Art. 41. Kodeks Wykroczeń

Art. 41. W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu
pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków
oddziaływania wychowawczego.

Następne Artykuły

Art. 42. § 1. Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze
względu na okoliczności popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste
sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać,
że pomimo niewykonania kary nie popełni on nowego podobnego przestępstwa lub
wykroczenia.
§ 2. Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który
nie może być krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 3. Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe
zawieszenie wykonania kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została
w całości naprawiona.

Art. 43. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy,
który:
1) w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne
przestępstwo lub wykroczenie albo
2) popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim
– chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie
wykonania kary za celowe.

Art. 44. § 1. Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub
wykroczenie.
§ 2. Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione
w § 1.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono
wykonania kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary aresztu
przysługuje zażalenie.

Art. 45. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia
upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia
ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.
§ 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie
od daty uchylenia rozstrzygnięcia.
§ 2a. W wypadku wszczęcia postępowania mediacyjnego czasu jego trwania nie
wlicza się do okresu przedawnienia.
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty
uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

Art. 46. § 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania,
darowania lub przedawnienia wykonania kary.
§ 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe
wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od
wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.
§ 3. Jeżeli orzeczono środek karny, uznanie ukarania za niebyłe nie może
nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania.

Art. 47. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych
w ustawie karnej.
§ 2. Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia
należące do tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia z zastosowaniem
przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa i wykroczenia popełnione w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne.
§ 3. Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty
w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej
małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 4. Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest również
przedsiębiorstwo, w którym Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego
jest udziałowcem, spółdzielnia, związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub
jednostka wojskowa.
§ 5. Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu
w porządek lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia,
jeżeli sprawca działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub
z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych
zasad porządku prawnego.
§ 6. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę
rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody,
sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę
obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych
reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 7. Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub
inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo
stwierdzenie uczestnictwa w spółce.
§ 8. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji,
z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść
stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie
prawne.
§ 9. Minimalnym wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847).

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?