Uchwalenie: Ustawa z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych
Wejscie w życie: 8 czerwca 1989
Ostatnia Zmiana: 30 kwietnia 2018
Ustawa o izbach gospodarczych
Art. 5. 1. Izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie zadania w granicach
właściwości określonej w art. 24.
2. Izba gospodarcza w szczególności może:
1) przyczyniać się do tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego oraz
wspierać inicjatywy gospodarcze członków;
2) popierać, we współpracy z właściwymi organami oświatowymi, rozwój
kształcenia zawodowego, wspierać naukę zawodu w zakładach pracy oraz
doskonalenie zawodowe pracowników;
3) delegować swoich przedstawicieli, na zaproszenie organów państwowych, do
uczestniczenia w pracach instytucji doradczo-opiniodawczych w sprawach
działalności wytwórczej, handlowej, budowlanej i usługowej;
4) organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze
postępowania polubownego i pojednawczego oraz uczestniczyć na odrębnie
określonych zasadach w postępowaniu sądowym w związku z działalnością
gospodarczą jej członków;
5) wydawać opinie o istniejących zwyczajach dotyczących działalności
gospodarczej;
6) informować o funkcjonowaniu przedsiębiorców oraz wyrażać opinie o stanie
rozwoju gospodarczego na obszarze działania izby.
2a. Izba gospodarcza, utworzona przez grupy producentów rolnych i ich związki
oraz przedsiębiorców prowadzących działalność przetwórczą lub handlową w zakresie
produktów lub grupy produktów w rozumieniu przepisów o grupach producentów
rolnych i ich związkach, powinna działać na rzecz dostosowywania produkcji,
przetwórstwa i handlu do wymogów rynku, w szczególności w zakresie ilości i jakości
produktów.
3. Na wniosek lub za zgodą izby gospodarczej Rada Ministrów może, w drodze
rozporządzenia, powierzyć tej izbie wykonywanie niektórych zadań zastrzeżonych
w przepisach prawa dla administracji państwowej.
Art. 7. 1. Izba gospodarcza może być utworzona, jeżeli taką inicjatywę podejmie
co najmniej 50 przedsiębiorców, zwanych dalej „założycielami”, na obszarze
działania tworzonej izby obejmującym obszar województwa. W wypadku gdy
terytorialny zakres działania izby będzie przekraczać obszar województwa, liczba
założycieli powinna wynosić co najmniej 100.
1a. Ograniczeń określonych w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli założycielami są
wyłącznie towarzystwa emerytalne działające na podstawie przepisów o organizacji
i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.
1b. W razie utworzenia izby przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 2a,
liczba założycieli powinna wynosić odpowiednio 10 i 20.
2. W celu utworzenia izby gospodarczej założyciele uchwalają statut izby,
potwierdzając jego przyjęcie przez złożenie na nim swoich podpisów.
3. Statut izby powinien określać w szczególności:
1) nazwę izby, siedzibę oraz zakres terytorialny działania izby;
2) podstawowe zadania izby oraz sposób i formy ich realizacji;
3) prawa i obowiązki członka izby;
4) sposób nabywania i utraty członkostwa izby;
5) organy izby i, z zastrzeżeniem ust. 5, zakres ich uprawnień, tryb ich wyboru
i okres kadencji;
6) sposób ustalania wysokości składek i ich wpłaty oraz uzyskiwania innych
środków finansowych na koszty utrzymania i działalności izby;
7) zasady dokonywania zmian statutu, rozwiązania izby i przeznaczenia jej majątku
w razie likwidacji izby;
8) inne sprawy stosownie do potrzeb praktycznej działalności oraz wymagające
określenia w statucie na podstawie niniejszej ustawy i innych przepisów prawa.
4. Statut izby nie może ograniczać uprawnień przedsiębiorców do zrzeszania się
w izbie gospodarczej.
5. Z zastrzeżeniem ust. 6, najwyższą władzą izby gospodarczej jest walne
zgromadzenie członków izby; członkowie izby niebędący osobami fizycznymi są
reprezentowani w walnym zgromadzeniu izby przez swoich przedstawicieli.
6. Statut izby gospodarczej może przewidywać zamiast walnego zgromadzenia
członków izby zgromadzenie delegatów lub zastąpienie walnego zgromadzenia
członków izby zgromadzeniem delegatów, jeżeli liczba członków izby przekroczy
określoną w statucie liczbę. W takich przypadkach statut powinien określać także tryb
wyboru delegatów i czas trwania ich kadencji.

