Art. 40. Kodeks Wykroczeń

Art. 40. (uchylony)

Następne Artykuły

Art. 41. W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu
pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków
oddziaływania wychowawczego.

Art. 42. § 1. Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze
względu na okoliczności popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste
sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać,
że pomimo niewykonania kary nie popełni on nowego podobnego przestępstwa lub
wykroczenia.
§ 2. Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który
nie może być krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 3. Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe
zawieszenie wykonania kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została
w całości naprawiona.

Art. 43. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy,
który:
1) w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne
przestępstwo lub wykroczenie albo
2) popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim
– chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie
wykonania kary za celowe.

Art. 44. § 1. Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub
wykroczenie.
§ 2. Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione
w § 1.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono
wykonania kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary aresztu
przysługuje zażalenie.

Art. 45. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia
upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia
ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.
§ 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie
od daty uchylenia rozstrzygnięcia.
§ 2a. W wypadku wszczęcia postępowania mediacyjnego czasu jego trwania nie
wlicza się do okresu przedawnienia.
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty
uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

Art. 46. § 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania,
darowania lub przedawnienia wykonania kary.
§ 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe
wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od
wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.
§ 3. Jeżeli orzeczono środek karny, uznanie ukarania za niebyłe nie może
nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?