Kodeks Postępowania Administracyjnego

Art. 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje:
1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do
właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze
decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco;
2) postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi
podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień
do załatwiania spraw określonych w pkt 1;
3) postępowanie w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami
jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz
między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2;
4) postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń;
5) nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie
ulg w ich wykonaniu;
6) tryb europejskiej współpracy administracyjnej.
Art. 2. Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie
w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami państwowymi, organami
jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych.
Art. 3. § 1. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się
do:
1) postępowania w sprawach karnych skarbowych;
2) spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), z wyjątkiem przepisów
działów IV, V i VIII.
§ 2. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również
do postępowania w sprawach:
1) (uchylony)
2) (uchylony)
3) (uchylony)
4) należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych
i urzędów konsularnych,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do
postępowania w sprawach wynikających z:
1) nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami
państwowymi i innymi państwowymi jednostkami organizacyjnymi,
2) podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych
wymienionych w pkt 1,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 4. Do postępowania w sprawach wymienionych w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się
jednak przepisy działu VIII.
§ 5. Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego w całości lub w części na postępowania
w sprawach wymienionych w § 2.
Art. 4. Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych
uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatycznego i konsularnego oraz umów
i zwyczajów międzynarodowych
Art. 5. § 1. Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy
o postępowaniu administracyjnym, rozumie się przez to przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego.
§ 2. Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa
o:
1) kodeksie – rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego;
2) (uchylony)
Art. 5. § 1. Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy
o postępowaniu administracyjnym, rozumie się przez to przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego.
§ 2. Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa
o:
1) kodeksie – rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego;
2) (uchylony)
Art. 6. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży
praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności
niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Art. 7a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie
na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie
pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na
korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób
trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się:
1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a
w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;
2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.
Art. 7b. W toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze
sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i
prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli
oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru,
okoliczności i stopnia złożoności sprawy.
Art. 8. § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób
budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami
proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
§ 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują
od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i
prawnym.
Art. 9. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego
i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych,
które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem
postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby
uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa,
i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Art. 10. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom
czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić
im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych
żądań.
§ 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej
w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na
niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą
niepowetowaną szkodę materialną.
§ 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy,
w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1.
Art. 11. Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność
przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę
możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania
środków przymusu.
Art. 12. § 1. Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie
wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi
do jej załatwienia.
§ 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień,
powinny być załatwione niezwłocznie.
Art. 13. § 1. Organy administracji publicznej w sprawach, których charakter na
to pozwala, dążą do polubownego rozstrzygania kwestii spornych oraz ustalania praw
i obowiązków będących przedmiotem postępowania w należących do ich właściwości
sprawach, w szczególności przez podejmowanie czynności:
1) skłaniających strony do zawarcia ugody, w sprawach, w których uczestniczą
strony o spornych interesach;
2) niezbędnych do przeprowadzenia mediacji.
§ 2. Organy administracji publicznej podejmują wszystkie uzasadnione na
danym etapie postępowania czynności umożliwiające przeprowadzenie mediacji lub
zawarcie ugody, a w szczególności udzielają wyjaśnień o możliwościach i korzyściach
polubownego załatwienia sprawy.
Art. 14. § 1. Sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie
dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.
z 2017 r. poz. 570), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej.
§ 2. Sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków
komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r.
o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r. poz. 1219 oraz z 2018 r.
poz. 650) lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes
strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy
takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub
podpisanej przez stronę adnotacji.
Art. 14a. Organy administracji publicznej umożliwiają stronom ocenę działania
urzędów kierowanych przez te organy, w tym pracowników tych urzędów.
Art. 15. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis
szczególny stanowi inaczej.
Art. 16. § 1. Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku
instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub
zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania
może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach
szczególnych.
§ 2. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich
niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach.
§ 3. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne.
Art. 17. Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:
1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe
kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej;
2) w stosunku do wojewodów – właściwi w sprawie ministrowie;
3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1
i 2 – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich
braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością;
4) w stosunku do organów organizacji społecznych – odpowiednie organy
wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku – organ państwowy
sprawujący nadzór nad ich działalnością.
Art. 18. Organami naczelnymi w rozumieniu kodeksu są:
1) w stosunku do organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu
terytorialnego, z wyjątkiem samorządowych kolegiów odwoławczych, oraz
organów państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych – Prezes
Rady Ministrów lub właściwi ministrowie;
2) w stosunku do organów państwowych innych niż określone w pkt 1
odpowiednie organy o ogólnokrajowym zasięgu działania;
3) w stosunku do organów organizacji społecznych – naczelne organy tych
organizacji, a w razie braku takiego organu – Prezes Rady Ministrów lub
właściwi ministrowie sprawujący zwierzchni nadzór nad ich działalnością.
Art. 19. Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej
właściwości rzeczowej i miejscowej.
Art. 20. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według
przepisów o zakresie jego działania.
Art. 21. § 1. Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:
1) w sprawach dotyczących nieruchomości – według miejsca jej położenia; jeżeli
nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów,
orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się większa część
nieruchomości;
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy – według miejsca,
w którym zakład pracy jest, był lub ma być prowadzony;
3) w innych sprawach – według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku
zamieszkania w kraju – według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli
żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu – według
miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.
§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1,
sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie
powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca –
do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie.
Art. 22. § 1. Spory o właściwość rozstrzygają:
1) między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków
określonych w pkt 24 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie
braku takiego organu – sąd administracyjny;
2) między kierownikami służb, inspekcji i straży administracji zespolonej tego
samego powiatu, działających w imieniu własnym lub w imieniu starosty –
starosta;
3) między organami administracji zespolonej w jednym województwie
niewymienionymi w pkt 2 – wojewoda;
4) między organami jednostek samorządu terytorialnego w różnych
województwach w sprawach należących do zadań z zakresu administracji
rządowej – minister właściwy do spraw administracji publicznej;
5) (uchylony)
6) między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w różnych
województwach – minister właściwy do spraw administracji publicznej;
7) między wojewodą a organami administracji niezespolonej – minister właściwy
do spraw administracji publicznej po porozumieniu z organem sprawującym
nadzór nad organem pozostającym w sporze z wojewodą;
8) między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 14, 6
i 7 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu –
minister właściwy do spraw administracji publicznej;
9) między organami administracji publicznej, gdy jednym z nich jest minister –
Prezes Rady Ministrów.
§ 2. Spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego
a organami administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny.
§ 3. Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może
wystąpić:
1) strona;
2) organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji
publicznej, pozostające w sporze;
3) minister właściwy do spraw administracji publicznej;
4) minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny;
5) Rzecznik Praw Obywatelskich.
Art. 23. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ administracji
publicznej, na którego obszarze wynikła sprawa, podejmuje tylko czynności
niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub słuszny interes obywateli
i zawiadamia o tym organ właściwy do rozstrzygnięcia sporu.
Art. 24. § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od
udziału w postępowaniu w sprawie:
1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym,
że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;
2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;
3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze
stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych
w pkt 2 i 3;
5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie
dyscyplinarne lub karne;
7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku
nadrzędności służbowej.
§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po
ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na
żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie
uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą
wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.
§ 4. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące
zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.
Art. 25. § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia
sprawy dotyczącej interesów majątkowych:
1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach
określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;
2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego
stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1
pkt 2 i 3.
§ 2. Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 26. § 1. W przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni
przełożony wyznacza innego pracownika do prowadzenia sprawy.
§ 2. W przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia:
1) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 – organ wyższego stopnia
nad organem załatwiającym sprawę;
2) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 – organ wyższego stopnia
nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko
kierownicze.
Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie
organ. W razie gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes
samorządowego kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy
wyznacza Prezes Rady Ministrów.
§ 3. Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej
organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2.
Art. 27. § 1. Członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach
określonych w art. 24 § 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych
w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego
stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu.
§ 1a. Członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od
udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli
brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem.
§ 2. Jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się
niezdolny do podjęcia uchwały z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 26 § 2.
§ 3. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego
członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji
publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium
odwoławcze.
Art. 27a. (uchylony)
Art. 28. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy
postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub
obowiązek
Art. 29. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi
o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne –
również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.
Art. 30. § 1. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia
się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią
inaczej.
