Art. 186. Kodeks Postępowania Administracyjnego

Art. 186. W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ
administracji publicznej wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając
o tym strony.

Następne Artykuły

Art. 187. W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ
administracji publicznej, do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest
niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do
chwili załatwienia sprzeciwu.

Art. 188. Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach
określonych w art. 182184, służą prawa strony

Art. 189. Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji
publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść
sprzeciwu.
Art. 189a. § 1. W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary
pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.
§ 2. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia
pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
– przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji
publicznej kar na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia,
odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny
finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się.
Art. 189b. Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w
ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji
publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na
niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej,
osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
Art. 189c. Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary
pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie
którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować
ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.
Art. 189d. Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji
publicznej bierze pod uwagę:
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia
lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania
tego naruszenia;
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu
tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w
następstwie którego ma być nałożona kara;
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo
skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara
pieniężna, do powstania naruszenia prawa;
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia
prawa;
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;
7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna
kara pieniężna jest nakładana.
Art. 189e. W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły
wyższej, strona nie podlega ukaraniu.
Art. 189f. § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio
nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ
administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie
lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być
nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie
celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ
administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do
przedstawienia dowodów potwierdzających:
1) usunięcie naruszenia prawa lub
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa,
określając termin i sposób powiadomienia.
§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2,
odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu,
jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.
Art. 189g. § 1. Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli
upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia
prawa.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne
przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w
następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć
lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana.
Art. 189h. § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o
zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem:
1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi
kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary
pieniężnej;
2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
stosunku prawnego lub prawa;
3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość
zarządzenia zabezpieczenia.
§ 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
1) uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu
powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie
administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia
przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy;
2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu
powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego
lub prawa;
3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 189i. § 1. Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w
terminie.
§ 2. Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w
wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy odrębne
stanowią inaczej.
Art. 189j. § 1. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony.
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary
pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu
rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 4. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem:
1) zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został
zawiadomiony;
2) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
§ 5. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej
rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w
którym:
1) zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;
2) doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 189k. § 1. Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną
karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem
publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu
administracyjnej kary pieniężnej przez:
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie
jej na raty;
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub
rozłożenie jej na raty;
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.
§ 2. W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej
umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej
została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna.
§ 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą,
może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej,
które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub
rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w
ramach zasady de minimis;
3) stanowią pomoc publiczną:
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której
dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej,
udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b.
§ 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o
których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały
określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z
zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
§ 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na
restrukturyzację, stosuje się:
1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy:
a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie
restrukturyzacyjne – przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149),
b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone
postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne;
2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy – przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne.
§ 5. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż
restrukturyzacja przeznaczenie pomocy, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej
w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej oraz warunki i tryb
udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy
państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.

Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie
osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga
przepis prawa;
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny
w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
§ 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak
niż w terminie siedmiu dni.
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego,
opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba
ubiegająca się o zaświadczenie.

Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ
administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi
o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten
organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może
przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Art. 219. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej
przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy
zażalenie.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?