Kodeks Postępowania Administracyjnego
Art. 22. § 1. Spory o właściwość rozstrzygają:
1) między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków
określonych w pkt 24 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie
braku takiego organu – sąd administracyjny;
2) między kierownikami służb, inspekcji i straży administracji zespolonej tego
samego powiatu, działających w imieniu własnym lub w imieniu starosty –
starosta;
3) między organami administracji zespolonej w jednym województwie
niewymienionymi w pkt 2 – wojewoda;
4) między organami jednostek samorządu terytorialnego w różnych
województwach w sprawach należących do zadań z zakresu administracji
rządowej – minister właściwy do spraw administracji publicznej;
5) (uchylony)
6) między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w różnych
województwach – minister właściwy do spraw administracji publicznej;
7) między wojewodą a organami administracji niezespolonej – minister właściwy
do spraw administracji publicznej po porozumieniu z organem sprawującym
nadzór nad organem pozostającym w sporze z wojewodą;
8) między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 14, 6
i 7 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu –
minister właściwy do spraw administracji publicznej;
9) między organami administracji publicznej, gdy jednym z nich jest minister –
Prezes Rady Ministrów.
§ 2. Spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego
a organami administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny.
§ 3. Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może
wystąpić:
1) strona;
2) organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji
publicznej, pozostające w sporze;
3) minister właściwy do spraw administracji publicznej;
4) minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny;
5) Rzecznik Praw Obywatelskich.
Art. 31. § 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby
występować z żądaniem:
1) wszczęcia postępowania,
2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym
interes społeczny.
§ 1a. Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w
postępowaniu w imieniu i na rzecz pracownika delegowanego na terytorium RP lub z
terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub z
terytorium RP – za zgodą strony w imieniu i na rzecz której występuje w
postępowaniu.
§ 2. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za
uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu
organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia
postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej
służy zażalenie.
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
§ 4. Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie
dotyczącej innej osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może
ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele
statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny.
§ 5. Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach
strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić temu organowi
swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu
statutowego.
§ 6. (uchylony)
Art. 33. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca
zdolność do czynności prawnych.
§ 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu
elektronicznego lub zgłoszone do protokołu.
§ 2a. Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być
opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.
§ 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis
pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca
podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz
odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji
publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu
strony.
§ 3a. Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów
wykazujących umocowanie zostały sporządzone w formie dokumentu
elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 3, dokonuje się, opatrując
odpisy kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym. Odpisy
pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie
uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w formatach danych określonych w
przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać
pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik
strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania
w imieniu strony.
Art. 37. § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach
szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy
(przewlekłość).
§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie.
§ 3. Ponaglenie wnosi się:
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego
postępowanie;
2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
§ 4. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie
organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu
dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi
odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu
elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do
niego.
§ 5. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni
od dnia jego otrzymania.
§ 6. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub
przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało
ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy,
wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest
niezakończone,
b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub
przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających
bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
§ 7. Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o
którym mowa w § 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu.
§ 8. W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje
się. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący
postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i
ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także
podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Art. 39. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez
operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo
pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników
lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Art. 39. 1
§ 1. Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji
elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu
usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), jeżeli strona lub inny
uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:
1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną
skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;
2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi
administracji publicznej adres elektroniczny;
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków
i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.
§ 1a. Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego
uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu
elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw
indywidualnych załatwianych przez ten organ.
§ 1b. Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której
mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków
komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika
postępowania.
§ 1c. Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 38.
§ 1d. Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania
pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej
doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu
elektronicznego.
§ 2. (uchylony)
Art. 39.2
W przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest
podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki
podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na
elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391
nie stosuje się.
Art. 46. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim
podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
§ 2. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie
może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę,
która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji
elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma
w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3.
§ 4. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ
administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie
zawierające:
1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu
elektronicznego;
2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod
którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu
identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie
teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu
podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.
§ 5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego
w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie
7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie
o możliwości odebrania tego pisma.
§ 6. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po
upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
§ 7. Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie
tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu administracji
publicznej, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się.
§ 8. W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za
doręczone na podstawie § 6 organ administracji publicznej umożliwia adresatowi
pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres
co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego
za doręczone oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania
zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim systemie teleinformatycznym.
§ 9. Warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu
elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3.
§ 10. Doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu
publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje
przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej
ustawie.
Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o
decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w
formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia
zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w
Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu
administracji publicznej.
§ 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne
ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się
w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej.
Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym
nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma
w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 49a. Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać
zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w
formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż
dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest
w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o
zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się
przepis art. 49 § 2.

Art. 49b. § 1. W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art.
49a o decyzji lub postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ,
który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie
trzech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub
postanowienia w sposób i formie określonych we wniosku, chyba że środki
techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki sposób
lub takiej formie.
§ 2. Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być
udostępnione stronie w sposób lub formie określonych we wniosku, organ powiadamia
o tym stronę i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub
postanowienia może być niezwłocznie udostępniony.
Art. 57. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne
zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie
nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia
w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu.
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia
w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby
takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.
§ 3a. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim
roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w
ostatnim roku nie było – w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.
§ 4. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany
ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie
jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.
§ 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:
1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji
publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru;
2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe;
3) złożone w polskim urzędzie konsularnym;
4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;
5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku;
6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego.
Art. 63. § 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być
wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu,
a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną
skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy
z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której
pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym
w przepisach szczególnych.
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być
podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go
sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu,
podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc
o tym wzmiankę obok podpisu.
§ 3a. Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:
1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem
zaufanym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia
pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej;
2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym
w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według
określonego wzoru;
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.
§ 3b. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego,
organ administracji publicznej przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny,
z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy
wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391
§ 1
pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym
w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego w żądaniu
doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej.
§ 4. Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie
podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania
przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego
adres elektroniczny.
§ 5. Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie
dokumentu elektronicznego zawiera:
1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków
komunikacji elektronicznej;
2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków
komunikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 391
§ 1d.
Art. 66. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez
różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni
przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie
zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne
podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2.
§ 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa
w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za
złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego
nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że
właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które
służy zażalenie.
§ 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym
w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy.
Art. 66a. § 1. W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej
lub elektronicznej.
§ 2. W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły
w podejmowaniu czynności w postępowaniu administracyjnym oraz określa się
wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem
do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te
czynności.
§ 3. Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi
obowiązkową część akt sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.
§ 4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze
rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy, uwzględniając treść
i formę metryki określoną w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki,
a także, aby w oparciu o treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności
w postępowaniu administracyjnym podejmowanych w sprawie przez poszczególne
osoby.
§ 5. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze
rozporządzenia, rodzaje spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy
jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych do
prowadzenia metryki w stosunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw.
Art. 76. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez
powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego,
co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych
sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie
poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4.
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu
przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach.
Art. 76a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu,
o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony
przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji
publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie
może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić
o jego dostarczenie.
§ 2. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli
jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez
występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą
prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
§ 2a. Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu
elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2,
dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu
zaufanego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w
formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1
ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2b. Upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu
został okazany oryginał dokumentu wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza
zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis
pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie
strony, również godzinę sporządzenia poświadczenia. Jeżeli dokument zawiera cechy
szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy stwierdzić to
w poświadczeniu.
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez
występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą
prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez
upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter
dokumentu urzędowego.
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji
publicznej zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2,
przedłożenia oryginału tego dokumentu.
Art. 96. Za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie,
biegli i inne osoby uczestniczące w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu,
wydalone z miejsca rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane grzywną do
100 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.
Art. 96a. § 1. W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli
pozwala na to charakter sprawy.
§ 2. Mediacja jest dobrowolna.
§ 3. Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i
prawnych sprawy oraz dokonanie ustaleń dotyczących jej załatwienia w granicach
obowiązującego prawa, w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody.
§ 4. Uczestnikami mediacji mogą być:
1) organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo
2) strony postępowania.
Art. 96b. § 1. Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony,
zawiadamia strony oraz organ, o którym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten
organ nie zajął stanowiska, o możliwości przeprowadzenia mediacji.
§ 2. We wniosku strona może wskazać mediatora.
§ 3. W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ
administracji publicznej zwraca się do stron o:
1) wyrażenie zgody na przeprowadzenie mediacji,
2) wybranie mediatora
– w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
§ 4. Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie
o zasadach prowadzenia mediacji oraz ponoszenia jej kosztów.
Art. 96c. Mediacji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na
przeprowadzenie mediacji w terminie, o którym mowa w art. 96b § 3.
Art. 96d. § 1. Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie
mediacji, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o skierowaniu sprawy
do mediacji. Postanowienie doręcza się stronom oraz organowi, o którym mowa w art.
106 § 1.
§ 2. W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora
wybranego przez uczestników mediacji, a jeżeli uczestnicy mediacji nie wybrali
mediatora, wskazuje się mediatora wybranego przez organ administracji publicznej,
posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w
sprawach danego rodzaju.
Art. 96e. § 1. Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji,
odracza rozpatrzenie sprawy na okres do dwóch miesięcy.
§ 2. Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów
termin określony w § 1 może zostać przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc.
§ 3. W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w
terminie, o którym mowa w § 1 albo 2, organ administracji publicznej wydaje
postanowienie o zakończeniu mediacji i załatwia sprawę.
Art. 96f. § 1. Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną
zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności
mediator wpisany na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób
uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub na listę prowadzoną przez organizację pozarządową lub
uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.
§ 2. W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem
mediacji, mediatorem może być wyłącznie osoba wpisana na listę stałych mediatorów
lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania
mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub mediator wpisany
na listę prowadzoną przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację
przekazano prezesowi sądu okręgowego.
§ 3. Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed
którym toczy się postępowanie w sprawie.
Art. 96g. § 1. Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu
mediacji i niezwłocznie ujawnić okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co
do jego bezstronności, w tym odpowiednio okoliczności, o których mowa w art. 24 §
1 i 2.
§ 2. Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co
do jego bezstronności i niezwłocznie zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz
organ administracji publicznej, jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji.
Art. 96h. Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi
dane kontaktowe uczestników mediacji oraz ich pełnomocników, w szczególności
numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.
Art. 96i. Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich
notatek, kopii lub odpisów, chyba że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od
dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do mediacji nie
wyrazi zgody na zapoznanie się mediatora z aktami.
Art. 96j. § 1. Mediacja nie jest jawna.
§ 2. Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są
obowiązani zachować w tajemnicy wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w
związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią inaczej.
§ 3. Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku
mediacji nie mogą być wykorzystywane po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń
zawartych w protokole z przebiegu mediacji.
Art. 96k. Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania
sporu, w tym przez wspieranie uczestników mediacji w formułowaniu przez nich
propozycji ugodowych.
Art. 96l. § 1. Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków
związanych z przeprowadzeniem mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie
mediacji bez wynagrodzenia.
§ 2. Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem
mediacji pokrywa organ administracji publicznej, a w sprawach, w których może być
zawarta ugoda – strony w równych częściach, chyba że postanowią one inaczej.
§ 3. Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu.
Art. 96m. § 1. Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji.
§ 2. Protokół z przebiegu mediacji zawiera:
1) czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;
2) imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji;
3) imię i nazwisko oraz adres mediatora;
4) dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;
5) podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z
uczestników mediacji nie może podpisać protokołu, wzmiankę o przyczynie
braku podpisu.
§ 3. Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu mediacji organowi
administracji publicznej w celu włączenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego
protokołu uczestnikom mediacji.
Art. 96n. § 1. Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące
załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa, organ administracji
publicznej załatwia sprawę zgodnie z tymi ustaleniami, zawartymi w protokole
z przebiegu mediacji.
§ 2. Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które
nie znajdują się w aktach postępowania, ujawnionych w toku mediacji przez jej
uczestników, jeżeli te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do załatwienia
sprawy zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.
Art. 97. § 1. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:
[1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców
zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega
umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);]
1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców
zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie
jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5,
a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);>
2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;
3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności
do czynności prawnych;
<3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się
z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłego
do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności,
o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako
bezprzedmiotowe (art. 105);>
4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego
rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;
5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną
postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44
ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U.
poz. 996 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791).
§ 2. Gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których
mowa w § 1 pkt 14, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu
lub na żądanie strony.
§ 3. Organ administracji publicznej podejmie postępowanie, o którym mowa w
§ 1 pkt 5, na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Art. 106. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia
stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska
w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie
stanowiska, zawiadamia o tym stronę.
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest
przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia
doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby
przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na
które służy stronie zażalenie.
§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się
przepisy art. 3638, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie
informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia.
Art. 106a. § 1. Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniosek
strony lub organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie,
jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia zajęcia stanowiska (posiedzenie w trybie
współdziałania).
§ 2. Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie
współdziałania przed upływem terminu do zajęcia stanowiska, określonego w art. 106
§ 3, a jeżeli przepis prawa przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko
na wniosek organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska.
§ 3. Organ załatwiający sprawę może wezwać strony na posiedzenie w trybie
współdziałania. Przepisy art. 9096 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku
rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 106 § 6. Postanowienie, o którym
mowa w art. 106 § 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie
współdziałania.
Art. 107. § 1. Decyzja zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej;
2) datę wydania;
3) oznaczenie strony lub stron;
4) powołanie podstawy prawnej;
5) rozstrzygnięcie;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do
zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;
8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika
organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w
formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny;
9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do
sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego
– pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub
skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu
od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty
lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez
stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.
§ 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna
zawierać decyzja.
§ 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać
wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł,
oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy
dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,
z przytoczeniem przepisów prawa.
§ 4. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości
żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron
oraz decyzji wydanych na skutek odwołania.
§ 5. Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach,
w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość
zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa
Państwa lub porządek publiczny
Art. 122. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody
i postanowienia w sprawie jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się
odpowiednio przepisy dotyczące decyzji.
Art. 122a. § 1. Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny
tak stanowi.
§ 2. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości
uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania
strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie
określonym w przepisie szczególnym organ ten:
1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
(milczące zakończenie postępowania) albo
2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).
Art. 122b. Za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia
sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień:
1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w
sprawie za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z
dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo
2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub
inne upoważnione osoby, albo
3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie
w sprawie do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art.
391
albo art. 392
.
Art. 122c. § 1. Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po
dniu, w którym upływa termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia
kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy
organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku
sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy następuje w dniu doręczenia tego
zawiadomienia.
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest
konieczne doprecyzowanie treści żądania, stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym
mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści
żądania.
§ 3. Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy
wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2, termin, o którym mowa w art. 122a § 2,
biegnie od dnia doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą decyzją.
Art. 122d. § 1. Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art.
10 i art. 79a.
§ 2. Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o
którym mowa w art. 122a § 2.
Art. 122e. W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu
sprawy, wskazując treść rozstrzygnięcia oraz jego podstawę prawną.
Art. 122f. § 1. Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze
postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia
wydania takiego zaświadczenia.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie.
§ 3. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania;
2) datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;
3) powołanie podstawy prawnej;
4) treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;
5) datę milczącego załatwienia sprawy;
6) pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia;
7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika
organu upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie
zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis
elektroniczny.
§ 4. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim
stronom w sprawie załatwionej milcząco.
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 14 do zaświadczenia o milczącym
załatwieniu sprawy stosuje się przepisy działu VII.
Art. 122g. Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w
dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej
powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c
§ 1.
Art. 138. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do
istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej
instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać
sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta
została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia
zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten
powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym
rozpatrzeniu sprawy.
§ 2a. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej
wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o
której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni
tych przepisów.
§ 2b. Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2
lub 3. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w
zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1
albo 4.
§ 3. (uchylony)
§ 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym,
w tym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a istnieją podstawy do zmiany
zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej
instancji do wydania decyzji o określonej treści.
Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się
postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności
faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej,
który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody
istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego
organu;
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd
odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które
zostało następnie uchylone lub zmienione.
