sygn. IV KK 362/14 28 stycznia 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 28 stycznia 2015, sygn. IV KK 362/14

Data orzeczenia 28 stycznia 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KK 362/14
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,
sprawy P. K.
skazanego z art. 270 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 maja 2014 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 11 października 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
2
Pierwszy z podniesionych zarzutów skierowany jest wyłącznie pod adresem
Sądu I instancji i jak wskazano wyżej dotyczy on w swej istocie okoliczności
faktycznych oraz oceny dowodów. Dodać należy, że Sąd Odwoławczy utrzymał
wyrok w mocy nie czyniąc samoistnie żadnych nowych ustaleń. Co więcej,
podnoszone zagadnienia zawarte były uprzednio w apelacji, do której w pełni
odniósł się Sąd Okręgowy, w szczególności wskazując, że dowodem świadczącym
jednoznacznie na niekorzyść P. K. jest opieczętowane i podpisane przez niego
zaświadczenie o zatrudnieniu R. P. Jednocześnie trafne jest wskazanie tego Sądu,
że oskarżony nie był w stanie rzeczowo wyjaśnić tej okoliczności (a w sposób
niewątpliwy wiązała ona jego osobę z usiłowaniem wyłudzenia pieniędzy ze SKOK).
W tym ujęciu w pełni przekonują ustalenia Sądu Rejonowego, zaakceptowane
przez Sąd Odwoławczy, z których jednoznacznie wynika że P. K. wystawił
wskazane zaświadczenie w formie blankietu i przekazał je A. B., który wśród
bezdomnych poszukiwał osób mogących zostać ujęte w zaświadczeniu, żeby
następnie wzięły na siebie kredyt w SKOK. Co zaś najistotniejsze podnieść należy,
że pracownik SKOK dzwonił do P. K. w celu weryfikacji autentyczności
zaświadczenia i takowe uzyskał, co nie pozostawia wątpliwości odnośnie do
współsprawstwa P. K. do zarzucanego przestępstwa (jednocześnie nielogiczna jest
wersja oskarżonego, wedle której skradziono mu telefon komórkowy). Wszystkie te
okoliczności bardzo wnikliwie i drobiazgowo zostały omówione najpierw na k. 16 –
18 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, a następnie na k. 3 – 5 uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego.
Podobnie, jako bezpodstawny, należy ocenić zarzut drugi kasacji. Z jego treści
wynika, że kwestionuje się przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów,
co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Jeżeli nawet zarzut
interpretować jako zwrócony pod adresem Sądu Odwoławczego w znaczeniu, w
jakim sąd nie uchylił orzeczenia, mimo wątpliwości co do prawidłowości
przeprowadzenia postępowania przez Sądem I instancji, to i tak nie zasługuje on na
uwzględnienie. Lektura uzasadnienia Sądu Okręgowego wskazuje bowiem, że Sąd
ten dokładnie przeanalizował wnioski z przeprowadzonego postępowania
dowodowego przed Sądem I instancji, słusznie nie dopatrując się w nim żadnych
uchybień.
3
Sąd Odwoławczy nie mógł zresztą naruszyć żadnego ze wskazanych w
zarzucie drugim przepisów, gdyż:
- nie mógł obrazić art. 437§1 k.p.k. skoro wydał jedno z katalogu rozstrzygnięć
wskazanych w tym przepisie – utrzymał zaskarżony wyrok w mocy,
- nie mógł obrazić art. 438 pkt 2 k.p.k. skoro nie przyjął, aby sąd I instancji
wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy prawa procesowego w sposób, który
mógł mieć wpływ na jego treść,
- nie mógł obrazić art. 7 k.p.k., gdyż nie prowadził samodzielnie żadnego
postępowania dowodowego,
- art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia kasacją,
gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych rządzących
procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części
szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie
tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej.
I ten zarzut jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od obciążania
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego .