Postanowienie SN z 28 stycznia 2015, sygn. IV KK 362/14
Data orzeczenia
28 stycznia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,
sprawy P. K.
skazanego z art. 270 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 maja 2014 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 11 października 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
2
Pierwszy z podniesionych zarzutów skierowany jest wyłącznie pod adresem
Sądu I instancji i jak wskazano wyżej dotyczy on w swej istocie okoliczności
faktycznych oraz oceny dowodów. Dodać należy, że Sąd Odwoławczy utrzymał
wyrok w mocy nie czyniąc samoistnie żadnych nowych ustaleń. Co więcej,
podnoszone zagadnienia zawarte były uprzednio w apelacji, do której w pełni
odniósł się Sąd Okręgowy, w szczególności wskazując, że dowodem świadczącym
jednoznacznie na niekorzyść P. K. jest opieczętowane i podpisane przez niego
zaświadczenie o zatrudnieniu R. P. Jednocześnie trafne jest wskazanie tego Sądu,
że oskarżony nie był w stanie rzeczowo wyjaśnić tej okoliczności (a w sposób
niewątpliwy wiązała ona jego osobę z usiłowaniem wyłudzenia pieniędzy ze SKOK).
W tym ujęciu w pełni przekonują ustalenia Sądu Rejonowego, zaakceptowane
przez Sąd Odwoławczy, z których jednoznacznie wynika że P. K. wystawił
wskazane zaświadczenie w formie blankietu i przekazał je A. B., który wśród
bezdomnych poszukiwał osób mogących zostać ujęte w zaświadczeniu, żeby
następnie wzięły na siebie kredyt w SKOK. Co zaś najistotniejsze podnieść należy,
że pracownik SKOK dzwonił do P. K. w celu weryfikacji autentyczności
zaświadczenia i takowe uzyskał, co nie pozostawia wątpliwości odnośnie do
współsprawstwa P. K. do zarzucanego przestępstwa (jednocześnie nielogiczna jest
wersja oskarżonego, wedle której skradziono mu telefon komórkowy). Wszystkie te
okoliczności bardzo wnikliwie i drobiazgowo zostały omówione najpierw na k. 16 –
18 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, a następnie na k. 3 – 5 uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego.
Podobnie, jako bezpodstawny, należy ocenić zarzut drugi kasacji. Z jego treści
wynika, że kwestionuje się przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów,
co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Jeżeli nawet zarzut
interpretować jako zwrócony pod adresem Sądu Odwoławczego w znaczeniu, w
jakim sąd nie uchylił orzeczenia, mimo wątpliwości co do prawidłowości
przeprowadzenia postępowania przez Sądem I instancji, to i tak nie zasługuje on na
uwzględnienie. Lektura uzasadnienia Sądu Okręgowego wskazuje bowiem, że Sąd
ten dokładnie przeanalizował wnioski z przeprowadzonego postępowania
dowodowego przed Sądem I instancji, słusznie nie dopatrując się w nim żadnych
uchybień.
3
Sąd Odwoławczy nie mógł zresztą naruszyć żadnego ze wskazanych w
zarzucie drugim przepisów, gdyż:
- nie mógł obrazić art. 437§1 k.p.k. skoro wydał jedno z katalogu rozstrzygnięć
wskazanych w tym przepisie – utrzymał zaskarżony wyrok w mocy,
- nie mógł obrazić art. 438 pkt 2 k.p.k. skoro nie przyjął, aby sąd I instancji
wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy prawa procesowego w sposób, który
mógł mieć wpływ na jego treść,
- nie mógł obrazić art. 7 k.p.k., gdyż nie prowadził samodzielnie żadnego
postępowania dowodowego,
- art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia kasacją,
gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych rządzących
procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części
szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie
tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej.
I ten zarzut jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od obciążania
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego .. nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia kasacją,
gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych rządzących
procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części
szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie
tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej.
I ten zarzut jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od obciążania
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego .