Kodeks Wykroczeń

Art. 1. § 1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia
czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego
popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych
lub nagany.
§ 2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można
mu przypisać winy w czasie czynu.
Art. 2. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie
popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę
obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony
pod groźbą kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
Art. 2a. § 1. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie,
orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości
równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, a jeżeli ustawa nie
przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia wolności, a jeżeli ustawa
nie przewiduje za ten czyn kary ograniczenia wolności – na karę grzywny, przyjmując
jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w kwocie od 10 do
250 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary przewidzianej za ten
czyn.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na grzywnę lub karę ograniczenia wolności stanowi
wykroczenie, orzeczone kary ulegają zamianie tylko wówczas, gdy kara grzywny lub
ograniczenia wolności podlegająca wykonaniu przekroczyłaby górną granicę
ustawowego zagrożenia przewidzianą za ten czyn. Wówczas orzeczoną karę grzywny
lub ograniczenia wolności zamienia się na karę w wysokości górnej granicy
ustawowego zagrożenia przewidzianej za dany czyn. Jeżeli za dany czyn nie jest
przewidziana kara ograniczenia wolności, orzeczoną karę ograniczenia wolności
zamienia się na karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje
się za równoważny grzywnie od 100 do 2500 złotych nieprzekraczającej górnej
granicy ustawowego zagrożenia za ten czyn.
§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo stanowi wykroczenie, orzeczone środki karne, środki
kompensacyjne, środki związane z poddaniem sprawcy próbie, środki
zabezpieczające, o których mowa w art. 93a Kodeksu karnego, oraz przepadek
podlegają wykonaniu na podstawie przepisów dotychczasowych.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym na karę pozbawienia wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie
i kara ta była podstawą orzeczenia kary łącznej, kara łączna traci moc. Jeżeli według
nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę ograniczenia
wolności albo grzywny stanowi wykroczenie i kary te były podstawą orzeczenia kary
łącznej, kara łączna traci moc tylko w razie wydania postanowienia w wypadku,
o którym mowa w § 2. W razie potrzeby sąd wydaje wyrok łączny.
§ 5. Przepisów § 14 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie powoduje skutki
prawne mniej korzystne dla sprawcy niż stosowanie ustawy obowiązującej
poprzednio.
Art. 3. § 1. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto
popełnił wykroczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym.
§ 2. Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko
wtedy, gdy przepis szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.
Art. 4. § 1. Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca
działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.
§ 2. Wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał lub
zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał
nastąpić.
Art. 5. Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie,
chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne.
Art. 6. § 1. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar
popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość
jego popełnienia na to się godzi.
§ 2. Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego
popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej
w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał
albo mógł przewidzieć.
Art. 7. § 1. Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza
odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona.
§ 2. Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do
okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego.
Art. 8. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto
popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 17.
Art. 9. § 1. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch
lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co
nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych
naruszonych przepisów.
§ 2. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń,
wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie
przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków
karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.
Art. 10. § 1. Jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona
przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono
za przestępstwo i za wykroczenie karę lub środek karny tego samego rodzaju,
wykonuje się surowszą karę lub środek karny. W razie uprzedniego wykonania
łagodniejszej kary lub środka karnego zalicza się je na poczet surowszych.
§ 2. Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny
jednemu dniowi pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz
grzywnie w kwocie od 20 do 150 złotych.
§ 3. Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego
rodzaju co kara pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo.
§ 4. Zaliczeniu, o którym mowa w § 1, nie podlegają środki karne w postaci:
1) nawiązki, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je na rzecz różnych
podmiotów;
2) obowiązku naprawienia szkody, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo
orzeczono je w związku z różnym rodzajem szkód.
Art. 11. § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu
zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które
jednak nie następuje.
§ 2. Odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi, gdy ustawa tak stanowi.
§ 3. Karę za usiłowanie wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego
dla danego wykroczenia.
§ 4. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od czynu lub
zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.
Art. 12. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, nakłania ją do tego.
Art. 12. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, nakłania ją do tego.
Art. 13. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała
czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności
dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada
za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi
niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia
innej osobie jego popełnienie.
Art. 14. § 1. Odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo zachodzi wtedy,
gdy ustawa tak stanowi i tylko w razie dokonania przez sprawcę czynu zabronionego.
§ 2. Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada
w granicach swojej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności
pozostałych współdziałających.
§ 3. Karę za podżeganie lub za pomocnictwo wymierza się w granicach
zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia
Art. 15. Nie popełnia wykroczenia, kto w obronie koniecznej odpiera
bezpośredni bezprawny zamach na jakie-kolwiek dobro chronione prawem.
Art. 16. § 1. Nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia
bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli
niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przedstawia
wartości oczywiście większej niż dobro ratowane.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy sprawca poświęca dobro, które ma
szczególny obowiązek chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwa osobiste.
Art. 17. § 1. Nie popełnia wykroczenia, kto, z powodu choroby psychicznej,
upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł
w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.
§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia wykroczenia zdolność rozpoznawania znaczenia
czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, można
odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wykroczenia wprawił się
w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie
poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 18. Karami są:
1) areszt;
2) ograniczenie wolności;
3) grzywna;
4) nagana.
Art. 19. Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją
w dniach.
Art. 20. § 1. Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc.
§ 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany:
1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;
2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele
społeczne;
3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.
Art. 21. § 1. Obowiązek określony w art. 20 § 2 pkt 2 polega na wykonywaniu
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy,
placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc
charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin.
§ 2. W stosunku do osoby zatrudnionej organ orzekający, zamiast obowiązku
określonego w § 1, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę na
rzecz Skarbu Państwa albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający;
w okresie odbywania kary ukarany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku
pracy.
§ 3. (uchylony)
Art. 22. Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może
zobowiązać ukaranego do:
1) naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem;
2) przeproszenia pokrzywdzonego.
Art. 23. § 1. Jeżeli ukarany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności
lub wykonania nałożonych na niego obowiązków, a także w przypadku gdy ukarany
wykonał część kary ograniczenia wolności, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary
aresztu w wymiarze odpowiadającym karze ograniczenia wolności pozostałej do
wykonania, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary aresztu jest równoważny dwóm
dniom kary ograniczenia wolności.
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary
aresztu przysługuje zażalenie.
Art. 24. § 1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba
że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że
orzeczenie grzywny nie byłoby celowe.
§ 3. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego
warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
Art. 25. § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub
z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna, sąd może zamienić
grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania. Praca społecznie
użyteczna trwa najkrócej tydzień, najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21
§ 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności
sprawy wynika, że byłaby ona bez-skuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary
aresztu, gdy:
1) ukarany oświadczy, że nie wyraża zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej
zamienionej na podstawie § 1 albo uchyla się od jej wykonania, lub
2) zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną jest niemożliwa lub niecelowa.
§ 3. Zarządzając wykonanie zastępczej kary aresztu sąd przyjmuje, że jeden
dzień zastępczej kary aresztu jest równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych; kara
zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie kar zastępczych, o których mowa w § 1
i 2, przysługuje zażalenie.
Art. 26. Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli
warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary
Art. 27. § 1. Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym
czasie przez wpłacenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia.
§ 2. Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się
w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej w wysokości grzywny
Art. 28. § 1. Środkami karnymi są:
1) zakaz prowadzenia pojazdów;
2) przepadek przedmiotów;
3) nawiązka;
4) obowiązek naprawienia szkody;
5) podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób;
6) inne środki karne określone przez ustawę.
§ 2. Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie
szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
§ 3. Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność
wyłączająca ukaranie sprawcy.
§ 4. Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie
szczególnym.
Art. 29. § 1. Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub
latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat.
§ 2. Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego
zakaz dotyczy.
§ 3. Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się
orzeczenia. Orzekając zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu
uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany.
Do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.
§ 4. Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania
prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.
Art. 30. § 1. Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis
szczególny tak stanowi – także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio
z wykroczenia.
§ 2. Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia
można orzec tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi.
§ 3. Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się
orzeczenia.
§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 5. Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi
popełnionego wykroczenia, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio
z wykroczenia.
Art. 31. § 1. Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości
w szczególny sposób orzeka się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze.
§ 2. Kara określona w § 1 polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy,
w uczelni, w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub
w inny stosowny sposób. Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego.
Art. 32. Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach
przewidzianych w przepisach szczególnych.
Art. 32. Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach
przewidzianych w przepisach szczególnych.
Art. 33. § 1. Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania,
w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień
społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego
oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć
w stosunku do ukaranego.
§ 2. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności
rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób
działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste
i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem
i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia.
§ 3. Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności:
1) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych
lub osobistych;
2) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego
krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób;
3) działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie;
4) prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem
wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie
pracy;
5) przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia
szkodliwych następstw swego czynu.
§ 4. Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności:
1) (uchylony)
2) działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej;
3) działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie;
4) (uchylony)
5) uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie;
6) chuligański charakter wykroczenia;
7) działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie
działającej substancji lub środka;
8) popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca
powinien okazać szczególne względy;
9) popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim.
§ 5. Przepisy § 14 stosuje się odpowiednio do środków karnych.
Art. 34. Okoliczności wpływające na wymiar kary i środka karnego uwzględnia
się tylko co do osoby, której dotyczą.
Art. 35. Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt
można orzec tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem
kary aresztu przemawia waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą
o demoralizacji sprawcy albo sposób jego działania zasługuje na szczególne
potępienie.
Art. 36. § 1. Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter
i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy
przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do
poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.
§ 2. Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim.
Art. 37. Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona
szkoda, można orzec nawiązkę do wysokości 1000 złotych na rzecz pokrzywdzonego
albo na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez
organ orzekający.
Art. 37a. (uchylony)
Art. 38. Ukaranemu co najmniej dwukrotnie za podobne wykroczenia umyślne,
który w ciągu dwóch lat od ostatniego ukarania popełnia ponownie podobne
wykroczenie umyślne, można wymierzyć karę aresztu, choćby było zagrożone karą
łagodniejszą.
Art. 39. § 1. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można
– biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste
sprawcy – zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia
kary lub środka karnego.
§ 2. Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej
granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.
§ 3. (uchylony)
§ 4. W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy
środek oddziaływania społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego
porządku prawnego lub naprawienie wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na
przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym zapewnieniu niepopełniania więcej
takiego czynu albo zobowiązania sprawcy do przywrócenia stanu poprzedniego.
Art. 40. (uchylony) Art. 41. W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu
pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków
oddziaływania wychowawczego.
Art. 42. § 1. Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze
względu na okoliczności popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste
sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać,
że pomimo niewykonania kary nie popełni on nowego podobnego przestępstwa lub
wykroczenia.
§ 2. Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który
nie może być krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 3. Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe
zawieszenie wykonania kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została
w całości naprawiona.
Art. 43. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy,
który:
1) w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne
przestępstwo lub wykroczenie albo
2) popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim
– chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie
wykonania kary za celowe.
Art. 44. § 1. Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub
wykroczenie.
§ 2. Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione
w § 1.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono
wykonania kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary aresztu
przysługuje zażalenie.
Art. 45. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia
upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia
ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.
§ 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie
od daty uchylenia rozstrzygnięcia.
§ 2a. W wypadku wszczęcia postępowania mediacyjnego czasu jego trwania nie
wlicza się do okresu przedawnienia.
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty
uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.
Art. 46. § 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania,
darowania lub przedawnienia wykonania kary.
§ 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe
wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od
wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.
§ 3. Jeżeli orzeczono środek karny, uznanie ukarania za niebyłe nie może
nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania.
Art. 47. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych
w ustawie karnej.
§ 2. Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia
należące do tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia z zastosowaniem
przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa i wykroczenia popełnione w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne.
§ 3. Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty
w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej
małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 4. Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest również
przedsiębiorstwo, w którym Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego
jest udziałowcem, spółdzielnia, związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub
jednostka wojskowa.
§ 5. Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu
w porządek lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia,
jeżeli sprawca działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub
z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych
zasad porządku prawnego.
§ 6. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę
rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody,
sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę
obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych
reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 7. Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub
inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo
stwierdzenie uczestnictwa w spółce.
§ 8. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji,
z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść
stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie
prawne.
§ 9. Minimalnym wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847).
Art. 48. Przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń stosuje się do wykroczeń
przewidzianych w innych ustawach, jeżeli ustawy te nie zawierają przepisów
odmiennych.
Art. 49. § 1. Kto w miejscu publicznym demonstracyjnie okazuje lekceważenie
Narodowi Polskiemu, Rzeczypospolitej Polskiej lub jej konstytucyjnym organom,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto narusza przepisy o godle, barwach i hymnie
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 49a. § 1. Kto wbrew przepisom przekracza granicę Rzeczypospolitej
Polskiej, podlega karze grzywny.
§ 2. Usiłowanie i pomocnictwo są karalne.
Art. 50. Kto nie opuszcza zbiegowiska publicznego pomimo wezwania
właściwego organu,
podlega karze aresztu albo grzywny
Art. 50a. § 1. Kto w miejscu publicznym posiada nóż, maczetę lub inny podobnie
niebezpieczny przedmiot, a okoliczności jego posiadania wskazują na zamiar użycia
go w celu popełnienia przestępstwa,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż
3000 zł.
§ 1a. Tej samej karze podlega, kto będąc uczestnikiem przejazdu zorganizowanej
grupy uczestników masowej imprezy sportowej, posiada przedmioty określone w § 1
lub wyroby pirotechniczne.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 1a orzeka się
przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot wykroczenia, choćby nie stanowiły
własności sprawcy.
Art. 51. § 1. Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca
spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu
publicznym,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza
się go, będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie
działającej substancji lub środka,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 52. § 1. Kto bierze udział w zgromadzeniu, posiadając przy sobie broń,
materiały wybuchowe, wyroby pirotechniczne lub inne niebezpieczne materiały lub
narzędzia
– podlega karze aresztu do 14 dni, karze ograniczenia wolności albo karze
grzywny.
§ 2. Kto:
1) przeszkadza lub usiłuje przeszkodzić w organizowaniu lub w przebiegu
niezakazanego zgromadzenia,
2) organizuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia lub przewodniczy
takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu,
3) przewodniczy zgromadzeniu po rozwiązaniu go,4) bezprawnie zajmuje lub wzbrania się opuścić miejsce, którym inna osoba lub
organizacja prawnie rozporządza jako organizator lub przewodniczący
zgromadzenia
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. Kto:
1) będąc przewodniczącym lub organizatorem zgromadzenia, umyślnie nie
podejmuje środków niezbędnych dla zapewnienia zgodnego z przepisami prawa
przebiegu zgromadzenia oraz zapobieżenia powstaniu szkód z winy uczestników
zgromadzenia,
2) nie podporządkowuje się żądaniom lub poleceniom przewodniczącego
zgromadzenia lub jego organizatora, o których mowa w ustawie z dnia 24 lipca
2015 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 2018 r. poz. 408),
3) wzbrania się opuścić miejsce zgromadzenia po jego rozwiązaniu
– podlega karze grzywny.
§ 4. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 52a. Kto:
1) publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
2) publicznie nawołuje do przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło
powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej,
3) publicznie pochwala popełnienie przestępstwa,
jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne
– podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 52b. Kto zużywa olej opałowy do celów napędowych, podlega karze
grzywny do 500 zł.
Art. 53. (uchylony) Art. 54. Kto wykracza przeciwko wydanym z upoważnienia ustawy przepisom
porządkowym o zachowaniu się w miejscach publicznych,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Art. 55. Kto kąpie się w miejscu, w którym jest to zabronione,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany
Art. 56. § 1. Kto bez wymaganego zgłoszenia zbiórki publicznej lub niezgodnie
ze zgłoszeniem zbiórki publicznej organizuje lub przeprowadza publiczną zbiórkę
ofiar,
podlega karze grzywny.
§ 2. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych ze zbiórki publicznej
przeprowadzonej niezgodnie ze zgłoszeniem, orzeka się zaś ich przepadek, gdy
zbiórkę publiczną przeprowadzono bez zgłoszenia.
§ 4. Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych z czynu określonego
w § 1 także wtedy, gdy zostały one przekazane przez sprawcę innej osobie lub
instytucji, jak i przepadek pieniędzy uzyskanych za zebrane ofiary w naturze i rzeczy
nabytych za uzyskane ze zbiórki publicznej pieniądze.
§ 5. Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji
pomocy społecznej lub instytucji kultury.
Art. 57. § 1. Kto organizuje lub przeprowadza publiczną zbiórkę ofiar na
uiszczenie grzywny orzeczonej za przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe,
wykroczenie lub wykroczenie skarbowe albo nie będąc osobą najbliższą dla skazanego
lub ukaranego uiszcza za niego grzywnę lub ofiarowuje mu albo osobie dla niego
najbliższej pieniądze na ten cel,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. Zebrane ofiary lub pieniądze uzyskane za zebrane ofiary w naturze a także
pieniądze wpłacone na poczet grzywny lub ofiarowane na ten cel podlegają
przepadkowi.
§ 4. Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji
pomocy społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.
Art. 58. § 1. Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze
w miejscu publicznym,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze
nagany.
§ 2. Kto żebrze w miejscu publicznym w sposób natarczywy lub oszukańczy,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności.
Art. 59. (uchylony) Art. 60. (uchylony)
Art. 601
. § 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego
zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru działalności
regulowanej lub bez wymaganej koncesji albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia
wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do
ewidencji działalności gospodarczej zmian danych objętych wpisem.
§ 3. Kto będąc przedsiębiorcą wprowadza do obrotu towar bez wymaganych
oznaczeń, podlega karze grzywny.
§ 4. Kto:
1) wykonuje odpłatnie zadania przewodnika górskiego bez uprawnień wymaganych
dla określonego obszaru górskiego,
1a) prowadzi szkolenie dla kandydatów na przewodników górskich bez
wymaganego wpisu do rejestru organizatorów szkoleń,
2) świadcząc usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii
obiektów hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,
2a) świadcząc usługi hotelarskie, używa oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów
w błąd co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego,
3) wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do
ewidencji,
4) świadczy usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich
świadczenia,
[5) nie zawiadamia organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej
organizatorów turystyki i pośredników turystycznych o zawieszeniu
wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego
w terminie 7 dni od dnia tego zawieszenia]
<5) nie zawiadamia organu prowadzącego rejestr organizatorów turystyki i
przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług
turystycznych o zawieszeniu wykonywania działalności w terminie 7 dni od
dnia tego zawieszenia>
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 5. (uchylony)
§ 6. (uchylony)
§ 7. (uchylony)
Art. 602. (uchylony)
Art. 603
. § 1. Kto prowadzi sprzedaż na terenie należącym do gminy lub
będącym w jej zarządzie poza miejscem do tego wyznaczonym przez właściwe organy
gminy,
podlega karze grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia, określonego w § 1, można orzec
przepadek towarów przeznaczonych do sprzedaży, choćby nie stanowiły własności
sprawcy.
Art. 61. § 1. Kto przywłaszcza sobie stanowisko, tytuł lub stopień albo
publicznie używa lub nosi odznaczenie, odznakę, strój lub mundur, do których nie ma
prawa,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
§ 2. Kto ustanawia, wytwarza, rozpowszechnia publicznie, używa lub nosi:
godło, chorągiew albo inną odznakę lub mundur, co do których został wydany zakaz,
albo odznakę lub mundur organizacji prawnie nieistniejącej, albo odznakę lub mundur,
na których ustanowienie lub noszenie nie uzyskano wymaganego zezwolenia,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec, a w razie
popełnienia wykroczenia określonego w § 2 orzeka się przepadek wymienionych
w tych przepisach przedmiotów, jak również innych przedmiotów służących do
popełnienia wykroczenia, takich jak pieczęcie, stemple, papier firmowy lub bilety
wizytowe, choćby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 62. (uchylony) Art. 63. § 1. Kto bez złożenia pisemnego wniosku o dokonanie wpisu do rejestru
przedsiębiorców telekomunikacyjnych wykonuje działalność telekomunikacyjną,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.
§ 2. (uchylony)
§ 3. Kto wprowadza do obrotu urządzenia radiowe i telekomunikacyjne
urządzenia końcowe podlegające obowiązkowej ocenie zgodności z zasadniczymi
wymaganiami, nieposiadające wymaganego znaku zgodności,
podlega karze grzywny.
§ 4. (uchylony)
Art. 63a. § 1. Kto umieszcza w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym
ogłoszenie, plakat, afisz, apel, ulotkę, napis lub rysunek albo wystawia je na widok
publiczny w innym miejscu bez zgody zarządzającego tym miejscem,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 1a. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów
służących lub przeznaczonych do popełnienia wykroczenia, choćby nie stanowiły
własności sprawcy, oraz nawiązkę w wysokości do 1500 złotych lub obowiązek
przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 63b. § 1. Kto umieszcza reklamę, o której mowa w art. 4 pkt 23 ustawy
z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z
2018 r. poz. 12, 138, 159 i 317) z naruszeniem warunków jej sytuowania określonych
w art. 42a tej ustawy, o gabarytach większych niż dopuszczalne lub wykonane
z wyrobów innych niż dopuszczalne,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów
służących lub przeznaczonych do popełnienia wykroczenia, choćby nie stanowiły
własności sprawcy, lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 64. § 1. Kto, będąc właścicielem, administratorem, dozorcą lub
użytkownikiem nieruchomości, nie dopełnia obowiązku umieszczenia
w odpowiednim miejscu albo utrzymania w należytym stanie tabliczki z numerem
porządkowym nieruchomości, nazwą ulicy lub placu albo miejscowości,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oświetlenia tabliczki
z numerem porządkowym nieruchomości.
Art. 65. § 1. Kto umyślnie wprowadza w błąd organ państwowy lub instytucję
upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania:
1) co do tożsamości własnej lub innej osoby,
2) co do swego obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia lub zamieszkania,
podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu
organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do
legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do okoliczności wymienionych
w § 1.
Art. 66. § 1. Kto:
1) chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją lub w inny sposób
wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo organ ochrony
bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia,
2) umyślnie, bez uzasadnionej przyczyny, blokuje telefoniczny numer alarmowy,
utrudniając prawidłowe funkcjonowanie centrum powiadamiania ratunkowego
– podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1500 zł.
§ 2. Jeżeli wykroczenie spowodowało niepotrzebną czynność, można orzec
nawiązkę do wysokości 1000 złotych.
Art. 66a. Osoba, wobec której wykonuje się karę, środek karny lub środek
zabezpieczający, w systemie dozoru elektronicznego, albo osoba chroniona, która
umyślnie dopuszcza do zniszczenia, uszkodzenia, uczynienia niezdatnym do użytku
nadajnika, rejestratora stacjonarnego lub przenośnego stanowiących środki techniczne
służące do wykonywania dozoru elektronicznego, podlega karze aresztu, ograniczenia
wolności albo grzywny.
Art. 67. § 1. Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie wystawione
publicznie przez instytucję państwową, samorządową albo organizację społeczną lub
też w inny sposób umyślnie uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem,
podlega karze aresztu albo grzywny
§ 2. Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie, afisz lub plakat wystawiony
publicznie przez instytucję artystyczną, rozrywkową lub sportową albo w inny sposób
umyślnie uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem, afiszem lub plakatem,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 68. § 1. Kto bez właściwego zamówienia wyrabia pieczęć, godło lub znak
instytucji państwowej, samorządowej albo organizacji społecznej lub też taką pieczęć,
godło lub znak wydaje osobie nieupoważnionej do odbioru,
podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto bezprawnie posiada, zamawia lub nabywa taką
pieczęć.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 pieczęć, godło lub
znak podlegają przepadkowi.
Art. 69. Kto umyślnie niszczy, uszkadza, usuwa lub w inny sposób czyni
bezskutecznymi znaki umieszczone przez organ państwowy w celu stwierdzenia
tożsamości przedmiotu, zamknięcia go lub poddania rozporządzeniu władzy,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
Art. 70. § 1. Kto, będąc niezdolny do czynności, której nieumiejętne wykonanie
może wywołać niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka, taką czynność
przedsiębierze albo kto porucza ją osobie do jej wykonania niezdolnej lub wbrew
obowiązkowi nadzoru dopuszcza do wykonania takiej czynności przez osobę
niezdolną,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości
znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie
działającej substancji lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub
służbowe.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, można orzec
podanie orzeczenia do publicznej wiadomości w szczególny sposób.
Art. 71. Kto przez wadliwe wykonanie urządzeń lub uczynienie ich niezdatnymi
do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem albo przez niewłaściwe ich
użytkowanie lub samowolne uruchomienie wywołuje stan niebezpieczny dla życia lub
zdrowia człowieka,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 72. Kto wbrew swemu obowiązkowi nie dokonuje odpowiedniego
zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego dla życia lub zdrowia człowieka,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 73. Kto wbrew swemu obowiązkowi nie zawiadamia odpowiedniego
organu lub osoby o wiadomym mu niebezpieczeństwie grożącym życiu lub zdrowiu
człowieka albo mieniu w znacznych rozmiarach,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 74. § 1. Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub czyni nieczytelnymi znaki lub
napisy ostrzegające o grożącym niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia człowieka
albo ogrodzenie lub inne urządzenie zapobiegające takiemu niebezpieczeństwu,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty
równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek
przywrócenia do stanu poprzedniego, a także orzec podanie orzeczenia o ukaraniu do
publicznej wiadomości w szczególny sposób.
Art. 75. § 1. Kto bez zachowania należytej ostrożności wystawia lub wywiesza
ciężkie przedmioty albo nimi rzuca, wylewa płyny, wyrzuca nieczystości albo
doprowadza do wypadania takich przedmiotów lub wylewania się płynów,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 ze złośliwości lub
swawoli,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 76. Kto rzuca kamieniami lub innymi przedmiotami w pojazd mechaniczny
będący w ruchu,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 77. Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy
trzymaniu zwierzęcia,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 78. Kto przez drażnienie lub płoszenie doprowadza zwierzę do tego, że staje
się niebezpieczne,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 79. § 1. Kto wbrew swemu obowiązkowi zaniecha oświetlenia miejsc
dostępnych dla publiczności,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2. Kto ze złośliwości lub swawoli oświetlenie takie gasi,
podlega karze grzywny do 500 złotych.
Art. 80. § 1. Kto:
1) przejeżdża pojazdem lub konno albo przepędza zwierzę gospodarskie przez wał
przeciwpowodziowy w miejscu do tego nieprzeznaczonym lub przejeżdża
pojazdem innym niż rower lub konno albo przepędza zwierzę gospodarskie
wzdłuż po wale przeciwpowodziowym, na którym nie ma drogi o dostatecznie
mocnej nawierzchni,
2) orze lub bronuje ziemię na wale przeciwpowodziowym albo obok wału
w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału,
3) rozkopuje wał przeciwpowodziowy, wbija słup lub osadza znak albo zasadza
drzewo lub krzew na wale,
4) kopie studnię, sadzawkę, dół lub rów obok wału przeciwpowodziowego
w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału,
5) pasie na wale przeciwpowodziowym zwierzę gospodarskie,
6) uszkadza umocnienie na wale przeciwpowodziowym,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto narusza inne niż określone w § 1 ograniczenia
w użytkowaniu wałów przeciwpowodziowych, wprowadzone przez właściwy organ
administracji państwowej lub samorządowej.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek przywrócenia do
stanu poprzedniego.
Art. 81. Kto niszczy lub uszkadza urządzenia służące do ochrony brzegów wód
morskich lub śródlądowych, a w szczególności wszelkie umocnienia lub roślinność
ochronną,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 82. § 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego
rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji,
polegających na:
1) niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych
czynników mogących zainicjować zapłon materiałów palnych,
2) wykonywaniu prac niebezpiecznych pod względem pożarowym bez ich
wymaganego zabezpieczenia,
3) używaniu instalacji, urządzeń i narzędzi niepoddanych wymaganej kontroli lub
niesprawnych technicznie albo użytkowaniu ich w sposób niezgodny
z przeznaczeniem lub warunkami określonymi przez producenta, jeżeli może się
to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzeniania ognia,
4) napełnianiu gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego
i w innych obiektach nieprzeznaczonych do tego celu,
5) nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przy używaniu lub przechowywaniu
materiałów niebezpiecznych pożarowo, w tym gazu płynnego w butlach,
6) garażowaniu pojazdu silnikowego w obiektach i pomieszczeniach
nieprzeznaczonych do tego celu z nieopróżnionym zbiornikiem paliwa
i nieodłączonym na stałe zasilaniem akumulatorowym,
7) składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących
ewakuacji lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób
zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości,
8) składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach
komunikacji ogólnej w piwnicach,
9) składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki,
w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego,
10) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń przeciwpożarowych,
gaśnic, urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi
instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa
pożarowego obiektu, wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków głównej instalacji gazowej, a także wyjść ewakuacyjnych oraz okien dla
ekip ratowniczych,
11) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów
przeciwpożarowych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisów o ochronie
przeciwpożarowej do zapewnienia warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu lub
terenu, nie dopełnia obowiązków polegających na:
1) zapewnieniu osobom przebywającym w obiekcie lub na terenie odpowiednich
warunków ewakuacji,
2) wyposażaniu obiektu lub terenu w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice,
3) utrzymywaniu urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w stanie pełnej sprawności
technicznej i funkcjonalnej,
4) umieszczeniu w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek
pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych oraz wymaganych informacji,
5) oznakowaniu obiektu odpowiednimi znakami bezpieczeństwa,
6) utrzymywaniu dróg pożarowych w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych
dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej,
7) zapewnieniu usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych i spalinowych,
8) zachowaniu pasa ochronnego o szerokości minimum 2 m i nawierzchni
z materiałów niepalnych lub gruntowej oczyszczonej, wokół placów
składowych, składowisk przy obiektach oraz przy obiektach tymczasowych
o konstrukcji palnej,
9) przestrzeganiu zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego podczas zbioru,
transportu lub składowania palnych płodów rolnych,
10) zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie poprzez
wykonywanie wymaganych zabiegów ochronnych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 3. Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk
i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza
miejscami wyznaczonymi do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach
utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 4. Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości
mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub
stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez
zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 5. Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 6. Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje
prawdopodobieństwo wzniecenia przez niego pożaru,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 82a. § 1. Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego
w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej
w postaci:
1) niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz:
centrum powiadamiania ratunkowego lub jednostki ochrony przeciwpożarowej
albo Policji bądź wójta albo sołtysa,
2) podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym,
3) udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego
żądanie,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych,
a w szczególności utrudnia dojazd do obiektów zagrożonych jednostkom ochrony
przeciwpożarowej, prowadzącym działania ratownicze.
§ 3. Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-
-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciw-pożarowej przez uprawnionego strażaka
Państwowej Straży Pożarnej,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 83. § 1. Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo
zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi albo wykracza przeciwko przepisom
o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich
materiałów,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów
stanowiących przedmiot wykroczenia.
Art. 84. Kto wbrew obowiązkowi nie oznacza w sposób odpowiadający
wymaganiom i łatwo dostrzegalny, zarówno w dzień, jak i w porze nocnej,
jakiejkolwiek przeszkody w ruchu drogowym, urządzenia lub przedmiotu
znajdujących się na drodze lub też miejsca prowadzonych robót, jeżeli to może
zagrozić bezpieczeństwu ruchu albo utrudnić ruch na drodze,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 85. § 1. Kto samowolnie ustawia, niszczy, uszkadza, usuwa, włącza lub
wyłącza znak, sygnał, urządzenie ostrzegawcze lub zabezpieczające albo zmienia ich
położenie, zasłania je lub czyni niewidocznymi,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto samowolnie niszczy, uszkadza, usuwa lub
ustawia znak turystyczny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec
obowiązek zapłaty równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo
obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 85a. § 1. Kto narusza przepisy dotyczące sposobu znakowania dróg
wewnętrznych, podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze za czyn określony w § 1 podlega ten, kto zlecił wadliwe
dokonanie tej czynności.
Art. 86. § 1. Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu,
nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu
drogowym,
podlega karze grzywny.
§ 2. Kto dopuszcza się wykroczenia określonego w § 1, znajdując się w stanie po
użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę
prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 87. § 1. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie
działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub
powietrznym,
podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych.
§ 1a. Tej samej karze podlega, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod
wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie
zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1.
§ 2. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego
środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu inny
pojazd niż określony w § 1,
podlega karze aresztu do 14 dni albo karze grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się zakaz
prowadzenia pojazdów.
§ 4. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1a lub 2 można orzec
zakaz prowadzenia pojazdów innych niż określone w § 1
Art. 88. Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu
prowadzi pojazd bez wymaganych przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez
wymaganego przepisami oświetlenia,
podlega karze grzywny.
Art. 89. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7,
dopuszcza do przebywania małoletniego na drodze publicznej lub na torach pojazdu
szynowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 90. Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie
zamieszkania lub strefie ruchu,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 91. Kto zanieczyszcza drogę publiczną lub na tej drodze pozostawia pojazd
lub inny przedmiot albo zwierzę w okolicznościach, w których może to spowodować
niebezpieczeństwo lub stanowić utrudnienie w ruchu drogowym,
podlega karze grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.
Art. 92. § 1. Kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału
lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu
drogowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto w celu uniknięcia kontroli nie stosuje się do sygnału osoby uprawnionej
do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec zakaz
prowadzenia pojazdów.
Art. 92a. Kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości
określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny.
Art. 93. § 1. Prowadzący pojazd, który, uczestnicząc w wypadku drogowym, nie
udziela niezwłocznej pomocy ofierze wypadku,
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia o którym mowa w § 1 orzeka się zakaz
prowadzenia pojazdów.
Art. 94. § 1. Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu
prowadzi pojazd, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie
zamieszkania lub strefie ruchu pojazd pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1, można orzec zakaz
prowadzenia pojazdów.
Art. 95. Kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie
ruchu pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 95a. Kto posługuje się dowodem rejestracyjnym zawierającym dane
o spełnieniu przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 i
2491 oraz z 2018 r. poz. 62 i 86) niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze
grzywny do 500 zł.
Art. 96. § 1. Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na
drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza:
1) do prowadzenia pojazdu osobę niemającą sprawności fizycznej lub psychicznej
w stopniu umożliwiającym należyte prowadzenie pojazdu,
2) do prowadzenia pojazdu osobę niemającą wymaganych uprawnień,
3) do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub
podobnie działającego środka,
4) pojazd do jazdy pomimo braku wymaganych dokumentów stwierdzających
dopuszczenie pojazdu do ruchu,
5) pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie jest należycie zaopatrzony w wymagane
urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do spełnienia swego
przeznaczenia,
6) do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego
przeznaczeniem,
podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze za czyny określone w § 1 pkt 1, 36 oraz za nieumyślne
dopuszczenie do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej przez osobę niemającą
wymaganych uprawnień podlega dyspozytor pojazdu lub osoba, do której
obowiązków należą jego czynności, a jeżeli takiej osoby nie wyznaczono – kierownik
jednostki dysponującej pojazdem.
§ 3. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie
uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania
w oznaczonym czasie.
Art. 96a. § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe
urządzenia stanowiące obowiązkowe wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego
w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci niebieskich lub czerwonych świateł
błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie, a także elementy oznakowania
w postaci napisów,
podlega karze grzywny.
§ 2. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów
świetlnych w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału
dźwiękowego o zmiennym tonie,
podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3. Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają
przepadkowi, choćby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 96b. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posługuje się kartą parkingową,
o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106, 138 i 317),
podlega karze grzywny do 2000 złotych.
Art. 96c.1)
Kto nie przestrzega ograniczeń w dostępie do strefy czystego
transportu podlega karze grzywny do 500 złotych.
Art. 96c.2)
Kto, działając w imieniu podmiotu uprawnionego, o którym
mowa w art. 80s ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym, przekazuje osobie nieuprawnionej blankiet profesjonalnego dowodu
rejestracyjnego lub profesjonalny dowód rejestracyjny, lub profesjonalną tablicę
rejestracyjną, podlega karze grzywny.

Dodany art. 96c
wejdzie w życie z
dn. 11.07.2019 r.
(Dz. U. z 2018 r.
poz. 79).
Art. 97. Uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej,
w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu,
który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie,
podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany.
Art. 98. Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub
strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej
osoby,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 99. § 1. Kto:
1) (uchylony)
2) niszczy lub uszkadza drogę publiczną lub drogę w strefie zamieszkania,
przynależności lub urządzenia drogowe,
3) usuwa lub niszczy zasłony odśnieżne,
4) (uchylony)
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto przy zadrzewianiu lub zakrzewianiu albo przy
prowadzeniu robót ziemnych nie zachowuje przepisowej odległości od linii
kolejowych.
Art. 100. Kto:
1) zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny,
2) włóczy po drodze publicznej lub porzuca na niej przedmioty albo używa
pojazdów niszczących nawierzchnię drogi,
3) uszkadza rowy, skarpy nasypów lub wykopów albo samowolnie rozkopuje drogę
publiczną,
4) wypasa zwierzę gospodarskie w pasie drogowym,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 101. Kto uchyla się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków
dróg publicznych o twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie
ciągłej lub skupionej poza miastami i osiedlami, błota, kurzu, śniegu lub lodu,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 102. Kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów
z dróg publicznych do przyległych nieruchomości,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 103. Kto bez ważnej przyczyny uchyla się od nałożonego obowiązku
świadczeń osobistych lub rzeczowych, mających na celu zwalczanie zagrożenia
przerwania komunikacji na skutek zasp śnieżnych, powodzi lub usuwisk, albo
wykonuje te świadczenia nienależycie,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 103a. (uchylony)
Art. 104. Kto skłania do żebrania małoletniego lub osobę bezradną albo
pozostającą w stosunku zależności od niego lub oddaną pod jego opiekę,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 105. § 1. Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy
rodzicielskiej dopuszcza do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez
ustawę jako przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub
wykroczenie skarbowe i wskazującego na demoralizację nieletniego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór
odpowiedzialny oddano nieletniego,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
§ 3. W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził
szkodę, można orzec nawiązkę do wysokości 1000 złotych.
Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo
nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem,
dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia
człowieka,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 107. Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub
w inny sposób złośliwie niepokoi,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze
nagany.
Art. 108. Kto szczuje psem człowieka,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
Art. 109. § 1. Kto:
1) zanieczyszcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, lub
2) dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań
określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków, lub
3) nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez
ludzi w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto zanieczyszcza wodę służącą do pojenia zwierząt, znajdującą się poza
urządzeniami przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,
podlega karze grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.
§ 3. Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni,
kąpielisku lub w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu lub dostarcza do tych
obiektów wodę niespełniającą wymagań określonych w przepisach o zbiorowym
zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Art. 110. Kto zatrudnia przy pracy, przy wykonywaniu której istnieje możliwość
przeniesienia zakażenia na inne osoby, osobę, która ze względu na stan zdrowia
potwierdzony aktualnymi badaniami dla celów sanitarno-epidemiologicznych,
w rozumieniu przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi, nie może być zatrudniona przy tego rodzaju pracy lub której stan zdrowia
utrudnia utrzymanie higieny osobistej,
podlega karze grzywny.
Art. 111. § 1. Kto nie dopełnia obowiązku zapewnienia należytego stanu
sanitarnego, zwłaszcza w zakresie utrzymania czystości oraz używania przez
pracowników wymaganego ubioru:
1) w zakładzie produkującym lub wprowadzającym do obrotu środki spożywcze,
2) w miejscu uzyskiwania mleka,
podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie zachowuje należytej czystości w produkcji
lub w obrocie środkami spożywczymi
Art. 112. (uchylony) Art. 113. Kto nie zachowuje należytej czystości przy świadczeniu usług
w zakładach żywienia zbiorowego, w kąpieliskach, zakładach fryzjerskich,
kosmetycznych, pralniczych lub noclegowych albo kto dopuszcza do takich czynności
osobę dotkniętą chorobą zakaźną,
podlega karze grzywny.
Art. 114. Kto odmawia udzielenia organowi służby zdrowia wyjaśnień
mogących mieć znaczenie dla wykrycia gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej horoby zakaźnej lub źródła zakażenia albo dla zapobiegania szerzeniu się takich
chorób,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 115. § 1. Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej,
nie poddaje się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu przeciwko gruźlicy lub
innej chorobie zakaźnej albo obowiązkowemu badaniu stanu zdrowia, mającemu na
celu wykrycie lub leczenie gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej,
podlega karze grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub
bezradną, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje jej
określonemu w § 1 szczepieniu ochronnemu lub badaniu.
Art. 116. § 1. Kto, wiedząc o tym, że:
1) jest chory na gruźlicę, chorobę weneryczną lub inną chorobę zakaźną albo
podejrzany o tę chorobę,
2) styka się z chorym na chorobę określoną w punkcie 1 lub z podejrzanym o to, że
jest chory na gruźlicę lub inną chorobę zakaźną,
3) jest nosicielem zarazków choroby określonej w punkcie 1 lub podejrzanym
o nosicielstwo,
nie przestrzega nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu tym
chorobom lub o ich zwalczaniu albo nie przestrzega wskazań lub zarządzeń
leczniczych wydanych na podstawie tych przepisów przez organy służby zdrowia,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub
bezradną, nie dopełnia obowiązku spowodowania, aby osoba ta zastosowała się do
określonych w § 1 nakazów, zakazów, wskazań lub zarządzeń leczniczych.
Art. 117. § 1. Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie
nieruchomości, nie wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań
i nakazów wydanych przez właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu
sanitarnego i zwalczania chorób zakaźnych,
podlega karze grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega przewoźnik obowiązany do zapewnienia
podróżnym odpowiednich warunków higieny, który nie utrzymuje środka transportu
we właściwym stanie sanitarnym.
Art. 118. § 1. Kto:
1) dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie
z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,
2) usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,
3) nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane
– podlega karze grzywny.
§ 2. Kto wprowadza do obrotu mięso:
1) bez wymaganego oznakowania i świadectwa,
2) warunkowo zdatne do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu
sposobowi jego wykorzystania
– podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec
przepadek mięsa, chociażby nie stanowiło własności sprawcy wykroczenia.
Art. 119. § 1. Kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli
jej wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 dopuścił się go na szkodę osoby
najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 4. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, można orzec
obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego lub przywłaszczonego mienia, jeżeli
szkoda nie została naprawiona.
Art. 120. § 1. Kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie
albo kradnie lub przywłaszcza sobie z lasu drzewo wyrąbane lub powalone, jeżeli
wartość drzewa nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się nawiązkę
w wysokości podwójnej wartości wyrąbanego, ukradzionego lub przywłaszczonego
drzewa, a ponadto, jeżeli ukradzione lub przywłaszczone drzewo nie zostało odebrane,
orzeka się obowiązek zapłaty jego równowartości.
Art. 121. § 1. Kto, pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na niego kary
pieniężnej określonej w taryfie, po raz trzeci w ciągu roku bez zamiaru uiszczenia
należności wyłudza przejazd koleją lub innym środkiem lokomocji,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza
pożywienie lub napój w zakładzie żywienia zbiorowego, przejazd środkiem lokomocji
należącym do przedsiębiorstwa niedysponującego karami pieniężnymi określonymi
w taryfie, wstęp na imprezę artystyczną, rozrywkową lub sportową, działanie
automatu lub inne podobne świadczenie, o którym wie, że jest płatne.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec
obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia.
Art. 122. § 1. Kto nabywa mienie, wiedząc o tym, że pochodzi ono z kradzieży
lub z przywłaszczenia, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia
nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Kto nabywa mienie, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności
powinien i może przypuszczać, że zostało uzyskane za pomocą kradzieży lub
przywłaszczenia, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia
nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego
i pomocnictwo są karalne.
Art. 123. § 1. Kto z nienależącego do niego ogrodu bezprawnie zabiera
w nieznacznej ilości owoce, warzywa lub kwiaty,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości
50 złotych.
Art. 124. § 1. Kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną
do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 4. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty
równowartości wyrządzonej szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu
poprzedniego.
Art. 125. Kto w ciągu dwóch tygodni od dnia znalezienia cudzej rzeczy albo
przybłąkania się cudzego zwierzęcia nie zawiadomi o tym organu Policji lub innego
organu państwowego albo w inny właściwy sposób nie poszukuje posiadacza,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Art. 126. § 1. Kto zabiera w celu przywłaszczenia, przywłaszcza sobie albo
umyślnie niszczy lub uszkadza cudzą rzecz przedstawiającą wartość niemajątkową,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 127. § 1. Kto samowolnie używa cudzej rzeczy ruchomej,
podlega karze grzywny albo nagany.
§ 2. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 128. § 1. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej urządza grę
hazardową albo użycza do niej środków lub pomieszczenia,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Pieniądze i inne przedmioty służące do gry podlegają przepadkowi, choćby
nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 129. § 1. Kto:
1) wyrabia, posiada lub nabywa wytrychy, jeżeli nie trudni się zawodem, w którym
są one potrzebne,
2) dostarcza wytrychów osobie nietrudniącej się takim zawodem,
3) wyrabia, posiada lub nabywa klucze do cudzego domu, mieszkania lub innego
pomieszczenia albo schowania bez zezwolenia osoby uprawnionej lub organu
administracji,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wyrabia, posiada lub nabywa narzędzia
przeznaczone do dokonywania kradzieży albo kto dostarcza takich narzędzi innym
osobom.
§ 3. Wytrychy, klucze lub narzędzia podlegają przepadkowi, choćby nie
stanowiły własności sprawcy.
