Art. 39. Kodeks Wykroczeń

Art. 39. § 1. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można
– biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste
sprawcy – zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia
kary lub środka karnego.
§ 2. Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej
granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.
§ 3. (uchylony)
§ 4. W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy
środek oddziaływania społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego
porządku prawnego lub naprawienie wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na
przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym zapewnieniu niepopełniania więcej
takiego czynu albo zobowiązania sprawcy do przywrócenia stanu poprzedniego.

Następne Artykuły

Art. 40. (uchylony)

Art. 41. W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu
pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków
oddziaływania wychowawczego.

Art. 42. § 1. Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze
względu na okoliczności popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste
sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać,
że pomimo niewykonania kary nie popełni on nowego podobnego przestępstwa lub
wykroczenia.
§ 2. Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który
nie może być krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 3. Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe
zawieszenie wykonania kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została
w całości naprawiona.

Art. 43. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy,
który:
1) w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne
przestępstwo lub wykroczenie albo
2) popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim
– chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie
wykonania kary za celowe.

Art. 44. § 1. Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub
wykroczenie.
§ 2. Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli
ukarany w okresie próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione
w § 1.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono
wykonania kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary aresztu
przysługuje zażalenie.

Art. 45. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia
upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia
ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.
§ 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie
od daty uchylenia rozstrzygnięcia.
§ 2a. W wypadku wszczęcia postępowania mediacyjnego czasu jego trwania nie
wlicza się do okresu przedawnienia.
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty
uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?