§ 2. Osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają
przez swych ustawowych przedstawicieli.
§ 3. Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub
statutowych przedstawicieli.
§ 4. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie
zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej
strony wstępują jej następcy prawni.
4a. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych,
wynikających z prowadzenia przedsiębiorstwa strony, w razie jej śmierci w toku postępowania, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny przedsiębiorstwem
strony, na jej miejsce wstępuje zarządca sukcesyjny. W przypadku wygaśnięcia
zarządu sukcesyjnego do postępowania toczącego się z udziałem zarządcy
sukcesyjnego na jego miejsce wstępują następcy prawni zmarłego.>
§ 5. W sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby
sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku – kurator wyznaczony
przez sąd na wniosek organu administracji publicznej.
Art. 31. § 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby
występować z żądaniem:
1) wszczęcia postępowania,
2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym
interes społeczny.
§ 1a. Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w
postępowaniu w imieniu i na rzecz pracownika delegowanego na terytorium RP lub z
terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub z
terytorium RP – za zgodą strony w imieniu i na rzecz której występuje w
postępowaniu.
§ 2. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za
uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu
organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia
postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej
służy zażalenie.
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
§ 4. Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie
dotyczącej innej osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może
ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele
statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny.
§ 5. Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach
strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić temu organowi
swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu
statutowego.
§ 6. (uchylony)
Art. 32. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności
wymaga jej osobistego działania.
Art. 33. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca
zdolność do czynności prawnych.
§ 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu
elektronicznego lub zgłoszone do protokołu.
§ 2a. Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być
opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.
§ 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis
pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca
podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz
odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji
publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu
strony.
§ 3a. Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów
wykazujących umocowanie zostały sporządzone w formie dokumentu
elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 3, dokonuje się, opatrując
odpisy kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym. Odpisy
pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie
uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w formatach danych określonych w
przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać
pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik
strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania
w imieniu strony.
Art. 34. § 1. Organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem
o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności
prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony.
§ 2. W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki organ
administracji publicznej wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela
uprawnionego do działania w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej
przedstawiciela przez sąd.
Art. 35. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy
bez zbędnej zwłoki.
§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone
w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia
postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu
organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na
podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.
§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno
nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie
później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś
w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
§ 3a. Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić
niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania.
§ 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a.
§ 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się
terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności,
okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień
spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
Art. 36. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ
administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny
zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do
wniesienia ponaglenia.
§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również
w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Art. 37. § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach
szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy
(przewlekłość).
§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie.
§ 3. Ponaglenie wnosi się:
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego
postępowanie;
2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
§ 4. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie
organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu
dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi
odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu
elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do
niego.
§ 5. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni
od dnia jego otrzymania.
§ 6. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub
przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało
ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy,
wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest
niezakończone,
b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub
przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających
bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
§ 7. Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o
którym mowa w § 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu.
§ 8. W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje
się. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący
postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i
ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także
podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Art. 38. Pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności
porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w
przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie
lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.
Art. 39. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez
operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo
pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników
lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Art. 39. 1
§ 1. Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji
elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu
usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), jeżeli strona lub inny
uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:
1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną
skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;
2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi
administracji publicznej adres elektroniczny;
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków
i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.
§ 1a. Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego
uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu
elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw
indywidualnych załatwianych przez ten organ.
§ 1b. Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której
mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków
komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika
postępowania.
§ 1c. Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 38.
§ 1d. Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania
pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej
doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu
elektronicznego.
§ 2. (uchylony)
Art. 39.2
W przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest
podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki
podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na
elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391
nie stosuje się.
Art. 40. § 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela
– temu przedstawicielowi.
§ 2. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu
pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
§ 3. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej
stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako
upoważnioną do odbioru pism.
§ 4. Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo
siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii
Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy
zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula
Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej
pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków
komunikacji elektronicznej.
§ 5. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej
strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy
o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona
o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień
na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem.
Art. 41. § 1. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele
i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej
zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego.
§ 2. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod
dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
Art. 42. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu
pracy.
§ 2. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji
publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2,
a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się
adresata zastanie
Art. 43. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za
pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby
te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy
zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce
pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Art. 44. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany
w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo
pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej
– w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) –
w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub
upoważnioną osobę lub organ.
§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego
odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia
w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy
nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego
pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź
w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2,
pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie
nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,
o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Art. 45. Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się
pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis
art. 44 stosuje się odpowiednio.
Art. 46. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim
podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
§ 2. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie
może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę,
która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji
elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma
w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3.
§ 4. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ
administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie
zawierające:
1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu
elektronicznego;
2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod
którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu
identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie
teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu
podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.
§ 5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego
w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie
7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie
o możliwości odebrania tego pisma.
§ 6. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po
upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
§ 7. Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie
tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu administracji
publicznej, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się.
§ 8. W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za
doręczone na podstawie § 6 organ administracji publicznej umożliwia adresatowi
pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres
co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego
za doręczone oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania
zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim systemie teleinformatycznym.
§ 9. Warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu
elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3.
§ 10. Doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu
publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje
przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej
ustawie.
Art. 47. § 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez
operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo
pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją
o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt
sprawy.
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone
zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Art. 48. § 1. Pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla
których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi
ustanowionemu w myśl art. 34.
§ 2. Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień
wynikających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób
przewidziany w przepisach szczególnych, w umowach i zwyczajach
międzynarodowych.
Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o
decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w
formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia
zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w
Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu
administracji publicznej.
§ 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne
ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się
w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej.
Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym
nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma
w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 49a. Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać
zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w
formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż
dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest
w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o
zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się
przepis art. 49 § 2.

Art. 49b. § 1. W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art.
49a o decyzji lub postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ,
który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie
trzech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub
postanowienia w sposób i formie określonych we wniosku, chyba że środki
techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki sposób
lub takiej formie.
§ 2. Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być
udostępnione stronie w sposób lub formie określonych we wniosku, organ powiadamia
o tym stronę i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub
postanowienia może być niezwłocznie udostępniony.
Art. 50. § 1. Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału
w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez
pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to
niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych.
§ 2. Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie
było uciążliwe.
§ 3. W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu
choroby, kalectwa lub innej niedającej się pokonać przeszkody, organ może dokonać
określonej czynności lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę wezwaną
w miejscu jej pobytu, jeżeli pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta
osoba.
Art. 51. § 1. Do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko
w obrębie gminy lub miasta, w którym zamieszkuje albo przebywa.
§ 2. Obowiązek osobistego stawiennictwa dotyczy również wezwanego,
zamieszkałego lub przebywającego w sąsiedniej gminie albo mieście.
Art. 52. W toku postępowania organ administracji publicznej zwraca się do
właściwego terenowego organu administracji rządowej lub organu samorządu
terytorialnego o wezwanie osoby zamieszkałej lub przebywającej w danej gminie lub
mieście do złożenia wyjaśnień lub zeznań albo do dokonania innych czynności,
związanych z toczącym się postępowaniem. Organ prowadzący postępowanie oznaczy zarazem okoliczności będące przedmiotem wyjaśnień lub zeznań albo
czynności, jakie mają być dokonane.
Art. 53. Przepisów art. 51 i 52 nie stosuje się w przypadkach, w których
charakter sprawy lub czynności wymaga dokonania czynności przed organem
administracji publicznej prowadzącym postępowanie.
Art. 54. § 1. W wezwaniu należy wskazać:
1) nazwę i adres organu wzywającego;
2) imię i nazwisko wzywanego;
3) w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany;
4) czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też
może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu
elektronicznego;
5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce
stawienia się wezwanego lub jego pełnomocnika;
6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
§ 2. Wezwanie powinno być opatrzone podpisem pracownika organu
wzywającego, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego
lub, jeżeli dokonywane jest z użyciem dokumentu elektronicznego, powinno być
opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
Art. 55. § 1. W sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać
również telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych
wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego
pracownika organu wzywającego.
§ 2. Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne
tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści
i w odpowiednim terminie.
Art. 56. § 1. Osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży
i inne należności ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r.
poz. 623 oraz z 2017 r. poz. 85). Dotyczy to również kosztów osobistego
stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona bez
swojej winy została błędnie wezwana do stawienia się.
