Art. 24. Kodeks Wykroczeń

Art. 24. § 1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba
że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że
orzeczenie grzywny nie byłoby celowe.
§ 3. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego
warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Następne Artykuły

Art. 25. § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub
z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna, sąd może zamienić
grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania. Praca społecznie
użyteczna trwa najkrócej tydzień, najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21
§ 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności
sprawy wynika, że byłaby ona bez-skuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary
aresztu, gdy:
1) ukarany oświadczy, że nie wyraża zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej
zamienionej na podstawie § 1 albo uchyla się od jej wykonania, lub
2) zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną jest niemożliwa lub niecelowa.
§ 3. Zarządzając wykonanie zastępczej kary aresztu sąd przyjmuje, że jeden
dzień zastępczej kary aresztu jest równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych; kara
zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie kar zastępczych, o których mowa w § 1
i 2, przysługuje zażalenie.

Art. 26. Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli
warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary

Art. 27. § 1. Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym
czasie przez wpłacenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia.
§ 2. Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się
w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej w wysokości grzywny

Art. 28. § 1. Środkami karnymi są:
1) zakaz prowadzenia pojazdów;
2) przepadek przedmiotów;
3) nawiązka;
4) obowiązek naprawienia szkody;
5) podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób;
6) inne środki karne określone przez ustawę.
§ 2. Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie
szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
§ 3. Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność
wyłączająca ukaranie sprawcy.
§ 4. Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie
szczególnym.

Art. 29. § 1. Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub
latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat.
§ 2. Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego
zakaz dotyczy.
§ 3. Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się
orzeczenia. Orzekając zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu
uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany.
Do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.
§ 4. Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania
prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Art. 30. § 1. Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis
szczególny tak stanowi – także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio
z wykroczenia.
§ 2. Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia
można orzec tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi.
§ 3. Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się
orzeczenia.
§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 5. Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi
popełnionego wykroczenia, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio
z wykroczenia.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?