Postanowienie SN z 16 października 2014, sygn. II KK 269/14
Data orzeczenia
16 października 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jacek Sobczak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 października 2014 r.,
sprawy M. P.
w przedmiocie zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe
aresztowanie
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 kwietnia 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.
z dnia 30 grudnia 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
Skarb Państwa,
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. P. -
Kancelaria Adwokacka w Ł. - kwotę 738,00 zł (siedemset
trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, tytułem
wynagrodzenia za sporządzenie kasacji z urzędu.
UZASADNIENIE
Do Sądu Okręgowego w P. wpłyną wniosek M. P. o zadośćuczynienie za
doznaną krzywdę, wynikłą z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego
2
aresztowania w okresie od 26 kwietnia 2011 r. do 2 maja 2011 r., w sprawie Sądu
Rejonowego w M. o sygn. akt … 49/11.
Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt … 288/13 Sąd
Okręgowy w P. – na zasadzie art. 552 § 4 k.p.k., art. 554 § 2 zd. 3 k.p.k. – żądanie
wnioskodawcy oddalił. Orzekł także w przedmiocie kosztów sądowych oraz
kosztów udzielonej wnioskodawcy pomocy prawnej z urzędu. Na skutek
wywiedzionej od tego orzeczenia apelacji przez pełnomocnika wnioskodawcy, Sąd
Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt … 59/14, utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Rozstrzygnięto także w przedmiocie udzielonej wnioskodawcy pomocy prawnej z
urzędu.
Kasację od tego wyroku złożył pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając rażące
naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, to
jest art. 552 § 4 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie
faktycznym, a polegające na uznaniu, iż brak jest podstaw do uwzględnienia
roszczenia wnioskodawcy wobec stwierdzenia, iż doznana przez wnioskodawcę
krzywda została już zrekompensowana w naturze – w sytuacji, gdy ustalony stan
faktyczny nie dawał ku temu podstaw; także rażące naruszenie przepisów
postepowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art.
7 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wyczerpującego odniesienia się w
uzasadnieniu wyroku do zarzutu apelacji i ograniczenie się w tym zakresie do
bezkrytycznego i uproszczonego powielenia mających cechę dowolności tez Sądu
a quo.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, wniósł
także o zasądzenie według norm przypisanych kosztów pomocy prawnej udzielonej
wnioskodawcy z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani
w części.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i z tego względu podlega
oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzut sformułowany w pkt 1
kasacji, jest de facto tożsamy z zarzutem podniesionym uprzednio przez
pełnomocnika wnioskodawcy w apelacji. Stanowisko Sądu Najwyższego jest
konsekwentne gdy idzie o niedopuszczalność podnoszenia w skardze kasacyjnej
zarzutów stawianych w istocie orzeczeniu sądu I instancji, przez co zmierzających
do powtórnego, „dublującego” ich rozpoznania.
Tymczasem lektura przywołanych argumentów w uzasadnieniu kasacji
prowadzi do konstatacji, że skarżący zmierza w istocie do wywołania przed Sądem
Najwyższym kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Pełnomocnik wnioskodawcy nie
akceptuje stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie
w odniesieniu do M. P. brak było podstaw do uwzględnienia jego roszczenia o
zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku z niesłusznym tymczasowym
aresztowaniem z powodu zrekompensowania tej krzywdy w naturze poprzez
zaliczenie tego okresu na poczet orzeczonej wobec niego kary.
Podnoszona przez pełnomocnika okoliczność stała się przedmiotem kontroli
instancyjnej przeprowadzonej przez Sąd Apelacyjny. Treść pisemnych motywów
wyroku tego Sądu nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że zarzut dotyczący
tego aspektu został właściwie rozpoznany i omówiony ze wskazaniem powodów,
dla których nie zyskał aprobaty Sądu odwoławczego. Wobec powyższego,
stwierdzić należy, że każda podjęta przez skarżącego próba dyskredytacji sposobu
i wyniku przeprowadzonej przez Sąd Apelacyjny kontroli musi zostać uznana za
niezasadną.
Uwypuklić w szczególności należy, że nie ma racji pełnomocnik gdy twierdzi,
że Sąd II instancji nie odniósł się do sformułowanego w apelacji zarzutu i ograniczył
się w tym zakresie do bezkrytycznego i uproszczonego powielenia mających cechę
dowolności tez Sądu a quo. Sąd Okręgowy w sposób wzorcowy, rzeczowy i
skrupulatny na stronach pisemnych motywów orzeczenia odmówił powody wydanej
decyzji, w tym przede wszystkim odwołując się do właściwego dla zgłębianego
tematu orzecznictwa. Poziom merytoryczny sporządzonego przez Sąd I instancji
uzasadnienia dawał tym samym Sądowi odwoławczemu sposobność do zawarcia
4
oszczędnej argumentacji w uzasadnieniu skoro w pełni podzielono ustalenia Sądu
meriti.
Skoro zatem pełnomocnik ponownie sięga po kwestie poruszane już w
zwykłym środku zaskarżenia, co do których Sąd odwoławczy wszechstronnie się
ustosunkował, a w kasacji niezasadnie podnosi, że Sąd odwoławczy naruszył
normę regulującą postępowanie odwoławcze (art. 523 § 1 k.p.k.), należało oddalić
złożoną przez skarżącego skargę w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Złożony wniosek przez obrońcę o przyznanie wynagrodzenia zasługuje na
uwzględnienie. Znajduje on podstawę prawną w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26
maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124, ze zm.), zaś
wysokość zasądzonej kwoty wynika z § 14 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. z 2013 r. Nr 461).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części
postanowienia.