§ 2. Żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji
publicznej, przed którym toczy się postępowanie, przed wydaniem decyzji, pod
rygorem utraty roszczenia.
Art. 57. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne
zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie
nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia
w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu.
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia
w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby
takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.
§ 3a. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim
roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w
ostatnim roku nie było – w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.
§ 4. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany
ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie
jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.
§ 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:
1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji
publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru;
2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe;
3) złożone w polskim urzędzie konsularnym;
4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;
5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku;
6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego.
Art. 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę
zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia
ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy
dopełnić czynności, dla której określony był termin.
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest
niedopuszczalne.
Art. 59. § 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ
administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy
zażalenie.
§ 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia
ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Art. 60. Przed rozpatrzeniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia
odwołania lub zażalenia organ administracji publicznej na żądanie strony może
wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia.
Art. 61. § 1. Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub
z urzędu.
§ 2. Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny
interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa
wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku
postępowania, a w razie nieuzyskania zgody – postępowanie umorzyć.
§ 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia
żądania organowi administracji publicznej.
§ 3a. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą
elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego
organu administracji publicznej.
§ 4. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy
zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.
Art. 61a. § 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez
osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może
być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie
wszczęcia postępowania.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.
Art. 62. W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego
samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy
jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno
postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.
Art. 63. § 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być
wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu,
a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną
skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy
z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której
pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym
w przepisach szczególnych.
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być
podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go
sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu,
podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc
o tym wzmiankę obok podpisu.
§ 3a. Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:
1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem
zaufanym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia
pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej;
2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym
w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według
określonego wzoru;
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.
§ 3b. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego,
organ administracji publicznej przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny,
z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy
wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391
§ 1
pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym
w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego w żądaniu
doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej.
§ 4. Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie
podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania
przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego
adres elektroniczny.
§ 5. Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie
dokumentu elektronicznego zawiera:
1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków
komunikacji elektronicznej;
2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków
komunikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 391
§ 1d.
Art. 64. § 1. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma
możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia
się bez rozpoznania.
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa,
należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie
krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje
pozostawienie podania bez rozpoznania.
Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie
wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu
właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie
o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.
§ 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego
terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.
Art. 66. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez
różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni
przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie
zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne
podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2.
§ 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa
w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za
złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego
nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że
właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które
służy zażalenie.
§ 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym
w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy.
Art. 66a. § 1. W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej
lub elektronicznej.
§ 2. W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły
w podejmowaniu czynności w postępowaniu administracyjnym oraz określa się
wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem
do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te
czynności.
§ 3. Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi
obowiązkową część akt sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.
§ 4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze
rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy, uwzględniając treść
i formę metryki określoną w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki,
a także, aby w oparciu o treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności
w postępowaniu administracyjnym podejmowanych w sprawie przez poszczególne
osoby.
§ 5. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze
rozporządzenia, rodzaje spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy
jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych do
prowadzenia metryki w stosunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw.
Art. 67. § 1. Organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej
czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba
że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie.
§ 2. W szczególności sporządza się protokół:
1) przyjęcia wniesionego ustnie podania;
2) przesłuchania strony, świadka i biegłego;
3) oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu
administracji publicznej;
4) rozprawy;
5) ustnego ogłoszenia decyzji i postanowienia.
Art. 68. § 1. Protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie
i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki
sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.
§ 2. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział
w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub
brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.
Art. 69. § 1. Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do
podpisu osobie zeznającej niezwłocznie po złożeniu zeznania.
§ 2. W protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku
obcym, należy podać w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz
wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu; tłumacz ten powinien
podpisać protokół przesłuchania.
Art. 70. Organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do
protokołu zeznania na piśmie, podpisanego przez zeznającego, oraz innych
dokumentów mających znaczenie dla sprawy.
Art. 71. Skreśleń i poprawek w protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy
skreślone i poprawione były czytelne. Skreślenia i poprawki powinny być stwierdzone
w protokole przed jego podpisaniem.
Art. 72. § 1. Czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza
się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się
w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych
czynności.
§ 2. Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.
Art. 73. § 1. Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich
notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu
postępowania.
§ 1a. Czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji
publicznej w obecności pracownika tego organu
§ 2. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub
wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione
ważnym interesem strony.
§ 3. Organ administracji publicznej może zapewnić stronie dokonanie czynności,
o których mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu
strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Art. 74. § 1. Przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy zawierających
informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”, a także do innych
akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes
państwowy.
§ 2. Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich
notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania
uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy
zażalenie.
Art. 75. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do
wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą
być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
§ 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych
faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji,
organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie
złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83
§ 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 76. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez
powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego,
co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych
sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie
poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4.
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu
przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach.
Art. 76a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu,
o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony
przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji
publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie
może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić
o jego dostarczenie.
§ 2. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli
jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez
występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą
prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
§ 2a. Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu
elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2,
dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu
zaufanego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w
formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1
ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2b. Upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu
został okazany oryginał dokumentu wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza
zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis
pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie
strony, również godzinę sporządzenia poświadczenia. Jeżeli dokument zawiera cechy
szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy stwierdzić to
w poświadczeniu.
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez
występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą
prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez
upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter
dokumentu urzędowego.
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji
publicznej zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2,
przedłożenia oryginału tego dokumentu.
Art. 77. § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób
wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
§ 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub
uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
§ 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do
załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również
nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.
§ 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają
dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.
Art. 78. § 1. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy
uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla
sprawy.
§ 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie
zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli
żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają
one znaczenie dla sprawy.
Art. 79. § 1. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie
przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem
dni przed terminem.
§ 2. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać
pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.
Art. 79a. § 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o
możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz
zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania
przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji
spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z
żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.
§ 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów
i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody
celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1.
Art. 80. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu
materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Art. 81. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona
miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2.
Art. 81a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest
nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia,
a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego,
wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się:
1) jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik
postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich;
2) jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów;
3) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a
w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;
4) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.
Art. 82. Świadkami nie mogą być:
1) osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń;
2) osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na
okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie zostały w trybie określonym
obowiązującymi przepisami zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy;
3) duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.
Art. 83. § 1. Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka,
z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej
powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną
w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po
ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.
§ 2. Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby
narazić jego lub jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę
lub bezpośrednią szkodę majątkową albo spowodować naruszenie obowiązku
zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej.
§ 3. Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka
o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za
fałszywe zeznania.
§ 4. Mediator nie może być przesłuchany w charakterze świadka co do faktów, o
których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy
mediacji zwolnią go od obowiązku zachowania tajemnicy mediacji.
Art. 84. § 1. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ
administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.
§ 2. Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24.
Poza tym do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.
Art. 85. § 1. Organ administracji publicznej może w razie potrzeby
przeprowadzić oględziny.
§ 2. Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są
obowiązane na wezwanie organu do okazania przedmiotu oględzin.
Art. 86. Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku
pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji
publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron
stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach
przymusu.
Art. 87. Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w sprawie, może zlecić
przeprowadzenie postępowania dowodowego lub jego części jednemu ze swych
członków lub pracowników, jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają.
Art. 88. § 1. Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo
prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub
biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania
przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany
przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego
niezastosowania się do wezwania – grzywną do 200 zł. Na postanowienie o ukaraniu
grzywną służy zażalenie.
§ 2. Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony
w ciągu siedmiu dni od daty otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za
usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania, wydania opinii albo okazania
przedmiotu oględzin i zwolnić od kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy
zażalenie.
§ 3. Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego
świadka środków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych.
Art. 88a. W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej, z
wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie, obowiązkom, o
których mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymierzyć
żołnierzowi karę grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której
żołnierz ten pełni służbę, z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności
dyscyplinarnej.
Art. 89. § 1. Organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na
wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to
przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa.
§ 2. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba
uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy
udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.
Art. 90. § 1. Organ administracji publicznej podejmuje przed rozprawą
czynności niezbędne do jej przeprowadzenia.
§ 2. W szczególności organ wzywa:
1) strony do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów
i do stawienia się na rozprawę osobiście lub przez przedstawicieli albo
pełnomocników;
2) świadków i biegłych do stawienia się na rozprawę.
