Art. 1. Kodeks Wykroczeń

Art. 1. § 1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia
czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego
popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych
lub nagany.
§ 2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można
mu przypisać winy w czasie czynu.

Następne Artykuły

Art. 2. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie
popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę
obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony
pod groźbą kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
Art. 2a. § 1. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie,
orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości
równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, a jeżeli ustawa nie
przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia wolności, a jeżeli ustawa
nie przewiduje za ten czyn kary ograniczenia wolności – na karę grzywny, przyjmując
jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w kwocie od 10 do
250 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary przewidzianej za ten
czyn.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na grzywnę lub karę ograniczenia wolności stanowi
wykroczenie, orzeczone kary ulegają zamianie tylko wówczas, gdy kara grzywny lub
ograniczenia wolności podlegająca wykonaniu przekroczyłaby górną granicę
ustawowego zagrożenia przewidzianą za ten czyn. Wówczas orzeczoną karę grzywny
lub ograniczenia wolności zamienia się na karę w wysokości górnej granicy
ustawowego zagrożenia przewidzianej za dany czyn. Jeżeli za dany czyn nie jest
przewidziana kara ograniczenia wolności, orzeczoną karę ograniczenia wolności
zamienia się na karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje
się za równoważny grzywnie od 100 do 2500 złotych nieprzekraczającej górnej
granicy ustawowego zagrożenia za ten czyn.
§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo stanowi wykroczenie, orzeczone środki karne, środki
kompensacyjne, środki związane z poddaniem sprawcy próbie, środki
zabezpieczające, o których mowa w art. 93a Kodeksu karnego, oraz przepadek
podlegają wykonaniu na podstawie przepisów dotychczasowych.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym na karę pozbawienia wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie
i kara ta była podstawą orzeczenia kary łącznej, kara łączna traci moc. Jeżeli według
nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę ograniczenia
wolności albo grzywny stanowi wykroczenie i kary te były podstawą orzeczenia kary
łącznej, kara łączna traci moc tylko w razie wydania postanowienia w wypadku,
o którym mowa w § 2. W razie potrzeby sąd wydaje wyrok łączny.
§ 5. Przepisów § 14 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie powoduje skutki
prawne mniej korzystne dla sprawcy niż stosowanie ustawy obowiązującej
poprzednio.

Art. 3. § 1. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto
popełnił wykroczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym.
§ 2. Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko
wtedy, gdy przepis szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.

Art. 4. § 1. Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca
działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.
§ 2. Wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał lub
zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał
nastąpić.

Art. 5. Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie,
chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne.

Art. 6. § 1. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar
popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość
jego popełnienia na to się godzi.
§ 2. Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego
popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej
w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał
albo mógł przewidzieć.

Art. 7. § 1. Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza
odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona.
§ 2. Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do
okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?