Art. 130. § 1. Przepisów art. 119, art. 122 i art. 124 nie stosuje się:
1) (uchylony)
2) jeżeli przedmiotem czynu jest broń, amunicja, materiały lub przyrządy
wybuchowe.
§ 2. Przepisu art. 119 nie stosuje się, jeżeli sprawca popełnia kradzież
z włamaniem.
§ 3. Przepisów art. 119 i 120 nie stosuje się, jeżeli sprawca używa gwałtu na
osobie albo grozi jego natychmiastowym użyciem, aby utrzymać się w posiadaniu
zabranego mienia, a gdy chodzi o zabranie innej osobie mienia w celu
przywłaszczenia, także wtedy, gdy sprawca doprowadza człowieka do stanu
nieprzytomności lub bezbronności.
§ 4. (uchylony)
Art. 131. Przepisy art. 119, 122 i 124 stosuje się również w razie popełnienia
wykroczenia za granicą.
Art. 132. (uchylony) Art. 133. § 1. Kto nabywa w celu odprzedaży z zyskiem bilety wstępu na
imprezy artystyczne, rozrywkowe lub sportowe albo kto bilety takie sprzedaje
z zyskiem,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 134. § 1. Kto przy sprzedaży towaru lub świadczeniu usług oszukuje
nabywcę co do ilości, wagi, miary, gatunku, rodzaju lub ceny, jeżeli nabywca poniósł
lub mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą 100 złotych,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto przy nabyciu produktów rolnych lub
hodowlanych oszukuje dostawcę co do ilości, wagi, miary, gatunku lub ceny, jeżeli
dostawca poniósł lub mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą 100 złotych.
§ 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 lub 2 oraz podżeganie
i pomocnictwo są karalne.
Art. 135. Kto, zajmując się sprzedażą towarów w przedsiębiorstwie handlu
detalicznego lub w przedsiębiorstwie gastronomicznym, ukrywa przed nabywcą towar
przeznaczony do sprzedaży lub umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia
sprzedaży takiego towaru,
podlega karze grzywny.
Art. 136. § 1. Kto z towarów przeznaczonych do sprzedaży umyślnie usuwa
utrwalone na nich oznaczenie określające ich cenę, termin przydatności do spożycia
lub datę produkcji, jakość lub ilość nominalną, gatunek lub pochodzenie,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Kto przeznacza do sprzedaży towary z usuniętym trwałym oznaczeniem ich
ceny, terminu przydatności do spożycia lub daty produkcji, jakości, gatunku lub
pochodzenia albo towary niewłaściwie oznaczone,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1500 złotych.
§ 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego
i pomocnictwo są karalne.
Art. 137. § 1. (uchylony)
§ 2. Kierownik punktu sprzedaży detalicznej lub zakładu gastronomicznego,
który nie ma faktur albo innych dowodów dostawy lub przyjęcia na towary
przechowywane w punkcie sprzedaży detalicznej lub zakładzie gastronomicznym,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 138. Kto, zajmując się zawodowo świadczeniem usług, żąda i pobiera za
świadczenie zapłatę wyższą od obowiązującej albo umyślnie bez uzasadnionej
przyczyny odmawia świadczenia, do którego jest obowiązany,podlega karze grzywny.
Art. 138a. (uchylony)
[Art. 138b. § 1. Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do
zaniechania wykorzystywania lub do odwołania zalecenia stosowania ogólnych
warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje się do tego obowiązku, zawierając
w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega karze grzywny.
§ 2. Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy
niebędącego osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba
kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów
z konsumentami.]
Art. 138c. § 1. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera
z konsumentem umowę o kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań
dotyczących informacji przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy lub
treści umowy albo z pominięciem obowiązku doręczenia jej dokumentu,
podlega karze grzywny.
§ 1a. Tej samej karze podlega, kto zawierając z konsumentem umowę o kredyt
konsumencki nie dopełnia obowiązku oceny zdolności kredytowej.
§ 2. Kto w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego zawierających dane
dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego, nie podaje:
1) stopy oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych
w całkowitym koszcie kredytu,
2) całkowitej kwoty kredytu,
3) rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania,
podlega karze grzywny.
§ 3. Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli „nie
na zlecenie” w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego
z umowy o kredyt konsumencki, podlega karze grzywny.
§ 4. Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną,
odpowiedzialność przewidzianą w przepisach § 13 ponosi osoba kierująca
przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.
Art. 138d. § 1. Kto, podejmując zadania przewodnika górskiego na określonym
obszarze górskim wprowadza w błąd co do posiadanych uprawnień, podlega karze
ograniczenia wolności albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega organizator turystyki, który wprowadza klientów
w błąd co do uprawnień osób, którym powierza wykonywanie zadań przewodnika
górskiego.]
§ 2. Tej samej karze podlega organizator turystyki lub przedsiębiorca
ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, który wprowadza
podróżnych w błąd co do uprawnień osób, którym powierza wykonywanie zadań
przewodnika górskiego.
Art. 139. (uchylony)
Art. 139a. § 1. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa:
1) zawiera z konsumentem umowę timeshare, umowę o długoterminowy produkt
wakacyjny, umowę pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub
długoterminowego produktu wakacyjnego, lub umowę o uczestnictwo
w systemie wymiany, bez zachowania właściwych wymogów, dotyczących jej
treści lub formy,
2) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę timeshare, umowę
o długoterminowy produkt wakacyjny lub umowę o uczestnictwo w systemie
wymiany, świadczenia przed upływem określonego w ustawie terminu do
odstąpienia od umowy, lub świadczenie takie przed upływem tego terminu od
konsumenta przyjmuje,
3) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, świadczenia przed
rozwiązaniem umowy lub przed doprowadzeniem do nabycia lub zbycia przez
konsumenta praw z umowy timeshare lub z umowy o długoterminowy produkt
wakacyjny, lub świadczenie takie przed rozwiązaniem umowy lub przed
doprowadzeniem do nabycia lub zbycia przez konsumenta praw z umowy
timeshare lub z umowy o długoterminowy produkt wakacyjny od konsumenta
przyjmuje,
4) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę przedwstępną, zobowiązującą do
zawarcia umowy timeshare, umowy o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu
wakacyjnego, lub umowy o uczestnictwo w systemie wymiany, świadczenia
określonego w umowie przedwstępnej przed upływem terminu do odstąpienia od
umowy przedwstępnej, lub świadczenie takie przed upływem tego terminu od
konsumenta przyjmuje
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Kto zawierając umowę timeshare sprzecznie z treścią nabywanego prawa
oświadcza, że przedmiotem umowy jest własność
– podlega karze grzywny.
§ 3. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa, po upływie
określonego w ustawie terminu do odstąpienia od umowy timeshare, umowy
o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego lub umowy o uczestnictwo
w systemie wymiany, nie przekazuje konsumentowi informacji wymaganych ustawą
– podlega karze grzywny.
§ 4. Karze określonej w § 3 podlega również ten, kto w zakresie działalności
swojego przedsiębiorstwa, po upływie określonego w ustawie terminu do odstąpienia
od umowy przedwstępnej, zobowiązującej do zawarcia umowy timeshare, umowy
o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, lub umowy o uczestnictwo
w systemie wymiany, nie przekazuje konsumentowi informacji wymaganych ustawą.
Art. 139b. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawierając
umowę z konsumentem nie spełnia wymagań dotyczących udzielenia informacji lub
wydania dokumentu, przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 maja 2014 r.
o prawach konsumenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 683 i 2361), podlega karze grzywny.
Art. 140. Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo
karze nagany
Art. 141. Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis
lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych,podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze
nagany.