§ 3. Ponadto organ zawiadamia o rozprawie państwowe i samorządowe
jednostki organizacyjne, organizacje społeczne, a także inne osoby, jeżeli ich udział
w rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku organ
wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie albo do złożenia przed rozprawą
oświadczenia i dowodów dla jego poparcia.
Art. 91. § 1. W wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i przedmiot
rozprawy.
§ 2. Stronom, świadkom, biegłym oraz państwowym i samorządowym
jednostkom organizacyjnym, organizacjom i innym osobom, wezwanym do udziału
w rozprawie, doręcza się wezwanie na piśmie lub w formie dokumentu
elektronicznego.
§ 3. Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron,
uczestniczących w postępowaniu, mogą być jeszcze w sprawie inne strony, nieznane
organowi administracji publicznej, należy ponadto o terminie, miejscu i przedmiocie
rozprawy ogłosić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego
ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie
zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
właściwego organu administracji publicznej.
Art. 92. Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie
wezwań oraz ogłoszenie o rozprawie nastąpiły przynajmniej na siedem dni przed
rozprawą.
Art. 93. Rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy
pracownik tego organu administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie.
Gdy postępowanie toczy się przed organem kolegialnym, rozprawą kieruje
przewodniczący albo wyznaczony członek organu kolegialnego.
Art. 94. § 1. Nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę
nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia.
§ 2. Kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości
w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane
przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny.
Art. 95. § 1. Na rozprawie strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania,
propozycje i zarzuty oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strony mogą
wypowiadać się co do wyników postępowania dowodowego.
§ 2. Kierujący rozprawą może uchylić zadawane świadkom, biegłym i stronom
pytania, jeżeli nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie
strony należy zamieścić w protokole osnowę treści uchylonego pytania.
Art. 96. Za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie,
biegli i inne osoby uczestniczące w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu,
wydalone z miejsca rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane grzywną do
100 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.
Art. 96a. § 1. W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli
pozwala na to charakter sprawy.
§ 2. Mediacja jest dobrowolna.
§ 3. Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i
prawnych sprawy oraz dokonanie ustaleń dotyczących jej załatwienia w granicach
obowiązującego prawa, w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody.
§ 4. Uczestnikami mediacji mogą być:
1) organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo
2) strony postępowania.
Art. 96b. § 1. Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony,
zawiadamia strony oraz organ, o którym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten
organ nie zajął stanowiska, o możliwości przeprowadzenia mediacji.
§ 2. We wniosku strona może wskazać mediatora.
§ 3. W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ
administracji publicznej zwraca się do stron o:
1) wyrażenie zgody na przeprowadzenie mediacji,
2) wybranie mediatora
– w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
§ 4. Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie
o zasadach prowadzenia mediacji oraz ponoszenia jej kosztów.
Art. 96c. Mediacji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na
przeprowadzenie mediacji w terminie, o którym mowa w art. 96b § 3.
Art. 96d. § 1. Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie
mediacji, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o skierowaniu sprawy
do mediacji. Postanowienie doręcza się stronom oraz organowi, o którym mowa w art.
106 § 1.
§ 2. W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora
wybranego przez uczestników mediacji, a jeżeli uczestnicy mediacji nie wybrali
mediatora, wskazuje się mediatora wybranego przez organ administracji publicznej,
posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w
sprawach danego rodzaju.
Art. 96e. § 1. Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji,
odracza rozpatrzenie sprawy na okres do dwóch miesięcy.
§ 2. Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów
termin określony w § 1 może zostać przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc.
§ 3. W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w
terminie, o którym mowa w § 1 albo 2, organ administracji publicznej wydaje
postanowienie o zakończeniu mediacji i załatwia sprawę.
Art. 96f. § 1. Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną
zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności
mediator wpisany na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób
uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub na listę prowadzoną przez organizację pozarządową lub
uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.
§ 2. W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem
mediacji, mediatorem może być wyłącznie osoba wpisana na listę stałych mediatorów
lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania
mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub mediator wpisany
na listę prowadzoną przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację
przekazano prezesowi sądu okręgowego.
§ 3. Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed
którym toczy się postępowanie w sprawie.
Art. 96g. § 1. Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu
mediacji i niezwłocznie ujawnić okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co
do jego bezstronności, w tym odpowiednio okoliczności, o których mowa w art. 24 §
1 i 2.
§ 2. Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co
do jego bezstronności i niezwłocznie zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz
organ administracji publicznej, jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji.
Art. 96h. Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi
dane kontaktowe uczestników mediacji oraz ich pełnomocników, w szczególności
numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.
Art. 96i. Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich
notatek, kopii lub odpisów, chyba że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od
dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do mediacji nie
wyrazi zgody na zapoznanie się mediatora z aktami.
Art. 96j. § 1. Mediacja nie jest jawna.
§ 2. Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są
obowiązani zachować w tajemnicy wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w
związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią inaczej.
§ 3. Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku
mediacji nie mogą być wykorzystywane po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń
zawartych w protokole z przebiegu mediacji.
Art. 96k. Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania
sporu, w tym przez wspieranie uczestników mediacji w formułowaniu przez nich
propozycji ugodowych.
Art. 96l. § 1. Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków
związanych z przeprowadzeniem mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie
mediacji bez wynagrodzenia.
§ 2. Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem
mediacji pokrywa organ administracji publicznej, a w sprawach, w których może być
zawarta ugoda – strony w równych częściach, chyba że postanowią one inaczej.
§ 3. Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu.
Art. 96m. § 1. Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji.
§ 2. Protokół z przebiegu mediacji zawiera:
1) czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;
2) imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji;
3) imię i nazwisko oraz adres mediatora;
4) dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;
5) podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z
uczestników mediacji nie może podpisać protokołu, wzmiankę o przyczynie
braku podpisu.
§ 3. Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu mediacji organowi
administracji publicznej w celu włączenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego
protokołu uczestnikom mediacji.
Art. 96n. § 1. Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące
załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa, organ administracji
publicznej załatwia sprawę zgodnie z tymi ustaleniami, zawartymi w protokole
z przebiegu mediacji.
§ 2. Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które
nie znajdują się w aktach postępowania, ujawnionych w toku mediacji przez jej
uczestników, jeżeli te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do załatwienia
sprawy zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.
Art. 97. § 1. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:
[1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców
zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega
umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);]
1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców
zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie
jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5,
a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);>
2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;
3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności
do czynności prawnych;
<3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się
z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłego
do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności,
o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako
bezprzedmiotowe (art. 105);>
4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego
rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;
5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną
postępowania jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44
ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U.
poz. 996 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791).
§ 2. Gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których
mowa w § 1 pkt 14, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu
lub na żądanie strony.
§ 3. Organ administracji publicznej podejmie postępowanie, o którym mowa w
§ 1 pkt 5, na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Art. 98. § 1. Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli
wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie
sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.
§ 2. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron
nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za
wycofane.
<Art. 99. Organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej
w art. 97 § 1 pkt 13a zawiesił postępowanie wszczęte z urzędu, poczyni
równocześnie niezbędne kroki w celu usunięcia przeszkody do dalszego
prowadzenia postępowania. Tak samo postąpi organ w razie zawieszenia z tej
samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony, jeżeli interes
społeczny przemawia za załatwieniem sprawy
Art. 100. § 1. Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie
z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego
organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do
wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się
w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.
§ 2. Jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1
pkt 4 mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo
poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi
sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie
wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo gdy zawieszenie
postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym
ostatnim przypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia przez stronę
stosownego zabezpieczenia.
Art. 101. § 1. O postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia
postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony.
§ 2. W przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze
stron (art. 98 § 1) organ pouczy je o treści przepisu art. 98 § 2.
§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy
podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
Art. 102. W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej
może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla
życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego.
Art. 103. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych
w kodeksie.
Art. 104. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie
decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
§ 2. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo
w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.
Art. 105. § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się
bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje
decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
§ 2. Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi
o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się
temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
Art. 106. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia
stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska
w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie
stanowiska, zawiadamia o tym stronę.
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest
przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia
doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby
przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na
które służy stronie zażalenie.
§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się
przepisy art. 3638, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie
informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia.
