Art. 20. Kodeks Postępowania Karnego

Art. 20. § 1. W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika
strony ich obowiązków procesowych sąd, a w postępowaniu przygotowawczym
prokurator, zawiadamia o tym właściwą okręgową radę adwokacką lub radę
okręgowej izby radców prawnych, żądając od dziekana właściwej rady nadesłania
w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych
działaniach wynikających z zawiadomienia. Odpis zawiadomienia przesyła się
Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 1a. W razie nienadesłania w wyznaczonym terminie informacji, o których
mowa w § 1, można nałożyć na dziekana właściwej rady karę pieniężną w
wysokości do 10 000 złotych.
§ 1b. Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie. Na postanowienie
o ukaraniu wydane przez prokuratora w postępowaniu przygotowawczym zażalenie
przysługuje do sądu rejonowego, w którego okręgu toczy się postępowanie.
§ 2. W razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez
oskarżyciela publicznego lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd
zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego osoby, która dopuściła się
uchybienia, żądając nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni, terminie
informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia; w stosunku do
Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie takie
przysługuje również prokuratorowi.
§ 2a. Odpis zawiadomienia, o którym mowa w § 2, sąd przesyła
Prokuratorowi Generalnemu, jeżeli uchybienia dopuścił się prokurator, a w
wypadku gdy uchybienia dopuścił się oskarżyciel publiczny niebędący
prokuratorem – właściwemu organowi przełożonemu w stosunku do
bezpośredniego przełożonego tego oskarżyciela.

Następne Artykuły

Art. 21. § 1. O ukończeniu postępowania toczącego się z urzędu przeciw
osobom zatrudnionym w instytucjach państwowych, samorządowych i
społecznych, uczniom i słuchaczom szkół oraz żołnierzom należy bezzwłocznie
zawiadomić przełożonych tych osób.
§ 2. Prokurator zawiadamia również o wszczęciu postępowania przeciw
funkcjonariuszom publicznym, a o wszczęciu postępowania przeciw innym
osobom, o których mowa w § 1 – jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny.

Art. 22. § 1. Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca
prowadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego
albo nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub
innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody.
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje
zażalenie.
§ 3. W czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać
odpowiednich czynności w celu zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub
zniekształceniem.
§ 4. W razie istnienia podstaw określonych w art. 45a § 2 Kodeksu karnego
lub art. 43a Kodeksu karnego skarbowego po uprawomocnieniu się postanowienia
o zawieszeniu postępowania sąd orzeka w przedmiocie przepadku z urzędu,
a w postępowaniu przygotowawczym – na wniosek prokuratora. Jeżeli oskarżony
nie ma obrońcy, do udziału w postępowaniu dotyczącym przepadku wyznacza się
obrońcę z urzędu.
§ 5. Na postanowienie w przedmiocie przepadku przysługuje zażalenie.

Art. 23. W sprawie o przestępstwo popełnione na szkodę małoletniego, we
współdziałaniu z małoletnim lub w okolicznościach, które mogą świadczyć o
demoralizacji małoletniego albo o gorszącym wpływie na niego, sąd, a w
postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd rodzinny w celu
rozważenia środków przewidzianych w przepisach o postępowaniu w sprawach
nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
Art. 23a. § 1. Sąd lub referendarz sądowy, a w postępowaniu
przygotowawczym prokurator lub inny organ prowadzący to postępowanie, może
z inicjatywy lub za zgodą oskarżonego i pokrzywdzonego skierować sprawę do
instytucji lub osoby do tego uprawnionej w celu przeprowadzenia postępowania
mediacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym, o czym się ich poucza,
informując o celach i zasadach postępowania mediacyjnego, w tym o treści art.
178a.
§ 2. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego
okresu nie wlicza się do czasu trwania postępowania przygotowawczego.
§ 3. Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w
sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 40 i art. 41 § 1, czynny zawodowo
sędzia, prokurator, asesor prokuratorski, a także aplikant wymienionych zawodów,
ławnik, referendarz sądowy, asystent sędziego, asystent prokuratora oraz
funkcjonariusz instytucji uprawnionej do ścigania przestępstw. Przepis art. 42
stosuje się odpowiednio.
§ 4. Udział oskarżonego i pokrzywdzonego w postępowaniu mediacyjnym
jest dobrowolny. Zgodę na uczestniczenie w postępowaniu mediacyjnym odbiera
organ kierujący sprawę do mediacji lub mediator, po wyjaśnieniu oskarżonemu i
pokrzywdzonemu celów i zasad postępowania mediacyjnego i pouczeniu ich o
możliwości cofnięcia tej zgody aż do zakończenia postępowania mediacyjnego.
§ 5. Mediatorowi udostępnia się akta sprawy w zakresie niezbędnym do
przeprowadzenia postępowania mediacyjnego.
§ 6. Instytucja lub osoba do tego uprawniona sporządza, po przeprowadzeniu
postępowania mediacyjnego, sprawozdanie z jego wyników. Do sprawozdania
załącza się ugodę podpisaną przez oskarżonego, pokrzywdzonego i mediatora,
jeżeli została zawarta.
§ 7. Postępowanie mediacyjne prowadzi się w sposób bezstronny i poufny.
§ 8. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
tryb przeprowadzania postępowania mediacyjnego, warunki, jakim powinny
odpowiadać instytucje i osoby uprawnione do jego przeprowadzenia, sposób ich
powoływania i odwoływania, zakres i warunki udostępniania im akt sprawy oraz
formę i zakres sprawozdania z wyników postępowania mediacyjnego, mając na
uwadze potrzebę skutecznego przeprowadzenia tego postępowania.
Art. 23b. (uchylony)

Art. 24. § 1. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich
sprawach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu.
§ 2. Sąd rejonowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze w wypadkach
wskazanych w ustawie.

Art. 25. § 1. Sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o
następujące przestępstwa:
1) o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych;
2) o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140142, art. 148
§ 4, art. 149, art. 150 § 1, art. 151154, [art. 156 § 3] , art. 158 § 3, art. 163
§ 3 i 4, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 189a §
2, art. 210 § 2, art. 211a, art. 252 § 3, art. 258 § 13, art. 265 § 1 i 2, art. 269,
art. 278 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1
w zw. z art. 294, art. 287 § 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu
karnego;
3) o występki, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu
okręgowego.
§ 2. Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do
rozpoznania sądowi okręgowemu, jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde
przestępstwo, ze względu na szczególną wagę lub zawiłość sprawy.
§ 3. Sąd okręgowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze od orzeczeń i
zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy
przekazane mu przez ustawę.

Art. 26. Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i
zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy
przekazane mu przez ustawę.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?