Postanowienie SN z 18 lutego 2015, sygn. II KK 13/15
Data orzeczenia
18 lutego 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2015 r.,
sprawy z wniosku J. F.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 lipca 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 21 stycznia 2014 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
wnioskodawcę.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 roku, na podstawie
art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń
wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego
bytu Państwa Polskiego, zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ł. na
rzecz J. F. kwotę 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) złotych tytułem
zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku,
przy czym zaliczył na poczet zasądzonego zadośćuczynienia kwotę 25.000
(dwadzieścia pięć tysięcy) złotych wypłaconych wnioskodawcy na mocy wyroku
Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 października 2008 roku, a ponadto wniosek J. F.
w pozostałym zakresie oddalił.
2
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 roku, po rozpoznaniu apelacji
wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok,
uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł pełnomocnik
wnioskodawcy J. F., zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, mające
istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2
k.p.k. przez nieustosunkowanie się, w sposób spełniający minimalny standard
procesowy, w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków
zawartych w skardze apelacyjnej wnioskodawcy”.
W konkluzji pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację
pełnomocnika wnioskodawcy J. F. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy J. F. jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zmierzała do
zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji i zaakceptowanej
w wyniku kontroli apelacyjnej przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego.
Nie zawiera ona tego rodzaju zarzutów procesowych, które mogłyby wskazywać, iż
Sąd Apelacyjny przy rozpoznaniu poszczególnych zarzutów apelacji naruszył treść
art. 433 § 2 k.p.k., bądź art. 457 § 3 k.p.k. – i to w sposób rażący, a nadto, aby to
rażące naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego kasacją wyroku Sądu odwoławczego (art. 523 § 1 k.p.k.).
Lektura uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego prowadzi do wniosku, że
Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji
pełnomocnika wnioskodawcy i w wystarczający sposób umotywował swój stosunek
do nich. Uzasadnienie wyroku Sądu ad quem odpowiada zatem wymogom
określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Na taką ocenę dokonanej w przedmiotowej
sprawie kontroli apelacyjnej wyroku Sądu I instancji nie ma wpływu eksponowane w
kasacji powołanie przez Sąd Apelacyjny – zapewne omyłkowo – przepisu art. 442 §
3
3 k.p.k. na kartach pisemnego uzasadnienia. Uchybienie to nie miało bowiem
jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pełnomocnik wnioskodawcy wciąż
zdaje się natomiast nie dostrzegać jednoznacznego i trafnego stanowiska Sądu
odwoławczego, z którego wynika, że na gruncie ustawy o uznaniu za nieważne
orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz
niepodległego bytu Państwa Polskiego nie jest możliwe uwzględnianie wszelkich,
także odległych bądź pośrednich skutków internowania dla stanu majątkowego
osoby internowanej. Efektem tego stanowiska było zaś uznanie niezasadności
argumentacji apelacji, która z niewiadomych powodów została także powielona w
kasacji, domagającej się uwzględnienia „szkód” wynikających z faktu utraty
możliwości ukończenia aplikacji, gdyż nie było to bezpośrednią konsekwencją
internowania.
Poza zakresem kontroli Sądu Apelacyjnego nie pozostała także kwestia
nieuwzględnienia przy ustalaniu prawa do odszkodowania zmniejszenia świadczeń
emerytalnych wnioskodawcy. W tej części Sąd odwoławczy – odwołując się do
konstrukcji adekwatnego związku przyczynowego – doszedł do trafnej konstatacji,
że w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że wszelkie szkody majątkowe,
których wnioskodawca doznał aktywnie sprzeciwiając się państwu
komunistycznemu, mogą być naprawione w oparciu o uregulowania ustawy
rehabilitacyjnej. To zaś, że pełnomocnik wnioskodawcy z tego rodzaju
stanowiskiem się nie zgadza nie oznacza jeszcze, że Sąd Apelacyjny nie
zastosował się do nakazu z art. 433 § 2 k.p.k., i nie rozpoznał, a w uzasadnieniu
orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., nie podał
dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za
bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążył wnioskodawcę.