Art. 106a. § 1. Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniosek
strony lub organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie,
jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia zajęcia stanowiska (posiedzenie w trybie
współdziałania).
§ 2. Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie
współdziałania przed upływem terminu do zajęcia stanowiska, określonego w art. 106
§ 3, a jeżeli przepis prawa przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko
na wniosek organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska.
§ 3. Organ załatwiający sprawę może wezwać strony na posiedzenie w trybie
współdziałania. Przepisy art. 9096 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku
rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 106 § 6. Postanowienie, o którym
mowa w art. 106 § 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie
współdziałania.
Art. 107. § 1. Decyzja zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej;
2) datę wydania;
3) oznaczenie strony lub stron;
4) powołanie podstawy prawnej;
5) rozstrzygnięcie;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do
zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;
8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika
organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w
formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny;
9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do
sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego
– pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub
skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu
od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty
lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez
stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.
§ 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna
zawierać decyzja.
§ 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać
wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł,
oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy
dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,
z przytoczeniem przepisów prawa.
§ 4. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości
żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron
oraz decyzji wydanych na skutek odwołania.
§ 5. Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach,
w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość
zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa
Państwa lub porządek publiczny
Art. 108. § 1. Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor
natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia
lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi
stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes
strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze
postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.
§ 2. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po
jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie
zażalenie.
Art. 109. § 1. Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków
komunikacji elektronicznej.
§ 2. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom
ogłoszona ustnie.
Art. 110. § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią
związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
§ 2. Organ administracji publicznej, w przypadku milczącego załatwienia
sprawy, jest związany wydanym w tym trybie rozstrzygnięciem od dnia następującego
po dniu, w którym upływa termin przewidziany na wydanie decyzji lub postanowienia
kończącego postępowanie albo wniesienie sprzeciwu, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Art. 111. § 1. Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub
ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa
odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub
skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji
pouczenia w tych kwestiach.
§ 1a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub
sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od
dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.
§ 1b. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie
postanowienia.
§ 2. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla
strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego
doręczenia lub ogłoszenia.
Art. 112. Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków
zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub
skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do
tego pouczenia.
Art. 113. § 1. Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie
strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne
oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
§ 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie
organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.
§ 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Art. 114. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, strony
mogą zawrzeć ugodę, jeżeli charakter sprawy na to pozwala i nie sprzeciwiają się temu
przepisy szczególne.
Art. 115. Ugoda może być zawarta przed organem administracji publicznej,
przed którym toczy się postępowanie w pierwszej instancji lub postępowanie
odwoławcze, do czasu wydania przez organ decyzji w sprawie.
Art. 116. § 1. Organ administracji publicznej odroczy wydanie decyzji i
wyznaczy stronom termin do zawarcia ugody, jeżeli istnieją przesłanki do jej zawarcia,
pouczając strony o trybie i skutkach zawarcia ugody.
§ 2. W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o odstąpieniu od zamiaru
zawarcia ugody lub niedotrzymania przez strony terminu wyznaczonego w myśl § 1,
organ administracji publicznej załatwia sprawę w drodze decyzji.
Art. 117. § 1. Ugodę sporządza upoważniony pracownik organu administracji
publicznej w formie pisemnej lub dokumentu elektronicznego, na podstawie zgodnych
oświadczeń stron. Jeżeli ugoda jest sporządzana w formie pisemnej, oświadczenia
składa się przed upoważnionym pracownikiem organu.
§ 1a. Ugoda zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej, przed którym ugoda została zawarta,
i stron postępowania;
2) datę sporządzenia ugody;
3) przedmiot i treść ugody;
4) podpisy stron oraz podpis upoważnionego pracownika organu administracji
publicznej z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, a jeżeli
ugoda została zawarta w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowane
podpisy elektroniczne stron oraz upoważnionego pracownika organu
administracji publicznej.
§ 2. Przed podpisaniem ugody upoważniony pracownik organu administracji
publicznej odczytuje stronom jej treść, chyba że ugoda została sporządzona w formie
dokumentu elektronicznego. Ugodę włącza się do akt sprawy.
Art. 118. § 1. Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji
publicznej, przed którym została zawarta.
§ 2. Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia
stanowiska przez inny organ, stosuje się odpowiednio przepis art. 106.
§ 3. Organ administracji publicznej odmówi zatwierdzenia ugody zawartej
z naruszeniem prawa, nieuwzględniającej stanowiska organu, o którym mowa w § 2,
albo naruszającej interes społeczny bądź słuszny interes stron.
Art. 119. § 1. Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje
w drodze postanowienia, na które służy zażalenie; postanowienie w tej sprawie
powinno być wydane w ciągu siedmiu dni od dnia zawarcia ugody.
§ 2. W przypadku gdy ugoda zawarta została w toku postępowania
odwoławczego, z dniem, w którym stało się ostateczne postanowienie zatwierdzające
ugodę, traci moc decyzja organu pierwszej instancji, o czym zamieszcza się wzmiankę
w tym postanowieniu.
§ 3. Łącznie z postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom
odpis ugody
Art. 120. § 1. Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej
zatwierdzeniu stało się ostateczne.
§ 2. Organ administracji publicznej, przed którym została zawarta ugoda,
potwierdza jej wykonalność na egzemplarzu ugody.
Art. 121. Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana
w toku postępowania administracyjnego.
Art. 121a. Do ugody zawartej przed mediatorem przepisy art. 117121 stosuje
się odpowiednio.
Art. 122. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody
i postanowienia w sprawie jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się
odpowiednio przepisy dotyczące decyzji.
Art. 122a. § 1. Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny
tak stanowi.
§ 2. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości
uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania
strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie
określonym w przepisie szczególnym organ ten:
1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
(milczące zakończenie postępowania) albo
2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).
Art. 122b. Za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia
sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień:
1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w
sprawie za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z
dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo
2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego
postępowanie w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub
inne upoważnione osoby, albo
3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie
w sprawie do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art.
391
albo art. 392
.
Art. 122c. § 1. Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po
dniu, w którym upływa termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia
kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy
organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku
sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy następuje w dniu doręczenia tego
zawiadomienia.
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest
konieczne doprecyzowanie treści żądania, stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym
mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści
żądania.
§ 3. Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy
wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2, termin, o którym mowa w art. 122a § 2,
biegnie od dnia doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą decyzją.
Art. 122d. § 1. Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art.
10 i art. 79a.
§ 2. Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o
którym mowa w art. 122a § 2.
Art. 122e. W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu
sprawy, wskazując treść rozstrzygnięcia oraz jego podstawę prawną.
Art. 122f. § 1. Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze
postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia
wydania takiego zaświadczenia.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie.
§ 3. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania;
2) datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;
3) powołanie podstawy prawnej;
4) treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;
5) datę milczącego załatwienia sprawy;
6) pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia;
7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika
organu upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie
zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis
elektroniczny.
§ 4. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim
stronom w sprawie załatwionej milcząco.
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 14 do zaświadczenia o milczącym
załatwieniu sprawy stosuje się przepisy działu VII.
Art. 122g. Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w
dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej
powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c
§ 1.
Art. 123. § 1. W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje
postanowienia.
§ 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku
postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu
stanowią inaczej.
Art. 124. § 1. Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu
administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych
osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie,
pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu
administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska
służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane
zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone
kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
§ 2. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli
służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało
na skutek zażalenia na postanowienie.
Art. 125. § 1. Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do
sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
§ 2. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 postanowienia mogą być
stronom ogłaszane ustnie.
§ 3. Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego,
doręcza się stronie wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz
uzasadnieniem faktycznym i prawnym.
Art. 126. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107
§ 25 oraz art. 109113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do
postanowień określonych w art. 134 – również art. 145152 oraz art. 156159, z tym
że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się
postanowienie.
Art. 127. § 1. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie
tylko do jednej instancji.
§ 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej
wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
§ 3. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe
kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji
może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do
wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
§ 4. (uchylony)
Art. 127a. § 1. W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może
zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który
wydał decyzję.
§ 2. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o
zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania,
decyzja staje się ostateczna i prawomocna.
Art. 128. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy,
jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy
szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania.
Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za
pośrednictwem organu, który wydał decyzję.
§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji
stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
§ 3. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia
odwołania.
Art. 130. § 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie
ulega wykonaniu.
§ 2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy:
1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108);
2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy.
