Wyrok SN z 1 października 2014, sygn. II KK 38/14
Data orzeczenia
1 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jarosław Matras
SSA del. do SN Dariusz Czajkowski
Protokolant Marta Brylińska
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego
w sprawie M. G.
skazanego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 1 października 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 9 października 2013 r.
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia
o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w
W.
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 9 października 2013 r., sygn.
akt … 3520/13, uznał M. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu
stanowiącego wykroczenie z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o
świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98
ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 roku - o systemie ubezpieczeń
społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji
zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), i
za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o
promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył
mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez uprawnionych i uprawomocnił się w
dniu 14 grudnia 2013 r.
We wniesionej na niekorzyść skazanego kasacji Prokurator Generalny
zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i na
podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.
112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie
przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z
dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,
polegające na wymierzeniu skazanemu M. G. na podstawie tego przepisu kary
grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji gdy określona tym przepisem grzywna
może być orzeczona w wymiarze nie niższym niż 3.000 złotych.
W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy
Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego.
M. G. przypisano popełnienie wykroczenia z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27
sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - o
systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia
3
2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za które to wykroczenie
Sąd, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł,
w sytuacji, gdy wymieniony przepis przewiduje karę surowszą. Wykroczenie z art.
122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, które stanowiło podstawę skazania obwinionego,
zagrożone jest bowiem karą grzywny nie niższą niż 3.000 złotych.
Sąd Rejonowy w W. wymierzając M. G., na podstawie wskazanego powyżej
przepisu, karę grzywny w wysokości 100 zł dopuścił się rażącej i mającej istotny
wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku obrazy art. 122 ust. 1 pkt 1 o promocji
zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem wymierzył karę poniżej dolnej
granicy ustawowego zagrożenia. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy stała się
konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i
przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Przy
ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do respektowania
przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięto, jak w dyspozytywnej części
orzeczenia.