sygn. II KK 292/14 7 listopada 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 7 listopada 2014, sygn. II KK 292/14

Data orzeczenia 7 listopada 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 292/14
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 listopada 2014 r.,
sprawy P. K.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 27 maja 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 11 lipca 2012 r.;
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zgodnie z art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje w granicach
zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym - tylko w wypadkach
określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. Tak istotne zawężenie kontroli
nadzwyczajnego środka zaskarżenia zobowiązuje autorów kasacji do precyzyjnego
formułowania zarzutów, jak też ich zharmonizowania z argumentacją zawartą w
uzasadnieniu. Nie bez racji ustawodawca w art. 526 § 2 k.p.k. wprowadził tzw.
przymus adwokacki lub radcowski przy sporządzaniu kasacji. Przymus ten wiąże
się - co oczywiste - z potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu skarg
2
kasacyjnych, a przede wszystkim ich merytorycznej poprawności. Uwagę tę
poczyniono tylko z tego względu, że niniejsza kasacja de facto skierowana jest w
dużej mierze przeciwko rozstrzygnięciu o karze, tymczasem z treści art. 523 k.p.k.,
określającego podstawy kasacji, wynika jednoznacznie, że kasacja nie może być
wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Co prawda przepis ten nie
wyklucza podniesienia zarzutu niewspółmierności kary, wolno to jednak uczynić
jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże, że owa niewspółmierność jest wynikiem
rażącego naruszenia prawa. Temu zaś wymaganiu autorowi kasacji nie udało się
sprostać. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zarzut rażącej niewspółmierności
kary został wprost podniesiony w pkt. 4 kasacji.
Co do zarzutów z pkt 1 i 3 kasacji. Analiza okoliczności sprawy oraz treść
uzasadnienia zaskarżonego wyroku dają podstawę do stanowczego stwierdzenia,
że Sąd Odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający
wymaganiom ustawy, rzeczowo i konkretnie wskazał racje uznania wszystkich
zarzutów i wniosków apelacji za niezasadne, w tym zarzutu rażącej
niewspółmierności kary (por. s. 26-28 i 30-31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku)
oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na uznaniu, że możliwe
jest zakwalifikowanie zachowania oskarżonego jako wypełniającego dyspozycję art.
281 k.k. (vide s. 29-30 zaskarżonego wyroku; zob. również s. 59-61 i 70 wyroku
Sądu I instancji). Uczynił to zgodnie z wymogami art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2
k.p.k. Co istotne, Sąd odwoławczy wyraźnie również wskazał dlaczego, mimo
dokonanej przez siebie korekty w zakresie wysokości wyrządzonej szkody opisanej
w pkt. 3 wyroku, nie znalazł podstaw do złagodzenia wymierzonej kary (vide s. 30-
31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przedstawioną w uzasadnieniu Sądu II
instancji argumentację dotyczącą powodów, dla których nie złagodzono
oskarżonemu wymierzonej kary za czyn z pkt. 3, należy zaakceptować.
Co do zarzutu z pkt 2 kasacji. Za całkowicie nieuprawnione należy uznać
twierdzenia autora kasacji, jakoby ustalenia faktyczne niniejszej sprawy zostały
oparte na nieujawnionych w postępowaniu sądowym zeznaniach świadków, co
zresztą rzetelnie zostało przedstawione w odpowiedzi prokuratora na kasację (s. 5-
6 odpowiedzi).
3
Podzielając stanowisko prokuratora, zawarte w pisemnej odpowiedzi na
kasację, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.