§ 4. Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia
odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony
zrzekły się prawa do wniesienia odwołania.
Art. 131. O wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał
decyzję, zawiadomi strony.
Art. 132. § 1. Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji
publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na
uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną
decyzję.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze
stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie
z żądaniem odwołania.
§ 3. Od nowej decyzji służy stronom odwołanie.
Art. 133. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest
przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie
siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał
nowej decyzji w myśl art. 132.
Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia
niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Art. 135. Organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać
natychmiastowe wykonanie decyzji.
Art. 136. § 1. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub
z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów
w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał
decyzję.
§ 2. Jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a
konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na
zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy
przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia
sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy
może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego
organowi, który wydał decyzję.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w
odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania
wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony
wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia
o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ
odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia
sprawy.
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ
odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia
sprawy byłoby nadmiernie utrudnione.
Art. 137. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ
odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli
prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes
społeczny.
Art. 138. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do
istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej
instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać
sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta
została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia
zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten
powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym
rozpatrzeniu sprawy.
§ 2a. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej
wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o
której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni
tych przepisów.
§ 2b. Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2
lub 3. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w
zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1
albo 4.
§ 3. (uchylony)
§ 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym,
w tym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a istnieją podstawy do zmiany
zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej
instancji do wydania decyzji o określonej treści.
Art. 139. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony
odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza
interes społeczny.
Art. 140. W sprawach nieuregulowanych w art. 136139 w postępowaniu przed
organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu
przed organami pierwszej instancji.
Art. 141. § 1. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie
zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
§ 2. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia
postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego
ogłoszenia stronie.
Art. 142. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć
tylko w odwołaniu od decyzji.
Art. 143. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia,
jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać
jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione.
Art. 144. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń
mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się
postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności
faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej,
który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody
istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego
organu;
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd
odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które
zostało następnie uchylone lub zmienione.
§ 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione
również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa
orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie
przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia
niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu
społecznego.
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także
w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być
wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach
prawa.
Art. 145a. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku,
gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego
z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została
wydana decyzja.
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie
jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Art. 145b. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku,
gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego
traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych
przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz.
1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy
zakończonej decyzją ostateczną.
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie
jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu.
Art. 146. § 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1
i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło
dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 38 oraz w art. 145a
i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
§ 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia
postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie
decyzji dotychczasowej.
Art. 147. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.
Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz
w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony.
Art. 148. § 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu
administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji,
w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności
stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
§ 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny
określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się
o decyzji.
Art. 149. § 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.
§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ
postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.
§ 4. Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie.
Art. 150. § 1. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach
wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej
instancji.
§ 2. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu
wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego
stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych
w art. 149 § 2.
§ 3. Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał
minister, a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego –
samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 151. § 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po
przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej
uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia
na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję
rozstrzygającą o istocie sprawy.
§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić
decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji
publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem
prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
§ 3. W sprawach, o których mowa w § 1, przepisów o milczącym załatwieniu
sprawy nie stosuje się.
Art. 152. § 1. Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia
postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli
okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku
wznowienia postępowania.
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie
zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium
odwoławcze.
Art. 153. (uchylony) Art. 154. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła
prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny
interes strony.
§ 2. W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję
w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.
§ 3. (uchylony)
Art. 155. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być
w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji
publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu
lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes
strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 155a. W sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, przepisów o
milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się.
Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji,
która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo
sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
§ 2.1) Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1
pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także
gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Art. 157. § 1. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach
wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została
przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ.
§ 2. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na
żądanie strony lub z urzędu.
§ 3. (uchylony)
Art. 158. § 1. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji
następuje w drodze decyzji. Przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje
się.
§ 2. Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności,
o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do
stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania
okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.
Art. 159. § 1. Organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia
nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji,
jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych
w art. 156 § 1.
§ 2. Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie.
Art. 160. (uchylony) Art. 161. § 1. Minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą
decyzję ostateczną, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu
lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej
lub dla ważnych interesów Państwa.
§ 2. Uprawnienia określone w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez organy
jednostek samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań z zakresu
administracji rządowej przysługują również wojewodzie.
§ 3. Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy
roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który
uchylił lub zmienił tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również
o odszkodowaniu.
§ 4. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia,
w którym stała się ostateczna decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję.
§ 5. (uchylony)
Art. 162. § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej
instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:
1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje
przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;
2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku,
a strona nie dopełniła tego warunku.
§ 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli
została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie
dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie.
§ 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie
przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji.
Art. 163. Organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na
mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych
zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy
szczególne.
Art. 163a. W sprawach, o których mowa w art. 161163, przepisów o milczącym
załatwieniu sprawy nie stosuje się.
Art. 163b. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu
uproszczonym, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
§ 2. Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu prawnego lub
obowiązku tylko jednej strony, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu
art. 62 nie stosuje się.
§ 3. W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się
przepisy o milczącym załatwieniu sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi
inaczej.
Art. 163c. § 1. W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z
wykorzystaniem urzędowego formularza, w którym wskazuje okoliczności mające
znaczenie dla sprawy oraz przedstawia dowody wraz z żądaniem wszczęcia
postępowania.
§ 2. Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4.
§ 3. W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza
elektronicznego stosuje się przepis art. 63 § 3a.
§ 4. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem
urzędowego formularza nie jest dopuszczalne późniejsze zgłaszanie przez stronę
nowych żądań.
Art. 163d. Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę
w toku postępowania jest istotne dla wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do jego przedłużenia, organ administracji publicznej w dalszym ciągu
prowadzi postępowanie z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym
niezwłocznie informuje stronę.
Art. 163e. § 1. Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów
zgłoszonych przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania, oraz dowodów
możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prowadzący
postępowanie.
§ 2. W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się
przepisu art. 81.
Art. 163f. Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może
ograniczać się do wskazania faktów, które organ administracji publicznej uznał za
udowodnione, oraz przytoczenia przepisów prawa stanowiących podstawę prawną
decyzji.
Art. 163g. Postanowienia wydane w postępowaniu uproszczonym można
zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, z wyjątkiem postanowień wydanych po
wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu lub odmowie podjęcia zawieszonego
postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do których możliwość ich zaskarżenia
przewidują przepisy szczególne.
Art. 180. § 1. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się
przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady
postępowania w tych sprawach.
§ 2. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy
wynikające z przepisów o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach
emerytalnych i rentowych, o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z
przepisów o innych świadczeniach wypłacanych z funduszów przeznaczonych na
ubezpieczenia społeczne.
Art. 181. Organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych określają przepisy odrębne; do postępowania przed tymi organami stosuje
się odpowiednio przepis art. 180 § 1.
Art. 182. Prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu
administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu
niezgodnego z prawem.
Art. 183. § 1. Prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium
postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było
zgodne z prawem.
§ 2. Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu
postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna
udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny.
Art. 184. § 1. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji
ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie
postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę.
§ 2. Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia
postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.
§ 3. Sprzeciw od decyzji wydanej przez ministra wnosi Prokurator Generalny.
§ 4. Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4,
wniesienie sprzeciwu wymaga zgody strony
Art. 185. § 1. Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony
w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia.
§ 2. W razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1 mają
odpowiednie zastosowanie przepisy art. 3638.
Art. 186. W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ
administracji publicznej wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając
o tym strony.
Art. 187. W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ
administracji publicznej, do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest
niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do
chwili załatwienia sprzeciwu.
Art. 188. Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach
określonych w art. 182184, służą prawa strony
Art. 189. Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji
publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść
sprzeciwu.
Art. 189a. § 1. W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary
pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.
§ 2. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia
pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
– przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji
publicznej kar na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia,
odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny
finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się.
Art. 189b. Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w
ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji
publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na
niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej,
osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
Art. 189c. Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary
pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie
którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować
ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.
Art. 189d. Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji
publicznej bierze pod uwagę:
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia
lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania
tego naruszenia;
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu
tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w
następstwie którego ma być nałożona kara;
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo
skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara
pieniężna, do powstania naruszenia prawa;
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia
prawa;
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;
7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna
kara pieniężna jest nakładana.
Art. 189e. W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły
wyższej, strona nie podlega ukaraniu.