Art. 142. Kto natarczywie, narzucając się lub w inny naruszający porządek
publiczny sposób, proponuje innej osobie dokonanie z nią czynu nierządnego, mając
na celu uzyskanie korzyści materialnej,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 143. § 1. Kto ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia
korzystanie z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, a w szczególności
uszkadza lub usuwa przyrząd alarmowy, instalację oświetleniową, zegar, automat,
telefon, oznaczenie nazwy miejscowości, ulicy, placu lub nieruchomości, urządzenie
służące do utrzymania czystości lub ławkę,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty
równowartości wyrządzonej szkody albo obowiązek przywrócenia do stanu
poprzedniego.
Art. 144. § 1. Kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy
lub uszkadza roślinność lub też dopuszcza do niszczenia roślinności przez zwierzęta
znajdujące się pod jego nadzorem albo na terenach przeznaczonych do użytku
publicznego depcze trawnik lub zieleniec w miejscach innych niż wyznaczone dla
celów rekreacji przez właściwego zarządcę terenu,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
§ 2. Kto usuwa, niszczy lub uszkadza drzewa lub krzewy stanowiące
zadrzewienie przydrożne lub ochronne albo żywopłot przydrożny,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec
nawiązkę do wysokości 500 złotych.
Art. 145. Kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności,
a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
Art. 146. § 1. Kto nie dopełnia w terminie obowiązku zgłoszenia w urzędzie
stanu cywilnego faktu urodzenia lub zgonu,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
§ 2. Sprawca nie podlega odpowiedzialności, jeżeli pomimo niedokonania
zgłoszenia akt stanu cywilnego został sporządzony we właściwym czasie.
Art. 147. (uchylony)
Art. 147a. § 1. Kto wykonuje działalność leczniczą lub prowadzi zakład
leczniczy dla zwierząt bez wymaganego wpisu do rejestru lub ewidencji,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega ten, kto podaje do wiadomości publicznej
informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług
z zakresu medycyny weterynaryjnej mające formę i treść reklamy.
Art. 148. § 1. Kto:
1) dokonuje w nienależącym do niego lesie wyrębu gałęzi, korzeni lub krzewów,
niszczy je lub uszkadza albo karczuje pniaki,
2) zabiera z nienależącego do niego lasu wyrąbane gałęzie, korzenie lub krzewy
albo wykarczowane pniaki,
podlega karze grzywny.
§ 2. Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie
pokrzywdzonego.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości
500 złotych.
Art. 149. Kto nabywa gałęzie, korzenie, krzewy lub pniaki wiedząc o tym, że
pochodzą one z wykroczenia określonego w art. 148, lub pomaga do ich zbycia albo
w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjmuje je lub pomaga do ich ukrycia,
podlega karze grzywny
Art. 150. § 1. Kto uszkadza nienależący do niego ogród warzywny, owocowy
lub kwiatowy, drzewo owocowe lub krzew owocowy,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1500 złotych.
§ 2. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia orzeka się nawiązkę do wysokości
1500 złotych.
Art. 151. § 1. Kto pasie zwierzęta gospodarskie na nienależących do niego
gruntach leśnych lub rolnych albo przez takie grunty w miejscach, w których jest to
zabronione, przechodzi, przejeżdża lub przegania zwierzęta gospodarskie,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli grunt jest zaorany, zasiany lub obsadzony, znajduje się w stanie
sztucznego zalesienia, naturalnego odnowienia lub stanowi młodnik leśny do lat 20,
sprawca
podlega karze grzywny.
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega również ten, kto przejeżdża lub przegania
zwierzęta gospodarskie przez wodę zamkniętą i zarybioną.
§ 4. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
§ 5. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, 2 lub 3 można orzec
nawiązkę do wysokości 1500 złotych.
Art. 152. § 1. Kto niszczy lub użytkuje kosodrzewinę znajdującą się na
siedliskach naturalnych w górach lub na torfowiskach,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości
500 złotych.
Art. 153. § 1. Kto w nienależącym do niego lesie:
1) wydobywa żywicę lub sok brzozowy, obrywa szyszki, zdziera korę, nacina
drzewo lub w inny sposób je uszkadza,
2) zbiera mech lub ściółkę,
3) zbiera gałęzie, korę, wióry, trawę, wrzos, szyszki lub zioła albo zdziera darń,
4) zbiera grzyby lub owoce leśne w miejscach, w których jest to zabronione, albo
sposobem niedozwolonym,
podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany
§ 2. Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie
pokrzywdzonego.
Art. 154. § 1. Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym:
1) wydobywa piasek, margiel, żwir, glinę lub torf,
2) niszczy lub uszkadza urządzenia służące do utrzymania zwierząt lub ptaków,
3) (uchylony)
4) kopie dół lub rów,
podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wyrzuca na nienależący do niego grunt polny
kamienie, śmieci, padlinę lub inne nieczystości.
§ 3. Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie
pokrzywdzonego.
Art. 155. § 1. Kto na gruncie leśnym lub rolnym niszczy lub uszkadza urządzenia
melioracyjne,
podlega karze grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty
równowartości wyrządzonej szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu
poprzedniego.
Art. 156. § 1. Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym niszczy
zasiewy, sadzonki lub trawę,
podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie
pokrzywdzonego.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości
500 złotych.
Art. 157. § 1. Kto wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuszcza lasu, pola,
ogrodu, pastwiska, łąki lub grobli,
podlega karze grzywny do 500 złotych lub karze nagany.
§ 2. Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.
Art. 158. § 1. Właściciel lub posiadacz lasu, który dokonuje wyrębu drzewa
w należącym do niego lesie albo w inny sposób pozyskuje z tego lasu drewno
niezgodnie z planem urządzenia lasu, uproszczonym planem urządzenia lasu lub
decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej albo bez wymaganego
pozwolenia,
podlega karze grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się przepadek
pozyskanego drewna.
Art. 159. Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w zakresie ochrony
lasów, nie wykonuje zabiegów zapobiegających, wykrywających i zwalczających
nadmiernie pojawiające się i rozprzestrzeniające się organizmy szkodliwe,
podlega karze grzywny.
Art. 160. § 1. Kto, działając bez wymaganego zezwolenia, zmienia las na uprawę
rolną,
podlega karze grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec
obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 161. Kto, nie będąc do tego uprawniony albo bez zgody właściciela lub
posiadacza lasu, wjeżdża pojazdem silnikowym, zaprzęgowym lub motorowerem do
nienależącego do niego lasu w miejscu, w którym jest to niedozwolone, albo
pozostawia taki pojazd w lesie w miejscu do tego nieprzeznaczonym,
podlega karze grzywny.
Art. 162. § 1. Kto w lasach zanieczyszcza glebę lub wodę albo wyrzuca do lasu
kamienie, śmieci, złom, padlinę lub inne nieczystości, albo w inny sposób zaśmieca
las,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli czyn sprawcy polega na zakopywaniu, zatapianiu, odprowadzaniu do
gruntu w lasach lub w inny sposób składowaniu w lesie odpadów, sprawca
podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec nawiązkę,
a w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 orzeka się nawiązkę – do
wysokości równej kosztom rekultywacji gleby, oczyszczenia wody, wydobycia,
wykopania, usunięcia z lasu, a także zniszczenia lub neutralizacji odpadów.
Art. 163. Kto w lesie rozgarnia ściółkę i niszczy grzyby lub grzybnię,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 164. Kto wybiera jaja lub pisklęta, niszczy lęgowiska lub gniazda ptasie
albo niszczy legowiska, nory lub mrowiska znajdujące się w lesie albo na
nienależącym do niego gruncie rolnym,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 165. Kto w lesie, w sposób złośliwy, płoszy albo ściga, chwyta, rani lub
zabija dziko żyjące zwierzę, poza czynnościami związanymi z polowaniem lub
ochroną lasów, jeżeli czyn z mocy innego przepisu nie jest zagrożony karą surowszą,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 166. Kto w lesie puszcza luzem psa, poza czynnościami związanymi
z polowaniem,
podlega karze grzywny albo karze nagany.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?