Postanowienie SN z 22 stycznia 2015, sygn. III KK 394/14
Data orzeczenia
22 stycznia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Roman Sądej
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Ryński
SSN Jacek Sobczak
w sprawie J. N.,
o zarządzenie wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej
wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 marca 2011r.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 22 stycznia 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,
od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 3 października 2014 r.,
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Z
z dnia 22 lipca 2014 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w
mocy postanowienie Sądu pierwszej instancji i na podstawie art.
15§1 k.k.w. umarza postępowanie wykonawcze o zarządzenie
wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej
wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 marca 2011r., sygn. II
K …/11.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 marca 2011r., sygn. II K …/11,
J. N. został skazany za czyn z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art.
11 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo
zawieszono na okres 3 lat.
2
Wyrok ten, bez zaskarżenia, uprawomocnił się z upływem dnia 1 kwietnia
2011r.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2014r. Sąd Rejonowy w Z, na podstawie art.
75 § 2 k.k. zarządził wykonanie powyższej kary.
Po rozpoznaniu zażalenia skazanego, Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z
dnia 3 października 2014r. utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.
Kasację od postanowienia Sądu Okręgowego, na korzyść J. N., wniósł
Prokurator Generalny. Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na
treść postanowienia naruszenia przepisów prawa karnego materialnego i karnego
wykonawczego – art. 75 § 4 k.k. i art. 178 § 3 k.k.w. – polegającego na wydaniu
orzeczenia utrzymującego w mocy postanowienie Sądu pierwszej instancji o
zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności, pomimo tego, że upłynął już
okres próby oraz dalsze 6 miesięcy i nastąpiło zatarcie skazania, co powinno
skutkować uznaniem przez Sąd Okręgowy, iż kara pozbawienia wolności, na którą
został prawomocnie skazany J. N. z powodu zatarcia skazania nie podlega
wykonaniu oraz umorzeniem postępowania wykonawczego w tym zakresie.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz
utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu pierwszej instancji i umorzenie na
podstawie art. 15 § 1 k.k.w. postępowania wykonawczego.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego była zasadna w stopniu oczywistym,
uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Wyrok skazujący J. N. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem wykonania kary na 3 lata, uprawomocnił się z upływem
dnia 1 kwietnia 2011r., a zatem od dnia 2 kwietnia tego roku rozpoczął bieg okres
próby, który upływał w dniu 2 kwietnia 2014r., a dalsze 6 miesięcy upływało z dniem
2 października 2014r.
Bezspornym jest, że podstawą prawną zarządzenia wykonania kary 6
miesięcy pozbawienia wolności był przepis art. 75 § 2 k.k., przewidujący
fakultatywne zarządzenie wykonania kary. Przepis art. 75 § 4 k.k. stanowi, że
zarządzenie wykonania kary nie może nastąpić później niż w ciągu 6 miesięcy od
zakończenia okresu próby. Wykonalność postanowień w postępowaniu
3
wykonawczym określa co do zasady przepis art. 9 k.k.w., który w § 3 stanowi m.in.,
że stają się one wykonalne z chwilą wydania, „chyba że ustawa stanowi inaczej
(...)”. Zasadnie autor kasacji podniósł, że właśnie w takiej sytuacji procesowej jaka
w tej sprawie wystąpiła, zachodził wyjątek, do którego odsyła zacytowany przepis.
Mianowicie art. 178 § 3 k.k.w. przewiduje, że „postanowienia o zarządzeniu
wykonania kary wydane na podstawie art. 75 § 2 i 3 Kodeksu karnego stają się
wykonalne z chwilą uprawomocnienia”.
Postanowienie o zarządzeniu wykonania kary wobec J. N. zostało przez Sąd
pierwszej instancji wydane w dniu 22 lipca 2014r., a więc niewątpliwie przed
upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Jednak nie mogło być ono
wykonalne do czasu uprawomocnienia, właśnie z uwagi na treść art. 178 § 3 k.k.w.
Uprawomocnienie tego postanowienia nastąpiło w dniu utrzymania go w mocy
przez Sąd odwoławczy, ale to nastąpiło w dniu 3 października 2014r., a więc po
jednym dniu od upływu okresu próby i dalszych 6 miesięcy. Sąd Okręgowy nie
dostrzegł różnicy – wynikającej z art. 9 § 3 k.k.w. oraz art. 178 § 3 k.k.w. –
pomiędzy obligatoryjnym (art. 75 § 1, § 1a i § 2a k.k.) a fakultatywnym (art. 75 § 2 i
§ 3 k.k.) zarządzeniem wykonania kary, a są one w obecnym stanie prawnym
bardzo istotne (por. postanowienie SN z dnia 20 czerwca 2013r., I KZP 3/13).
Skoro Sąd Okręgowy orzekał już po upływie okresu próby i dalszych 6 miesięcy
(rzecz jasna, bez znaczenia jest kwestia czy był to jeden dzień czy dłuższy okres),
powinien dostrzec, że wykonanie postanowienia o zarządzeniu wykonania kary nie
było już prawnie dopuszczalne. Konsekwencją tego stanu prawnego powinno być
zatem uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i umorzenie w tym
zakresie postępowania wykonawczego – na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. Z upływem
dnia 2 października 2014r. nastąpiło bowiem przedawnienie możliwości
zarządzenia wykonania kary orzeczonej wobec J. N., a co więcej, na podstawie art.
76 § 1 k.k. nastąpiło z mocy prawa zatarcie tego skazania.
W konsekwencji, zaskarżone kasacją orzeczenie o utrzymaniu w mocy
postanowienia Sądu Rejonowego dotknięte było rażącym naruszeniem wskazanych
w zarzucie kasacji przepisów prawa, których istotny wpływ na treść postanowienia
był wręcz zasadniczy.
4
Implikacją tego stanu sprawy było uchylenie zarówno zaskarżonego
postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu Rejonowego i
umorzenie – na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. – postępowania o zarządzenie
wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec J. N. wyrokiem
Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 marca 2011r.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części
dyspozytywnej postanowienia.