Art. 189f. § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio
nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ
administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie
lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być
nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie
celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ
administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do
przedstawienia dowodów potwierdzających:
1) usunięcie naruszenia prawa lub
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa,
określając termin i sposób powiadomienia.
§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2,
odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu,
jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.
Art. 189g. § 1. Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli
upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia
prawa.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne
przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w
następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć
lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana.
Art. 189h. § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o
zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem:
1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi
kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej;
2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
stosunku prawnego lub prawa;
3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość
zarządzenia zabezpieczenia.
§ 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
1) uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu
powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie
administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia
przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy;
2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu
powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego
lub prawa;
3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 189i. § 1. Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w
terminie.
§ 2. Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w
wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy odrębne
stanowią inaczej.
Art. 189j. § 1. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem:
1) zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został
zawiadomiony;
2) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
§ 5. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w
którym:
1) zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;
2) doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 189k. § 1. Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną
karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem
publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu
administracyjnej kary pieniężnej przez:
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie
jej na raty;
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub
rozłożenie jej na raty;
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.
§ 2. W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej
umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej
została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą,
może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej,
które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub
rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w
ramach zasady de minimis;
3) stanowią pomoc publiczną:
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której
dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej,
udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b.
§ 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o
których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały
określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z
zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
§ 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na
restrukturyzację, stosuje się:
1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy:
a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie
restrukturyzacyjne – przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149),
b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone
postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne;
2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne.
§ 5. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż
restrukturyzacja przeznaczenie pomocy, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej
w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej oraz warunki i tryb
udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy
państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.
Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie
osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga
przepis prawa;
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny
w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
§ 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak
niż w terminie siedmiu dni.
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego,
opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba
ubiegająca się o zaświadczenie.
Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ
administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi
o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten
organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może
przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Art. 219. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej
przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy
zażalenie.
Art. 220. § 1. Organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani
oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli:
1) znane są one organowi z urzędu;
2) możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie:
a) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych,
b) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do
których organ ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych
w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne,
c) wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach
określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne,
d) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów
urzędowych (dowodu osobistego, dowodów rejestracyjnych i innych).
§ 2. Organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika
postępowania zaświadczenia albo oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu
prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego
potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia albo
oświadczenia.
§ 3. Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie
dokumentu elektronicznego zaświadczenia wymaganego do potwierdzenia faktów lub
stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów
postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania może złożyć elektroniczną
kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu
kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu zaufanego.
§ 4. Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału
zaświadczenia, innego dokumentu lub potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów
postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację
autentyczności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi
okolicznościami sprawy.
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny
dokument lub potwierdzenie uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których
mowa w § 3, do dnia, w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna.
Art. 221. § 1. Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej prawo składania skarg i wniosków do organów państwowych, organów
jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek
organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na
zasadach określonych przepisami niniejszego działu.
§ 2. Skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych
w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji
publicznej.
§ 3. Skargi i wnioski można składać w interesie publicznym, własnym lub innej
osoby za jej zgodą.
Art. 222. O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma,
a nie jego forma zewnętrzna.
Art. 223. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne
organy samorządowe oraz organy organizacji społecznych – rozpatrują oraz załatwiają
skargi i wnioski w ramach swojej właściwości.
§ 2. Pracownik organu państwowego, pracownik samorządowy oraz organu
organizacji społecznej, winny niewłaściwego i nieterminowego załatwiania skarg
i wniosków, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej
odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa.
Art. 224. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o organach
państwowych – rozumie się przez to także organy przedsiębiorstw państwowych
i innych państwowych jednostek organizacyjnych.
Art. 225. § 1. Nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut
z powodu złożenia skargi lub wniosku albo z powodu dostarczenia materiału do
publikacji o znamionach skargi lub wniosku, jeżeli działał w granicach prawem
dozwolonych.
§ 2. Organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego i inne
organy samorządowe oraz organy organizacji społecznych są obowiązane
przeciwdziałać hamowaniu krytyki i innym działaniom ograniczającym prawo do
składania skarg i wniosków lub dostarczania informacji – do publikacji –
o znamionach skargi lub wniosku.
Art. 226. Rada Ministrów wyda, w drodze rozporządzenia, przepisy
o organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków.
Art. 227. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub
nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników,
naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub
biurokratyczne załatwianie spraw.
Art. 228. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Art. 229. Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych
do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej
zadań lub działalności:
1) rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa – wojewoda, a w zakresie
spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa;
2) organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz kierowników
powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej –
wojewoda lub organ wyższego stopnia;
3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek
organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 – rada gminy;
4) zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb,
inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw
określonych w pkt 2 – rada powiatu;
5) zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2
sejmik województwa;
6) wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu – właściwy
minister, a w innych sprawach – Prezes Rady Ministrów;
7) innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego
lub innej państwowej jednostki organizacyjnej – organ wyższego stopnia lub
sprawujący bezpośredni nadzór;
8) ministra – Prezes Rady Ministrów;
8a) konsula – minister właściwy do spraw zagranicznych;
9) organu centralnego i jego kierownika – organ, któremu podlega.
Art. 230. Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności organizacji
społecznej właściwy jest organ bezpośrednio wyższego stopnia tej organizacji,
a w stosunku do organu naczelnego organizacji – Prezes Rady Ministrów lub właściwi
ministrowie sprawujący nadzór nad działalnością tej organizacji.
Art. 231. Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej
rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu
dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym
skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Art. 232. § 1. Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do
załatwienia organowi niższego stopnia, o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących
działalności tego organu.
§ 2. Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego
przełożonemu służbowemu, z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do
rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia.
§ 3. O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego.
Art. 232. § 1. Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do
załatwienia organowi niższego stopnia, o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących
działalności tego organu.
§ 2. Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego
przełożonemu służbowemu, z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do
rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia.
§ 3. O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego.
złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować
wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do
wszczęcia postępowania żądania strony.
Art. 234. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne:
1) skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie
z przepisami kodeksu;
2) skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący
postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu.
Art. 235. § 1. Skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się
zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności
decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem
art. 16 § 1 zdanie drugie.
§ 2. (uchylony)
Art. 236. W przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do
rozpatrzenia skargi jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ,
przed którym toczy się postępowanie, a w przypadkach określonych w art. 235
organ właściwy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo
do jej uchylenia lub zmiany.
Art. 237. § 1. Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę
bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca.
§ 2. Posłowie na Sejm, senatorowie i radni, którzy wnieśli skargę we własnym
imieniu albo przekazali do załatwienia skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni
o sposobie załatwienia skargi, a gdy jej załatwienie wymaga zebrania dowodów,
informacji lub wyjaśnień – także o stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w terminie
czternastu dni od dnia jej wniesienia albo przekazania.
§ 3. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego.
§ 4. W razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się
przepisy art. 3638.
Art. 238. § 1. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać:
oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została
załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby
upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w
formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno
zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239.
§ 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, w jednostkach organizacyjnych
resortu obrony narodowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz
Centralnego Biura Antykorupcyjnego można pominąć imię i nazwisko osoby
upoważnionej do załatwienia skargi.
Art. 239. § 1. W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została
uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę,
a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do
jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią
adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego.
§ 2. (uchylony)
Art. 240. Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według
przepisów kodeksu (art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów
administracji publicznej, przepisy art. 233239 stosuje się odpowiednio, z
zastrzeżeniem, że w miejsce pozostałych przepisów kodeksu stosuje się przepisy
postępowania właściwego dla danej sprawy
Art. 241. Przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia
organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania
nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności.
Art. 242. § 1. Wnioski składa się do organów właściwych ze względu na
przedmiot wniosku.
§ 2. Wnioski w sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się
do organów tych organizacji.
Art. 243. Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego
rozpatrzenia, obowiązany jest w ciągu siedmiu dni przekazać go właściwemu
organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę.
Art. 244. § 1. W sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis
art. 237 § 1.
§ 2. O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie
wnioskodawcę.
Art. 245. W razie niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym
w art. 244 właściwy organ obowiązany jest w tym terminie zawiadomić
wnioskodawcę o czynnościach podjętych w celu rozpatrzenia wniosku oraz o
przewidywanym terminie załatwienia wniosku.
