Wyrok SN z 16 października 2014, sygn. II KK 275/14
Data orzeczenia
16 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Andrzej Stępka
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Jacek Sobczak
SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)
Protokolant Ewa Oziębła
w sprawie A. B.
obwinionej o popełnienie wykroczenia z art. 121 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 października 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 24 stycznia 2014 r.,
1) uchyla pkt II zaskarżonego wyroku,
2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 24 stycznia 2013 r., Sąd Rejonowy w W. uznał
obwinioną A. B. za winną popełnienia wykroczenia art. 121 § 1 k.w. i wymierzył jej
karę grzywny w wysokości 550 zł, a na podstawie art. 28 § 2 k.w. w zw. z art. 121
§ 3 k.w. nałożył na obwinioną środek karny w postaci obowiązku naprawienia
2
szkody poprzez zapłatę na rzecz ZTM równowartości wyłudzonego mienia, to jest
kwoty 599,52 zł.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 lutego 2013 r.
Od powyższego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator
Generalny, zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku
naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 28 § 2 k.w., polegające na
orzeczeniu środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, pomimo
braku przepisu szczególnego, który dopuszczałby możliwość orzeczenia tego
środka karnego za czyn stypizowany w przepisie art. 121 § 1 k.w.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Art. 28 § 2 k.w. stanowi wyraźnie, że środki karne przewidziane w Kodeksie
wykroczeń można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a
orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
A. B. została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w.
W odniesieniu do tego wykroczenia żaden przepis szczególny nie przewiduje
możliwości orzeczenia środka karnego w postaci obowiązku naprawienia
szkody. Jedynie w przypadku realizacji znamion wykroczenia z art. 121 § 2 k.w.
istnieje możliwość orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego
mienia.
Wobec tego należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy orzekł wobec A. B.
środek karny, pomimo braku ku temu podstawy prawnej, czym rażąco naruszył
przepis art. 28 § 2 k.w.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.