§ 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione
również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa
orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie
przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia
niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu
społecznego.
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także
w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być
wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach
prawa.
Art. 145a. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku,
gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego
z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została
wydana decyzja.
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie
jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Art. 145b. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku,
gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego
traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych
przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz.
1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy
zakończonej decyzją ostateczną.
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie
jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu.
Art. 163. Organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na
mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych
zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy
szczególne.
Art. 163a. W sprawach, o których mowa w art. 161163, przepisów o milczącym
załatwieniu sprawy nie stosuje się.
Art. 163b. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu
uproszczonym, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
§ 2. Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu prawnego lub
obowiązku tylko jednej strony, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu
art. 62 nie stosuje się.
§ 3. W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się
przepisy o milczącym załatwieniu sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi
inaczej.
Art. 163c. § 1. W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z
wykorzystaniem urzędowego formularza, w którym wskazuje okoliczności mające
znaczenie dla sprawy oraz przedstawia dowody wraz z żądaniem wszczęcia
postępowania.
§ 2. Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4.
§ 3. W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza
elektronicznego stosuje się przepis art. 63 § 3a.
§ 4. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem
urzędowego formularza nie jest dopuszczalne późniejsze zgłaszanie przez stronę
nowych żądań.
Art. 163d. Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę
w toku postępowania jest istotne dla wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do jego przedłużenia, organ administracji publicznej w dalszym ciągu
prowadzi postępowanie z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym
niezwłocznie informuje stronę.
Art. 163e. § 1. Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów
zgłoszonych przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania, oraz dowodów
możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prowadzący
postępowanie.
§ 2. W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się
przepisu art. 81.
Art. 163f. Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może
ograniczać się do wskazania faktów, które organ administracji publicznej uznał za
udowodnione, oraz przytoczenia przepisów prawa stanowiących podstawę prawną
decyzji.
Art. 163g. Postanowienia wydane w postępowaniu uproszczonym można
zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, z wyjątkiem postanowień wydanych po
wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu lub odmowie podjęcia zawieszonego
postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do których możliwość ich zaskarżenia
przewidują przepisy szczególne.
Art. 189. Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji
publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść
sprzeciwu.
Art. 189a. § 1. W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary
pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.
§ 2. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia
pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
– przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji
publicznej kar na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia,
odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny
finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się.
Art. 189b. Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w
ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji
publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na
niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej,
osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
Art. 189c. Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary
pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie
którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować
ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.
Art. 189d. Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji
publicznej bierze pod uwagę:
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia
lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania
tego naruszenia;
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu
tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w
następstwie którego ma być nałożona kara;
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo
skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara
pieniężna, do powstania naruszenia prawa;
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia
prawa;
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;
7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna
kara pieniężna jest nakładana.
Art. 189e. W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły
wyższej, strona nie podlega ukaraniu.
Art. 189f. § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio
nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ
administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie
lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być
nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie
celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ
administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do
przedstawienia dowodów potwierdzających:
1) usunięcie naruszenia prawa lub
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa,
określając termin i sposób powiadomienia.
§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2,
odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu,
jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.
Art. 189g. § 1. Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli
upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia
prawa.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne
przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w
następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć
lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana.
Art. 189h. § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o
zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem:
1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi
kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej;
2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
stosunku prawnego lub prawa;
3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość
zarządzenia zabezpieczenia.
§ 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
1) uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu
powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie
administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia
przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy;
2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu
powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego
lub prawa;
3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 189i. § 1. Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w
terminie.
§ 2. Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w
wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy odrębne
stanowią inaczej.
Art. 189j. § 1. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem:
1) zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został
zawiadomiony;
2) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
§ 5. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w
którym:
1) zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;
2) doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 189k. § 1. Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną
karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem
publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu
administracyjnej kary pieniężnej przez:
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie
jej na raty;
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub
rozłożenie jej na raty;
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.
§ 2. W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej
umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej
została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą,
może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej,
które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub
rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w
ramach zasady de minimis;
3) stanowią pomoc publiczną:
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której
dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej,
udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b.