Art. 246. § 1. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia
wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego
działu.
§ 2. Wnioskodawcy służy prawo wniesienia skargi w przypadku niezałatwienia
wniosku w terminie określonym w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (art.
245).
Art. 247. Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy art. 230, 237 § 2
i art. 238.
Art. 248. § 1. Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe
i telewizyjne do organów właściwych w myśl art. 228230 i 242 podlegają
rozpatrzeniu i załatwieniu w trybie określonym w przepisach rozdziałów 2 i 3
niniejszego działu.
§ 2. Właściwy organ zawiadamia w przepisanym terminie o sposobie
załatwienia skargi lub wniosku albo o ich przekazaniu innemu organowi w celu
załatwienia również redakcję, jeżeli zażądała takiego zawiadomienia.
Art. 249. Przepis art. 248 stosuje się odpowiednio do skarg i wniosków
przekazanych przez organizacje społeczne do organów właściwych w myśl art. 228
230 oraz art. 242.
Art. 250. (uchylony) Art. 251. Przepisy art. 237 § 4 oraz art. 245 i 246 stosuje się odpowiednio do
redakcji prasowej, która opublikowała i przesłała do właściwego organu administracji
publicznej artykuł, notatkę lub inną wiadomość, w trybie przewidzianym
w niniejszym rozdziale.
Art. 252. (uchylony) Art. 253. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne
organy samorządowe oraz organy organizacji społecznych obowiązane są przyjmować
obywateli w sprawach skarg i wniosków w ustalonych przez siebie dniach
i godzinach.
§ 2. Kierownicy organów wymienionych w § 1 lub wyznaczeni przez nich
zastępcy obowiązani są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków co
najmniej raz w tygodniu.
§ 3. Dni i godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy
czym przynajmniej raz w tygodniu przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu
po godzinach pracy.
§ 4. Informacja o dniach i godzinach przyjęć powinna być wywieszona na
widocznym miejscu w siedzibie danej jednostki organizacyjnej oraz
w podporządkowanych jej jednostkach organizacyjnych.
§ 5. Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister oraz naczelny organ
organizacji społecznej mogą ustalać sposób, dni i godziny przyjmowania obywateli
w sprawach skarg i wniosków przez podporządkowane im organy i jednostki
organizacyjne.
Art. 254. Skargi i wnioski składane i przekazywane do organów państwowych,
organów samorządu terytorialnego i innych organów samorządowych i organów
organizacji społecznych oraz związane z nimi pisma i inne dokumenty rejestruje się
i przechowuje w sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i terminów załatwiania
poszczególnych skarg i wniosków.
Art. 255. (uchylony) Art. 256. Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności,
obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu.
Art. 257. Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg
i wniosków składanych do sądów sprawuje Krajowa Rada Sądownictwa, a do innych
organów i jednostek organizacyjnych – Prezes Rady Ministrów.
Art. 258. § 1. Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg
i wniosków sprawują:
1) ministrowie – gdy chodzi o skargi załatwiane przez ministerstwa i inne jednostki
organizacyjne bezpośrednio podległe ministrowi;
2) właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z ministrem właściwym do
spraw administracji publicznej – gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy
administracji rządowej;
3) terenowe organy administracji rządowej – gdy chodzi o skargi załatwiane przez
jednostki organizacyjne nadzorowane przez te organy;
4) organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne – gdy chodzi o skargi
załatwiane przez pozostałe organy państwowe i organy państwowych jednostek
organizacyjnych;
5) Prezes Rady Ministrów i wojewodowie – gdy chodzi o skargi załatwiane przez
organy jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowe jednostki
organizacyjne.
§ 2. Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków
w organach organizacji społecznych sprawują statutowe organy nadzorcze tych
organizacji oraz organy wyższego stopnia, zaś w organach naczelnych tych
organizacji – organ administracji rządowej sprawujący nadzór nad działalnością danej
organizacji.
Art. 259. § 1. Organy, o których mowa w art. 258, dokonują okresowo, nie
rzadziej niż raz na dwa lata, ocen przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków przez
organy i jednostki organizacyjne poddane ich nadzorowi.
§ 2. (uchylony)
§ 3. W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione
w § 1 dążą do usunięcia przyczyn skarg oraz do pełnego wykorzystania wniosków
w celu polepszenia działalności poszczególnych organów i innych państwowych
jednostek organizacyjnych.
Art. 260. (uchylony)
Art. 260a. § 1. Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom
innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz organom administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach
określonych w tych przepisach.
§ 2. Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na wniosek.
Pomoc ta obejmuje w szczególności udostępnianie informacji o okolicznościach
faktycznych i prawnych oraz wykonywanie czynności procesowych w ramach
pomocy prawnej.
§ 3. Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na
podstawie przepisów kodeksu, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej nie stanowią
inaczej.
§ 4. Organ administracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o udzieleniu
pomocy podmiot, którego pomoc dotyczy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią
inaczej.
Art. 260b. § 1. Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli
zawiera uzasadnienie i został sporządzony w języku urzędowym Unii Europejskiej.
§ 2. Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej
wzywa organ wnioskujący do ich uzupełnienia w terminie czternastu dni od dnia
doręczenia wezwania.
§ 3. Jeżeli organ wnioskujący nie uzupełni w terminie braków formalnych lub
brak jest podstaw prawnych do udzielenia pomocy, wniosek o udzielenie pomocy nie
podlega rozpatrzeniu i jest zwracany organowi wnioskującemu.
§ 4. Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów prawa
Unii Europejskiej, a jeżeli brak jest takiego terminu – bez zbędnej zwłoki.
Art. 260c. § 1. Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do
organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz organów administracji
Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach
określonych w tych przepisach.
§ 2. Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest
kierowany do organów administracji Unii Europejskiej, sporządza się go w języku
urzędowym Unii Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez
zainteresowane organy.
Art. 260d. Informacje między organami administracji publicznej są
przekazywane w szczególności drogą elektroniczną.
Art. 260e. Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy
prawa Unii Europejskiej. W przypadku braku takich przepisów organ administracji
publicznej ponosi koszty swojego działania.
Art. 260f. Przepisy niniejszego działu stosuje się także w odniesieniu do
organów państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederacji
Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do tych
państw.
Art. 260g. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa
Unii Europejskiej lub przepisy szczególne dotyczące europejskiej współpracy
administracyjnej stanowią inaczej.
Art. 261. § 1. Jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów
postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ
administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia
tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż
czternaście dni.
§ 2. Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie
podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana.
§ 3. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.
§ 4. Organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności:
1) jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub
wzgląd na ważny interes strony;
2) jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin
zawity;
3) jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.
Art. 262. § 1. Stronę obciążają te koszty postępowania, które:
1) wynikły z winy strony;
2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają
z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.
§ 2. W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać
od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów
postępowania.
Art. 263. § 1. Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne
należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56,
koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism
urzędowych, a także koszty mediacji.
§ 2. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania
także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy.
Art. 263a. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w
drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie
postępowania mediacyjnego oraz wydatki mediatora podlegające zwrotowi, biorąc
pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg mediacji, a także niezbędne wydatki
związane z prowadzeniem mediacji.
Art. 264. § 1. Jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej
ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane
do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia.
§ 1a. Jeżeli w sprawie została przeprowadzona mediacja, organ administracji
publicznej, niezwłocznie po doręczeniu protokołu z przebiegu mediacji, wydaje
postanowienie w sprawie ustalenia wysokości kosztów mediacji.
§ 2. Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do
ich poniesienia służy zażalenie.
Art. 265. Wszelkie nieuiszczone w terminie opłaty i koszty postępowania oraz
inne należności wynikłe z tego postępowania podlegają ściągnięciu w trybie
przepisów o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych.
Art. 266. Pracownik organu administracji publicznej winny błędnego wezwania
strony (art. 56 § 1) obowiązany jest do zwrotu wynikłych stąd kosztów. Orzekanie
i ściąganie należności od tego pracownika następuje w trybie administracyjnym.
Art. 267. W razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat,
kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji
publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów
i należności. Zwolnienie od opłat skarbowych następuje z zachowaniem przepisów
o tych opłatach.
Art. 268. (uchylony)
Art. 268a. Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie
pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu
w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych,
postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów
dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z
oryginałem.
Art. 269. Decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne
uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej
decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie
została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia
skargi.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?