Uchwalenie: Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym
Wejscie w życie: 1 stycznia 2004
Ostatnia Zmiana: 1 stycznia 2019
Ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym
Art. 17. 1. Komisja może zawierać z organami nadzoru ubezpieczeniowego
i emerytalnego innych państw porozumienia o współdziałaniu w zakresie nadzoru.
2. Komisja może udzielać organom nadzorującym działalność instytucji
finansowych w innych państwach informacji posiadanych w związku
z wykonywaniem ustawowych zadań, jeżeli:
1) informacje zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby wykonywanych
przez te organy zadań z zakresu nadzoru;
2) przekazywanie udzielonych informacji poza te organy następuje wyłącznie po
uprzednim uzyskaniu zgody Komisji.
2a. Komisja może występować do organów nadzorujących działalność
instytucji finansowych państw członkowskich Unii Europejskiej o udostępnienie
informacji potrzebnych do wykonywania zadań z zakresu nadzoru.
2b. Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 2a, Komisja może:
1) wykorzystać wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań z zakresu nadzoru;
2) przekazać poza Komisję wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody organu,
który je udostępnił i w zakresie udzielonej zgody.
3. Komisja:
1) udziela właściwym organom innych niż Rzeczpospolita Polska państw
członkowskich Unii Europejskiej informacji w sprawach dystrybucji
ubezpieczeń i dystrybucji reasekuracji, w szczególności dotyczących
zastosowanych środków, o których mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15
grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. z 2018 r. poz. 2210 i 2243),
oraz informacji w zakresie art. 19 ust. 1 pkt 3 i 5 i art. 34 ust. 4 pkt 1 lit. e i f
albo ust. 8 lub 9 tej ustawy;
2) może występować do właściwych organów innych niż Rzeczpospolita Polska
państw członkowskich Unii Europejskiej o udzielenie informacji w sprawach
dystrybucji ubezpieczeń i dystrybucji reasekuracji, w szczególności
dotyczących zastosowanych przez te organy środków w zakresie
analogicznym do środków, o których mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia
15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń, oraz informacji w zakresie
spełniania przez osoby wykonujące w tych państwach działalność w zakresie
pośrednictwa ubezpieczeniowego wymogów dotyczących posiadania przez
nie dobrej reputacji oraz wiedzy fachowej i kompetencji zawodowych.
4. W przypadku organów nadzoru państw niebędących państwami
członkowskimi Unii Europejskiej udzielanie informacji, na zasadach określonych
w ust. 2, może następować wyłącznie na zasadzie wzajemności.
5. Komisja może udzielać zagranicznym organom państw członkowskich
Unii Europejskiej informacji posiadanych w związku z wykonywaniem zadań
z zakresu nadzoru nad działalnością zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji
w zakresie związanym z wykonywaniem zadań z zakresu nadzoru uzupełniającego,
o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym
nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1252 oraz z 2018 r. poz. 2243).
6. Komisja może udzielać informacji posiadanych w związku
z wykonywaniem ustawowych zadań bankom centralnym lub innym instytucjom
państw członkowskich Unii Europejskiej wykonującym zadania z zakresu polityki
monetarnej oraz innym organom publicznym wykonującym zadania z zakresu
nadzoru nad systemami płatności, jeżeli informacje te zostaną wykorzystane
wyłącznie na potrzeby wykonywanych zadań przez te podmioty. Przekazywanie
udzielonych informacji poza te podmioty następuje wyłącznie po uprzednim
uzyskaniu zgody Komisji.