Postanowienie SN z 4 lutego 2015, sygn. V KK 328/14
Data orzeczenia
4 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2015 r.,
sprawy A. N.,
skazanej z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej,
od wyroku Sądu Okręgowego w S.,
z dnia 28 maja 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S.,
z dnia 26 września 2013 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazaną.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 września 2013 roku, sygn. akt
[…], A. N. została uznana za winną popełnienia czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art.
296 § 1 i 2 k.k., za które na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 296 § 2 k.k. i art.
33 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierzono jej karę roku
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2
(dwóch) lat oraz 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) zł.
Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu apelacji m.in. obrońcy oskarżonej A. N.,
wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt […], zmienił zaskarżony wyrok w ten
sposób, że:
2
- zmienił opis czynu przypisanego oskarżonej;
- uchylił rozstrzygnięcie o karze pozbawienia wolności i grzywnie orzeczonych
wobec A. N. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.;
- wymierzył oskarżonej A. N. karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 8
(ośmiu) miesięcy i karę łączną grzywny w rozmiarze 100 (stu) stawek dziennych po
30 (trzydzieści) złotych każda,
- wykonanie orzeczonej wobec A. N. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo
zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. wniósł obrońca
skazanej A. N. zarzucając naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 14 § 1
k.p.k. w zw. z art. 399 § 1 k.p.k.
W konkluzji obrońca skazanej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w S. oraz o „umorzenie
postępowania o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. i uniewinnienie
oskarżonej od zarzucanego jej czynu z art. 271 § 1 i 3 w zw. z art. 12 k.k.;
względnie o przekazanie sprawy właściwemu sądowi celem ponownego
rozpoznania”.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. w pisemnej odpowiedzi na kasację
obrońcy skazanej A. N. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanej A. N. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym,
uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W związku z zapadłym rozstrzygnięciem (A. N. została skazana na karę
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania) wniesienie w
niniejszej sprawie skargi kasacyjnej było możliwe wyłącznie z powodu uchybienia
wymienionego w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
Tego rodzaju zarzut został przez obrońcę skazanej podniesiony, przy czym
skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna
odwoławcza, w tym określona w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Kwestia tożsamości czynu zarzuconego A. N. przez oskarżyciela
publicznego w akcie oskarżenia, a następnie przypisanych jej czynów w wyroku
Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 maja 2014 roku, sygn. akt […], była przedmiotem
3
rozważań Sądu II instancji (s. 6-9 uzasadnienia Sądu Okręgowego), a to m.in. w
związku z zarzutami podniesionymi przez obronę w apelacji i koniecznością
odniesienia się do nich przez instancję ad quem. Sąd odwoławczy nie miał przy tym
wątpliwości, że przy poczynionych w sprawie ustaleniach nie doszło do naruszenia
określonej w art. 14 § 1 k.p.k. zasady skargowości i tym samym nie wystąpiła
ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., a tylko w takiej
sytuacji można byłoby czynić rozważania na gruncie bezwzględnej przyczyny
odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Stanowisko przyjęte przez Sąd
Okręgowy w S. należy w całej rozciągłości podzielić, albowiem nie może budzić
wątpliwości, że przypisując A. N. określone działanie, wypełniające znamiona
czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. procedujące w sprawie sądy
obracały się w ramach tego samego zdarzenia historycznego. W szczególności
zarówno Sąd I instancji, jak i Sąd odwoławczy trafnie wywiodły, że poświadczając
nieprawdę w protokołach robót z dnia 27 listopada 1998 r. i z dnia 21 grudnia 1999
r. A. N. działała w celu udzielenia pomocy R. G. i A. D. w wyprowadzeniu pieniędzy
ze spółki „P.”, a tylko tego rodzaju zachowanie mogło skutkować osiągnięciem
korzyści majątkowej. W przypadku obu zachowań chodziło zatem o poświadczenie
nieprawdy we wskazanych protokołach odbioru robót budowlanych. A. N. podpisała
bowiem protokoły odbioru robót, a tym samym potwierdziła wykonanie prac
budowlanych, które nie były wykonywane przez jej firmę. To ustalenie pozostało
niezmienne w stosunku do zarzutu aktu oskarżenia, a dokładne wskazanie
czynności sprawczych skazanej i ich celu – jak trafnie wskazał Sąd odwoławczy –
nie stanowi wyjścia poza granice skargi. Ramy postępowania jurysdykcyjnego są
określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez
poszczególne elementy tego opisu. Zatem, zasada skargowości nie ogranicza sądu
w ustaleniach wszystkich cech faktycznych tego zdarzenia oraz w zakresie oceny
prawnej rozpoznawanego czynu. Sąd nie jest więc związany ani szczegółowym
opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną
nadaną temu czynowi przez oskarżyciela (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30
września 2014 r., II KK 234/14, LEX nr 1511136). Jeżeli zatem przedmiotem osądu
pozostawało to samo zdarzenie historyczne, to o wyjściu przez sądy orzekające w
przedmiotowej sprawie poza granice oskarżenia mowy być nie może.
4
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za
bezzasadny w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części
dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążył skazaną.