęcie uchwały, jak w sprawie Sądu
Najwyższego sygn. akt I KZP 16/14.
Rozpoznając przedstawione pytanie prawne
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak słusznie wskazano we wniosku prokuratora Prokuratury Generalnej
zagadnienie prawne o treści tożsamej do zadanej w niniejszym pytaniu stało się już
przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego i skutkowało podjęciem uchwały w
sprawie I KZP 16/14. Nie ma zatem potrzeby powtarzania w tym miejscu rozważań
poczynionych dla potrzeb uzasadnienia wyżej wskazanej uchwały.
Stąd dla potrzeb pytania zadanego w niniejszej sprawie wystarczające jest
odesłanie do treści uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30
września 2014 r. sygn. akt I KZP 16/14.
Należy też stwierdzić, że uchwale tej skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
nadał moc zasady prawnej, a zatem wyrażony w niej pogląd prawny wiąże skład
rozpoznający niniejszą sprawę.
Mając na uwadze powyższe – uzasadnione jest udzielenie Sądowi
Okręgowemu odpowiedzi w formie uchwały o treści tożsamej z uchwałą Sądu
Najwyższego z dnia 30 września 2014 r.
4
Z powyższych względów uchwalono jak wyżej.