§ 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o
których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały
określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z
zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
§ 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na
restrukturyzację, stosuje się:
1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy:
a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie
restrukturyzacyjne – przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149),
b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone
postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne;
2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne.
§ 5. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż
restrukturyzacja przeznaczenie pomocy, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej
w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej oraz warunki i tryb
udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy
państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.
Art. 220. § 1. Organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani
oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli:
1) znane są one organowi z urzędu;
2) możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie:
a) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych,
b) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do
których organ ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych
w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne,
c) wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach
określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne,
d) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów
urzędowych (dowodu osobistego, dowodów rejestracyjnych i innych).
§ 2. Organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika
postępowania zaświadczenia albo oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu
prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego
potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia albo
oświadczenia.
§ 3. Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie
dokumentu elektronicznego zaświadczenia wymaganego do potwierdzenia faktów lub
stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów
postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania może złożyć elektroniczną
kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu
kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu zaufanego.
§ 4. Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału
zaświadczenia, innego dokumentu lub potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów
postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację
autentyczności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi
okolicznościami sprawy.
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny
dokument lub potwierdzenie uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których
mowa w § 3, do dnia, w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna.
Art. 229. Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych
do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej
zadań lub działalności:
1) rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa – wojewoda, a w zakresie
spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa;
2) organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz kierowników
powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej –
wojewoda lub organ wyższego stopnia;
3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek
organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 – rada gminy;
4) zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb,
inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw
określonych w pkt 2 – rada powiatu;
5) zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2
sejmik województwa;
6) wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu – właściwy
minister, a w innych sprawach – Prezes Rady Ministrów;
7) innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego
lub innej państwowej jednostki organizacyjnej – organ wyższego stopnia lub
sprawujący bezpośredni nadzór;
8) ministra – Prezes Rady Ministrów;
8a) konsula – minister właściwy do spraw zagranicznych;
9) organu centralnego i jego kierownika – organ, któremu podlega.
Art. 260. (uchylony)
Art. 260a. § 1. Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom
innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz organom administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach
określonych w tych przepisach.
§ 2. Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na wniosek.
Pomoc ta obejmuje w szczególności udostępnianie informacji o okolicznościach
faktycznych i prawnych oraz wykonywanie czynności procesowych w ramach
pomocy prawnej.
§ 3. Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na
podstawie przepisów kodeksu, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej nie stanowią
inaczej.
§ 4. Organ administracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o udzieleniu
pomocy podmiot, którego pomoc dotyczy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią
inaczej.
Art. 260b. § 1. Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli
zawiera uzasadnienie i został sporządzony w języku urzędowym Unii Europejskiej.
§ 2. Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej
wzywa organ wnioskujący do ich uzupełnienia w terminie czternastu dni od dnia
doręczenia wezwania.
§ 3. Jeżeli organ wnioskujący nie uzupełni w terminie braków formalnych lub
brak jest podstaw prawnych do udzielenia pomocy, wniosek o udzielenie pomocy nie
podlega rozpatrzeniu i jest zwracany organowi wnioskującemu.
§ 4. Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów prawa
Unii Europejskiej, a jeżeli brak jest takiego terminu – bez zbędnej zwłoki.
Art. 260c. § 1. Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do
organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz organów administracji
Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach
określonych w tych przepisach.
§ 2. Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest
kierowany do organów administracji Unii Europejskiej, sporządza się go w języku
urzędowym Unii Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez
zainteresowane organy.
Art. 260d. Informacje między organami administracji publicznej są
przekazywane w szczególności drogą elektroniczną.
Art. 260e. Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy
prawa Unii Europejskiej. W przypadku braku takich przepisów organ administracji
publicznej ponosi koszty swojego działania.
Art. 260f. Przepisy niniejszego działu stosuje się także w odniesieniu do
organów państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederacji
Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do tych
państw.
Art. 260g. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa
Unii Europejskiej lub przepisy szczególne dotyczące europejskiej współpracy
administracyjnej stanowią inaczej.