Art. 10. Kodeks Postępowania Karnego

Art. 10. § 1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do
wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a oskarżyciel
publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia – o czyn ścigany z urzędu.
§ 2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie
międzynarodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za
popełnione przestępstwo

Następne Artykuły

Art. 11. § 1. Postępowanie w sprawie o występek, zagrożony karą
pozbawienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec
oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość
kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego
temu się nie sprzeciwia.
§ 2. Jeżeli kara za inne przestępstwo nie została prawomocnie orzeczona,
postępowanie można zawiesić. Zawieszone postępowanie należy umorzyć albo
podjąć przed upływem 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie o
inne przestępstwo, o którym mowa w § 1.
§ 3. Postępowanie umorzone na podstawie § 1 można wznowić w wypadku
uchylenia lub istotnej zmiany treści prawomocnego wyroku, z powodu którego
zostało ono umorzone.

Art. 12. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z
chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę
uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu.
§ 2. W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców
obowiązek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w
ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić
składającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby
składającej wniosek.
§ 3. Wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgodą
prokuratora, a w postępowaniu sądowym za zgodą sądu – do rozpoczęcia przewodu
sądowego na pierwszej rozprawie głównej. Ponowne złożenie wniosku jest
niedopuszczalne

Art. 13. Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie,
należy do oskarżyciela.

Art. 14. § 1. Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie
uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu.
§ 2. Oskarżyciel publiczny może cofnąć akt oskarżenia do czasu rozpoczęcia
przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. W toku przewodu sądowego
przed sądem pierwszej instancji cofnięcie aktu oskarżenia dopuszczalne jest jedynie
za zgodą oskarżonego. Ponowne wniesienie aktu oskarżenia przeciwko tej samej
osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne.

Art. 15. § 1. Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wykonują
polecenia sądu, referendarza sądowego i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem
prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie.
§ 2. Wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w
zakresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym
postępowanie karne w terminie wyznaczonym przez te organy.
§ 3. Osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości
prawnej inne niż określone w § 2, a także osoby fizyczne są obowiązane do
udzielenia pomocy na wezwanie organów prowadzących postępowanie karne w
zakresie i w terminie przez nie wyznaczonym, jeżeli bez tej pomocy
przeprowadzenie czynności procesowej jest niemożliwe albo znacznie utrudnione.

Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć
uczestników postępowania o ciążących obowiązkach i o przysługujących im
uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać
ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby,
której to dotyczy.
§ 2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby
udzielać uczestnikom postępowania informacji o ciążących obowiązkach i o
przysługujących im uprawnieniach także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie
takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle
okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się
odpowiednio § 1.

logoSzybkie wyszukiwanie

jak to działa?