Art. 71. 1. Izby gospodarcze mogą tworzyć terenowe jednostki organizacyjne
posiadające osobowość prawną, zwane dalej „jednostkami organizacyjnymi”, jeżeli
statut izby to przewiduje. W takim przypadku statut izby powinien ponadto określać:
1) strukturę organizacyjną jednostki organizacyjnej;
2) sposób tworzenia i likwidacji jednostki organizacyjnej;
3) wewnętrzne organy jednostki organizacyjnej, w tym organ zarządzający
i reprezentujący ją na zewnątrz, oraz tryb ich powoływania i odwoływania;
4) zakres wykonywanej przez jednostkę organizacyjną działalności i obszar jej
działania;
5) składniki majątkowe jednostki organizacyjnej odpowiednie do zakresu
wykonywanej przez nią działalności.
2. Przez likwidację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się zakończenie
bieżących interesów jednostki organizacyjnej, ściągnięcie wierzytelności i wykonanie
zobowiązań. Majątek jednostki organizacyjnej pozostały po likwidacji przejmuje izba
gospodarcza.
Art. 12. 1. Krajowa Izba Gospodarcza może podejmować i wykonywać zadania
określone w art. 5.
2. Dla wykonywania wspólnych zadań w zakresie promocji handlu
zagranicznego Krajowa Izba Gospodarcza tworzy funkcjonalnie i organizacyjnie
wyodrębnioną Polską Izbę Handlu Zagranicznego.
3. Statut Krajowej Izby Gospodarczej może przewidywać możliwość oraz
określać zasady bezpośredniej współpracy Polskiej Izby Handlu Zagranicznego
z przedsiębiorcami w zakresie handlu zagranicznego.
4. W zakresie ustalonym w ust. 2 Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską
Izbę Handlu Zagranicznego w szczególności może:
1) organizować wystawy oraz międzynarodowe targi w kraju i za granicą;
2) współpracować z organizacjami międzynarodowymi i zagranicznymi oraz
należeć do nich, jeżeli nie narusza to
zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, w których Rzeczpospolita
Polska jest stroną, a także tworzyć za zgodą ministra właściwego do spraw
zagranicznych i ministra właściwego do spraw gospodarki swoje
przedstawicielstwa zagraniczne;
3) wykonywać czynności izb przemysłowo-handlowych na podstawie umów
między Rzecząpospolitą Polską lub kontrahentem polskim a obcymi państwami
lub kontrahentami albo na podstawie międzynarodowych zwyczajów
handlowych, a zwłaszcza uwierzytelniać dokumenty oraz wydawać certyfikaty,
świadectwa i zaświadczenia;
4) organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze
postępowania polubownego i pojednawczego, w tym powołać przy Polskiej
Izbie Handlu Zagranicznego Kolegium Arbitrów do rozstrzygania sporów
wynikłych w związku ze współpracą gospodarczą z zagranicą, poddanych
orzecznictwu Kolegium Arbitrów, jak również opracowywać i doskonalić
zasady etyki obowiązującej przedsiębiorców.
5. Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską Izbę Handlu Zagranicznego może
wystawiać świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów,
o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U.
z 2018 r. poz. 167, z późn. zm.).

Art. 121. 1. Krajowa Izba Gospodarcza może inicjować, na wniosek
przedsiębiorców, tworzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dwu- lub
wielostronnych izb gospodarczych. Krajowa Izba Gospodarcza określa liczbę
członków założycieli wymaganą do utworzenia izby.
2. Zadaniem izb, o których mowa w ust. 1, jest działanie na rzecz promocji
handlu zagranicznego i wspomagania rozwoju międzynarodowych stosunków
gospodarczych, w granicach określonych w art. 35.
3. Utworzenie i działalność izb, o których mowa w ust. 1, odbywa się na
zasadach określonych w niniejszej ustawie, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
4. Członkami izb gospodarczych, o których mowa w ust. 1, mogą być
przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212) oraz przedsiębiorcy
zagraniczni w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649 i 1293).
5. Izby, o których mowa w ust. 1, podlegają na wniosek Krajowej Izby
Gospodarczej wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego stosownie do przepisów
niniejszej ustawy.